'Staat er niks meer in het vak, meneer? Donkerbruine deksels?'
'Nee, alleen nog nootloze met een geel deksel. En die lust mijn Truus niet.'
'Dan zijn ze op.'
'Ook niet in het magazijn?', dramde ik door.
'Nee, pindakaas wordt altijd op vrijdag aangeleverd.'
'Dus moet ze het drie dagen zonder doen.'
'Ja, ik zie geen andere mogelijkheid. Op is op.'
'Daar wordt ze niet vrolijk van', mopperde ik. 'Heb je ze toevallig ook niet van een ander merk?'
'Nee, helaas.'
Mijn blik verplaatste zich van haar vriendelijke uitstraling naar haar smoezelige gympen.
Dat is trouwens niet erg hygiënisch. Ik bedoel met die gympen in de koeling', zei ik al wijzend op haar schoeisel.
'Weet ik, maar ik kan niet anders.'
'Hoezo niet anders?', vroeg ik.
'Anders kan ik de slagroom niet op het schap zetten. Is te hoog', lachte ze verontschuldigend.
'En de klanten dan? Zou een mooie boel worden als iedereen met zijn schoenen op de rand gaan staan.'
'Inderdaad, maar die hoeven dat niet.'
'Hoezo niet?', vroeg ik.
'Nou ja, klanten hoeven het schap toch niet te vullen?'
Bart
