Een gaatje

‘Agnes vroeg mij net of je vandaag nog een gaatje hebt in je overbezette agenda', vroeg Truus. Ze kwam na een kliko-bezoekje de kamer in.

'Dan moet ik eerst even kijken. Wat was de klacht of verzoek?’

'Iets met het boren van een spijker voor een foto.'

'Komt daar het vriendje van de week aan te hangen? Op haar slaapkamer?', vroeg ik.

'Bart, het gaat simpelweg om een gaatje. Niet te diep doordenken.'

'Een gaatje. Heeft ze een boor?'

'Nee, ze heeft geen boor. Wel een hamer om de spijker te timmeren. Maar dat ging niet.'

'O, was dat het wat ik gisteren hoorde. Ik dacht al dat er iets aan de hand was.'

'Ze heeft ook nog op haar vinger gemept en loopt nu in het gips. Gebroken.'

'Kijk, dat krijg je er van. Ondeskundig handelen. Typisch weer zo'n schoenmakerverhaal.'

'Schoenmaker? Die heeft het niet gedaan. Ze heeft zelf..'

'Spreekwoord Truusje: Schoenmaker blijf bij je leest.' 

'En jij bent schoenmaker met een leest?'

'Pffft, Ik ga een gaatje timmeren... tot zo.'

'En, gelukt?', vroeg ze na mijn thuiskomst.

'Eh.. ik moet even snel gips halen, waar zijn de autosleutels?'

'Hoezo gips? Heb je soms ook op je vinger gemept?'

'Nee, maar achteraf bleek dat de foto áán de muur moest hangen in plaats van erín.'

Bart

De val

Ik stond die ochtend al vroeg te vegen want volgens mijn Truus zou het een warme dag worden. Ik was daar dus net buiten mee bezig toen onze buurvrouw de voordeur uitliep en achter haar dichtgooide.

‘Mogguh Bart.’

‘Hé Agnes, ook goedemorgen.’

‘Alweer druk aan de veeg?’

‘Ja, volgens mijn leidinggevende wordt het warm vandaag en dus werd ik al vroeg buiten gezet.’

‘Hahaha, hoe is het trouwens met haar?’

‘O, volgens mij wel goed. We hebben om tien uur werkbespreking, dan zal ik mij eens in haar verdiepen. Maar vanwaar deze vraag?’

‘O, ik hoorde gisteravond wat herrie. Alsof één van jullie viel. Ik wilde nog bellen.’

‘O, maar dat had je wel mogen doen hoor. Was wel gezellig geweest.’

‘Was er wat aan de hand dan?’

‘Ach we speelden rummikub en toen viel een rummi pardoes van het kubje en met zijn volle gewicht op het parket.’

Ze keek me ongelovig aan.

‘Een rummi van het kubje op de grond? En dan zo’n dreun?’

‘Ja, dat kan heel goed, Agnes, wij spelen namelijk altijd levend Rummikub.’

Bart

Boontjes

‘Hoi, mag ik jou iets vragen?', vroeg ik een passerende vakkenvulster. 

'Dat mag u, maar ik vul alleen vakken. Als u..'

'O, maar dan ben ik aan het goede adres. Heb jij toevallig nog opdracht gekregen om ook het boontjesvak te vullen?'

'Het boontjesvak? Nee, dat is voor "groente". Ik zal haar even laten oproepen.' 

Ze verdween in de drukte.

Even later hoorde ik gekraak uit de aan het plafond getimmerde douchekop, gevolgd door de chefstem. 'Annemiek voor "groente", Annemiek voor "groente"'

'Ah, jij bent de Annemiek van de groente', voorspelde ik lachend toen het meisje de hoek omkwam. 

'Nee, ik ben Josien. Annemiek is bij de zuivel bezig. Zegt u het maar hoor', nodigde ze mij klantvriendelijk uit.

'Hebben jullie nog verse boontjes in het magazijn?'

'O? Zijn ze op?' Ze draaide zich naar het vak.

'Er liggen toch nog boontjes?', stelde ze al wijzend vast.

'Jawel, maar deze knakken niet, ze buigen.'

'Hoe bedoelt u dat?', vroeg ze.

'Nou, kijk, als ik zo'n boontje thuis afhaal en van mijn Truus moet knakken, dan knakt hij niet. Probeer maar.' Ik pakte er één en gaf het haar.

'Ik snap het niet', zei ze. 'Je kunt ze toch buigen?' 

Ze boog het boontje.

'Jawel, maar dan moet ik ze doorsnijden. En mijn echtgenote wil juist dat ik ze knak.'

'Ik snap het verschil niet, meneer. Met een mes doorsnijden of met de hand knakken. Het gaat toch om het resultaat?'

'Jawel, maar als je knakt hoor je knak. Als je snijdt hoor je niks.' 

Ze keek me verbaasd aan. 'En wat is nu het probleem?', vroeg ze.

Ik haalde mijn schouders op. 'Ik heb echt géén idee.'

Bart

Een retourtje

‘Goedemiddag mevrouw, meneer, zegt u het maar', nodigde de ikea-dame ons uit.

'Hej', riep ik blij. Mijn echtgenote gaf me een por.

'Hahaha, ook Hej', lachte ze vriendelijk. 'Wat kan ik voor u doen?'

'Dat zal ik u uitleggen', zei Truus.

'Wij hebben hier namelijk gisteren een hapjespan aangeschaft, maar die doet het niet', legde ze uit.

'Doet het niet?', vroeg de dame.

'Nee, voldoet niet aan de verwachting.'

'En wat was uw verwachting dan?', wilde ze weten.

'Nou, dat ik iets kon braden zonder aanbak. Maar eh...'

'De ballen plakten vast aan de bodem. Muur en muurvast. En weet u hoezeer ik daarvan baalde??', vulde ik aan.

'Ja, dat is vervelend', erkende ze.

'Vervelend? We hebben het niet over een stukje spek!! Het gaat hier over ballen gehakt! Met liefde gedraaid, in de pan gelegd en toen...'

'Plakten ze vast', riep de dame. 'Inderdaad heel, heel, héél vervelend.'

'En nu willen we hem retourneren. Ik heb gebeld en het kon. Dus...'

'O ja hoor, dat kan inderdaad. We nemen hem gewoon terug', lachte ze.

'Even kijken, ja, kijk, u krijgt het aankoopbedrag als tegoedbon. Daarmee kunt u hier weer andere spullen kopen.'

'Krijgen we geen geld terug?', vroeg Truus.

'Nee, de pan is gebruikt en zit niet meer in de verpakking', legde ze uit.

'Snap ik', vond Truus.

'Ik snap dat niet', sputterde ik tegen. 'Er bracht net iemand een matras terug en die kreeg wél geld.'

'Dat is toch héél wat anders!', vond Truus.

'Hoezo "héél wat anders"?', vroeg ik.

'Nou ja, je slaapt toch niet op een hapjespan!'

Bart

Groenvoorziening

Morgen meneer, mag ik vragen wat u gaat doen?', vroeg ik een man die gestoken in een oranje hesje bezig was met het opstarten van een omploeg-ploeg. Ik was net naar buiten gelopen om de kliko met een emmertje afvalgroen te vullen.

'De gemeente heeft besloten dat er struiken moeten worden gepoot. En dan moet het gras eruit', verklaarde hij.

'Struiken?', vroeg ik.

'Klopt helemaal.'

'En waarom? Wat is er mis met gras?'

'Honden poepen op het gras meneer.'

'Er geldt toch een opruimplicht?', vroeg ik ontzet.

'Die wordt niet nageleefd. Vandaar.'

'En wanneer halen jullie van de gemeente de straatkeien weg?', discussieerde ik verder.

'Dat doen we niet. Hoezo?'

'Automobilisten rijden hier te hard. Die regels worden ook niet nageleefd. Dus, eruit met die keien.'

'Meneer, maak u niet druk. U krijgt een mooie struikenpartij voor uw deur. Dat is heel wat beter dan gras', probeerde hij.

'Mag ik zelf bepalen of ik dat mooier vind?'

'O ja hoor. Er komen trouwens ook paaltjes met ijzerdraad. Dat houdt het volk tegen.'

'Hoezo het volk tegen? Wie zou er behoefte hebben aan een wandeling tussen het struikgewas?', vroeg ik. 'Ik wil gras.'

Hij keek mij aan: 'het is net als de op het gras poepende honden. Je zou ze de kost moeten geven, meneer.'

'Hm, dan geef ze maar "de kost". Dat is goedkoper dan gras weghalen en struiken poten.'

Bart

Het onderzoek

‘Goh, wat worden er tegenwoordig toch veel onderzoeken gedaan', meldde Truus vanachter de tablet.

'Onderzoeken? Hoe bedoel je?', vroeg ik vanachter mijn tablet.

'Wetenschappelijke onderzoeken. Door van die promoverende universitaire piefjes.'

'O, je bedoelt van die onderzoeken over het aantal met groene zeep ingesmeerde dakpannen en in relatie tot geboortebeperking?', vroeg ik.

'Dat onderzoek ken ik niet', zei ze.

'De relatie is dat ooievaars daar moeilijk kunnen landen en doorvliegen.' 

'Nee, er is onderzoek gedaan naar het hebben van seks in relatie tot leeftijd.'

'Ook interessant. En wat was de uitkomst? Dat er meer groene zeep gebruikt moet worden?'

'Nee, het blijkt dat jongeren minder en ouderen vaker seks hebben.'

'Hm, dat herken ik niet', zei ik.

'Toch wel goed dat de jeugd het nog even uitstelt', ging ze onverstooorbaar verder.

'Kom op Truus, je hoeft toch niet eerst op de verjaardagskalender te kijken alvorens samen het bed in te duiken?'

'Daar gaat het niet om. Het gaat om de trent. Die is onderzocht. En die geeft dit als conclusie.'

'En wat was nou precies de uitkomst over de ouderen?'

'De conclusie is dat ouderen boven de vijfenzeventig vaker seks hebben dan vroeger.'

'Is dat dan ook meteen een advies?', vroeg ik mij met enig enthousiasme af.

'Eh.. ik weet niet wat je nu allemaal in je hoofd haalt, Bart...'

'Nou ja, het biedt wel perspectief' vond ik.

'Dat kun je voorlopig wel op je buik schrijven', lachte ze. 'Je bent nog lang geen vijfenzeventig.'

Bart

 

Een kookpoging

Zal ik vanavond eens koken?', vroeg ik Truus in een poging mijn sociaal huiselijke kant te laten zien. Met een vleugje voorbedachte rade natuurlijk, want ik verwachtte zoals gebruikelijk een "Nee". Die kwam dus niet. Tja…

'Hoe lang moeten die jongens eigenlijk koken?', vroeg ik wat later nadat ik na een stevige worsteling de aardappels in bad had gekregen.

'Staat geen vaste tijd voor. Je moet prikken', riep de kamer.

'Je moet prikken', mompelde ik de herhaling.

'En dan?'

'Dan kun je voelen of ze gaar zijn.'

'Met hoeveel kracht moet ik ze prikken?'

'Je moet iets weerstand voelen.'

'Waar moet ik dat voelen?'

'In de aardappel.'

'En waarmee moet ik prikken?'

'Met je vinger!', klonk het zuchtend.

'in het kokende water?'

'Nee Bart, met een vork.'

'Oké. Ik heb drie keer geprikt. De aardappel is nu stuk. Bedoel je dat?'

'Nee, je prikt in een aardappel en dan moet hij er zo doorheen gaan.'

'Jawel, maar je moet weerstand voelen, toch?'

'Ja, een beetje weerstand.'

'Heb je al weerstand?'

'Van jou!', grinnikte ik. 'Moet ik nu een ander slachtoffer prikken?'

'Heb je de boontjes al opgezet?', vroeg ze.

'Moet ik die ook prikken?'

'Nee, proeven.'

'Hoe dan?'

'Met je mond. Denk je ook nog aan het vlees?'

'Constant schat.'

'Wil je even mijn telefoon brengen?'

'Hoe dan?', vroeg ze. 'Ga je een hulplijn bellen?'

'Nee, de chinees. Want zoals gezegd: Ik kook vanavond.'

Bart

Tukkie

Soms heb je dat. Dat je ogen even geen zin meer in rondkijken hebben en op eigen initiatief besluiten de tent voor een tijdje dicht te gooien. Voor de rest van je lichaam blijft er dan weinig anders meer over dan mee te doen. Gelukkig is er in deze gevallen altijd wel een driezits in de buurt die de nodige ondersteuning biedt. 

'Ik geloof dat ik even een stukje pensioen ga verwerken. Mijn ogen doen het niet meer zo goed...', gaapte ik.

'Nou ja zeg, het is pas twee uur', riep Truus. 'Moet je de oprit niet vegen?'

Ik hoorde in de verte nog iets over vegen....

'En, is er tijdens mijn afwezigheid nog iets bijzonders gebeurd?', vroeg ik een uurtje later. Ik rekte mij stevig uit.

'Nee hoor, zodra jij slaapt blijft de buurt van rampen bespaard.'

'Ik was in Den Haag', zei ik.

'O? In het torentje? Was je weer Ruttetje aan het spelen?'

'Ruttetje? Ik stond in ons oude flatje aan de Roldestraat op het balkon.'

'O, je was Willem Alexander! En, nog wat onderdanen op de been? Was ik Maxima?'

'Nee, helaas. Ik stond alleen en keek naar je moeder.'

'O God, droom je nu ook al van mijn moeder? Vloog ze op een bezemsteel langs je balkonnetje?'

'Nee, ze was gras aan het maaien.'

'Maaien? Hadden jullie gras op het balkon?'

'Nee, natuurlijk niet. Beneden lag een voetbalveld. Daar was ze bezig.'

'Lekker dan. Maar toch wel met een maaimachine?'

'Welnee, die waren er toen nog niet. Gewoon met een schaar.'

'Bart, dat laat je toch niet gebeuren?!' Ik keek haar aan.

'Je hebt gelijk, Truus. Dat kan echt niet.' Ik trok mijn benen terug op de bank.

'Wat ga je nu weer doen?', vroeg ze.

'Ik ga nog even terug naar Den Haag. Je moeder helpen.' 

Ik sloot mijn ogen en verdween al snurkend van het toneel...

Bart

Mevrouw Potvis

Mevrouw Potvis is een aardige wat simpele dame. Ze woont halverwege de straat en loopt soms wat met haar ziel onder haar oksel. 

Ik had wel iets met haar. Enerzijds omdat ze aardig was en anderzijds omdat ze in haar leven twee medelijwekkende fouten heeft gemaakt: ze is ooit getrouwd met Johan Haaksma, drankorgeldraaier en daarna, als fout twee, van hem gescheiden waardoor ze haar eigen naam weer moest gebruiken. Potvis. 

'Goede morgen mevrouw Potvis', wenste ik deze passerende buurtgenote. Ik was in de voortuin bezig een paardenbloem te ontleden.

'Morgen meneer Bart. Lekker bezig?'

'Nou ja, lekker.... Ik probeer deze hardnekkige paardenbloem uit te roeien. Dus...'

'Maar zo te zien wil dat nog niet erg lukken?', lachte ze.

'Nee, ze zijn erg levenslustig. Ze accepteren geen vroegtijdige opoffering. Zelfs niet voor het goede doel.'

'Goede doel?', vroeg ze.

'Ja, onze tuin.'

'Wij kweekten vroeger thuis paardebloemen.'

'Kweken? Waarvoor?', vroeg ik nieuwsgierig.

'Mijn vader had last van jeukbultjes. En het sap van de steel hielp daartegen. Is enorm geneeskrachtig.'

'Ik krijg er juist jeuk van', merkte ik op.

'Waarvan?' 

'Van de zaadjes. Tenminste, dat denk ik.'

'Nou, van de zaadjes krijg je geen jeuk. Heeft u al wel eens zaadjes van de paardebloem gezien?'

'Jawel. Dat zijn toch..'

'Van die grappige zaadjes die aan een parachuutje hangen', onderbrak ze mij.

'Klopt helemaal mevrouw Potvis. Mijn moeder zei altijd dat je een wens mocht doen en dan moest blazen.'

'Ja ja ja, precies. En heeft u al een wens gedaan? meneer Bart?'

'Ja ik heb gewenst dat de paardebloemen nooit meer in mijn tuin opkomen. En toen alles weggeblazen.'

'Kijk, dan heeft u er volgend jaar vast geen last meer van.'

Bart

Een pijntje

‘Kun je even op mijn rug kijken?’, vroeg ik terwijl ik mijn shirtje omhoog trok.

‘Heb je weer wat?’, zuchtte Truus.

‘Ja, ik denk dat er een rib door mijn vel steekt. Misschien dat je hem terug kunt duwen?’

‘Bart, doe even. Wat is er mis?’

‘Dat weet ik niet. Daarom vraag ik of je wil kijken.’

‘Maar wat voel je dan?’

‘Jij bent niet in militaire dienst geweest.’

‘Waar slaat dat nou weer op?’, vroeg ze.

‘Dat slaat op het feit dat jij geen idee kunt hebben van wat ik voel’, riep ik geïrriteerd. ‘Kijk nou maar even!’

‘O, en wat heeft onze generaal dan voor een bijzonders meegemaakt?’ 

‘Dat er een Leopard-tank over mijn rug is gereden.’

‘Nou, ter geruststelling: ik zie een muggenbultje.’

‘Bultje of bult?’

‘Flink bultje. Laten ik het zo zeggen: het was een professionele voltreffer.’

‘Voltreffer? Hoezo een voltreffer?’

‘Hm, ik kan zien dat hij wél in militaire dienst is geweest.’

Bart

Hygiëne

‘Kan het zijn dat de pindakaas met nootjes op is?', vroeg ik een vakkenvulster die met haar gympen op de rand van de geopende koeling stond. Ze keek vanuit haar acrobatenstand vrolijk op mij neer. 

'Staat er niks meer in het vak, meneer? Donkerbruine deksels?'

'Nee, alleen nog nootloze met een geel deksel. En die lust mijn Truus niet.'

'Dan zijn ze op.'

'Ook niet in het magazijn?', dramde ik door.

'Nee, pindakaas wordt altijd op vrijdag aangeleverd.'

'Dus moet ze het drie dagen zonder doen.'

'Ja, ik zie geen andere mogelijkheid. Op is op.'

'Daar wordt ze niet vrolijk van', mopperde ik. 'Heb je ze toevallig ook niet van een ander merk?'

'Nee, helaas.'

Mijn blik verplaatste zich van haar vriendelijke uitstraling naar haar smoezelige gympen.

Dat is trouwens niet erg hygiënisch. Ik bedoel met die gympen in de koeling', zei ik al wijzend op haar schoeisel.

'Weet ik, maar ik kan niet anders.'

'Hoezo niet anders?', vroeg ik.

'Anders kan ik de slagroom niet op het schap zetten. Is te hoog', lachte ze verontschuldigend.

'En de klanten dan? Zou een mooie boel worden als iedereen met zijn schoenen op de rand gaan staan.'

'Inderdaad, maar die hoeven dat niet.'

'Hoezo niet?', vroeg ik.

'Nou ja, klanten hoeven het schap toch niet te vullen?'

Bart

Passen

‘Bart, je moet straks boven wat korte broeken passen, ze liggen al klaar op bed', meldde Truus.

'Korte broeken? Nu? Wat dacht je van een lange onderbroek? Het is nog steenkoud buiten.'

'Voor de vakantie. Kijken wat nog past en wat weg kan.'

'Waarom zouden ze niet meer passen? Of heb je er soms aan geprutst!' Ik had er helemaal geen zin in.

'Schat, ik heb ze gewassen en in de kast gelegd. Daar ligt het dus niet aan.'

'Waar moet het dan wel aan liggen?', vroeg ik onnozel.

'Heb je een uurtje?'

'Hoezo een uurtje?'

'Dat heb ik ongeveer nodig om alles op te sommen waardoor de broeken waarschijnlijk niet meer passen.'

'Overdrijf toch niet altijd zo, Truus. 

'Ik overdrijf niet. Je hebt met kerst namelijk een compleet kerstbrood-met-spijs in je maag laten verdwijnen, de gourmetschotel inclusief restjes opgemaakt, twee zakken oliebollen verschranst en natuurlijk liters drank gebruikt om alles weg te spoelen.'

'Hou toch op. Dat hoort nu eenmaal bij de feestdagen. Jullie vrouwen maken echt van een mug een olifant.'

'Dat is precies waar het over gaat, Bart. Je hebt inderdaad van een mug een olifant geworden.'

Bart

Trouwprogramma

‘Waar zit jij naar te kijken?', vroeg ik terwijl de kamer inliep. Ik zag namelijk iets van een jeuk-allergie opwekkend programma op het scherm.

'O, dat is dat programma "trouwen op het eerste gezicht". “Married at the first sight”.

'En wat is dat?', wilde ik weten. Niet dat het me nou echt interesseerde, maar als ene Carlo Boszhard ons scherm vervuilt, dan wil ik wel graag de reden weten. 

'O, dat gaat over mensen die door deskundigen vanuit een kaartenbak aan elkaar worden gekoppeld en dan als experiment meteen gaan trouwen.'

'En wat is nou de lol? Ik neem aan dat er iets vermakelijks in zit?'

'Het leuke is dat ze elkaar in de trouwzaal voor het eerst zien.'

'Meen je dat? Goh wat leuk', zei ik.

'En die lolbroek presenteert die doorgestoken vóóraf geregisseerde onzin?'

'Hij presenteert inderdaad dit programma, Bart. Moet je niet in de schuur iets leuks doen? Motor poetsen of zo?' 

'En wat moeten die twee chagrijnen nu op de bank?', vroeg ik verder.

'Bij hun is het experiment mislukt. Die gaan weer scheiden. Carlo wil weten waarom.'

'Dat kan ik hem ook wel uitleggen. Dat komt omdat ze zo stom waren zich in te laten met die kolder. Hebben ze vooraf wel seks gehad?'

'Bart, ik ben klaar met die opmerkingen van jou. Ik wil kijken.'

'Ik niet. Ik heb trouwens nog een geweldige tip voor ze: ga zelf op zoek naar een partner, snuffel vervolgens een paar jaar aan elkaar, duik als experiment vooral een paar keer stevig het bed in en als alles goed past, ga dan pas trouwen. En vraag voor die Boszhard een gebiedsverbod aan. Voordat je het weet gaat hij er zich mee te bemoeien en hang je in een scheiding.’

Ze keek me aan.

'Ja schat, nou kun je me wel zo aankijken, maar het is een beproefd middel. Bij ons werkt het al vijfenveertig jaar.'

Bart

Ontwikkeling

‘Ik denk dat die van van der Pavert op vakantie zijn geweest', meldde Truus. 

'Wie zijn dat?', vroeg ik quasi nieuwsgierig. 

'Die zijn vorig jaar in het huis van Aafje komen wonen.'

'En wie was Aafje?'

'Aafje van Jochem. Die ken je toch nog wel? Die hadden zo'n klein autootje.'

'Die Italiaanse rolschaats?', vroeg ik.

'Ja, die. Hou even vast.'

'Hoezo vasthouden?', vroeg ik.

'Je zit nu op het juiste spoor. Aafje en Jochem zijn vorig jaar verhuisd. En daar wonen nu de Paverts.'

'Moet ik het nog langer vasthouden?'

'Die van der Pavert, die dus in het huis van Aafje en Jochem zijn komen wonen, zijn waarschijnlijk op vakantie geweest.'

'Waaruit blijkt dat?', vroeg ik.

'Zij is hardstikke bruin.'

'Hij niet?'

'Ja, hij ook, maar dat was hij al een beetje van zichzelf.'

'En wat moet ik nu met deze informatie?'

'Nou ja, het gaat om buurtgenoten. Beetje op de hoogte blijven, Bart. Anders stomp je zo af. Daar heb jij van nature aanleg voor.'

'Waarvoor?'

'Voor afstompen. Het wordt tijd dat het voorjaar wordt. Dan kun je de oprit weer vegen.'

'Wat moet ik nu nog met die Paverts?'

'Met de Paverts? Niks. Hoezo zou je er iets mee moeten?'

'Weet ik veel. Jij begint erover. Ik krijg er kramp van in mijn vingers.'

'Hoezo kramp?'

'Ja, ik moest het van jou vasthouden. Maar als het niet meer hoeft...'

'Hoezo "niet meer hoeft"?'

'Dan laat ik het nu los.'

Bart

Sparen

‘Goh, jullie gingen gisteren ook laat naar bed!', hoorde ik buurtgenote Krul achter mij roepen. Ik was net bezig de achterklep van onze auto te openen.

'Hoezo? Heb je dat gezien dan? 

'Ja, we reden langs.'

'Mag je nog wel zo laat over straat?', vroeg ik met stevige tegenzin. Ik heb zo'n hekel aan deze bemoeial. 

'Wij kwamen terug van een feestje', verklaarde ze.

'Was zeker niet veel aan', zei ik. 

'Hoezo?'

'Je kijkt er flink chagrijnig bij.'

'Heb je trouwens ook nog een leuk stukje opgevoerd?', vroeg ik verder. 'Zoiets van het roddelalfabet?'

'Leuk stukje? Het was geen bruiloft! Mijn zus was jarig.'

'Kijk, dus weer alle buurt en familieroddels doorgenomen!'

'Nee, nee, nee, zo zijn wij niet, Bart.'

'Ik zag vannacht bij jullie volop licht branden. Vandaar. Ik zei vanmorgen nog tegen Mona van Arend Hoekstra: die Bart en Truus liggen ook altijd laat in bed!'

'Hoe weet je dat wij niet in bed lagen? Heb je staan gluren?'

'Gluren doen wij niet Bart. Maar als het licht volop brandt... En dat met die energieprijzen!'

'Wij laten de lampen tegenwoordig 's nachts branden. Wij sparen namelijk energie', zei ik terwijl ik een kratje in de auto schoof.

'Energie sparen? Met de lampen aan?'

'Ja, het zijn spaarlampen. En met datgene we 's nachts opsparen, draait Truus overdags gratis de wasmachine.'

Ze keek me verbaasd aan waarop ik de achterklep sloot, instapte en wegreed.

Bart

Lastig volk

‘Goedemorgen meneer, wat kan ik voor u doen?', vroeg de verkoper die mij na binnenkomst meteen in mijn nek stond te  hijgen.

'Voorlopig nog even niks. Ik wil graag rondkijken.'

'Dat mag', antwoordde hij met een typische verkoopgrijns.

'Fijn dat ik uw toestemming heb', merkte ik op. 

'Natuurlijk heeft u dat', zei hij nog steeds grijnzend. 'Waarom zou u niet mogen?'

'Omdat u mij toestemming geeft om rond te mogen kijken. Daarmee suggereert u dat u soms ook geen toestemming geeft.' Ik ketste hem meteen terug.

'O maar in uw geval heb ik daar geen moeite mee hoor. Gaat uw gang.'

'In welke gevallen heeft u daar dan wel moeite mee?', wilde ik weten.

'Meneer, er loopt hier soms volk binnen....'

'En over wat voor een volk heeft u het dan?'

'Ach, u kent ze vast wel. Brutaal, grote mond, voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten...'

'Kunt u iets specifieker zijn?', vroeg ik.

'Lastige mensen. En dat zie je meteen al bij binnenkomst.'

'O, kijk, u heeft er ervaring mee?'

'Jazeker, kan er wel een boek over schrijven.'

'Onlangs nog een oudere dame in de winkel gehad. Vreselijk.'

'En die staat nu ook in uw boek?'

'Die komt er ook in. Die was zo vreselijk over de prijs aan het zeuren en zaniken, dat ik haar onvriendelijk heb verzocht het pand te verlaten.'

'Daar kan ik mij alles bij voorstellen', zei ik.

'Kijk, dan snappen wij elkaar', grijnsde hij nu iets breder.

'Dat boek van u wordt vast een bestseller', voorspelde ik.

'O ja?', lachte hij.

'Ja, die oudere dame was namelijk mijn schoonmoeder.'

Bart

Mijn dinsdag.

De dinsdag is altijd van mij. Van mij persoonlijk. De enige dag van de week dat ik niks moet. Mijn Truus weet dat en laat me meestal met rust. Lekker "in mijn eigen sopje gaarkoken" heet dat. 

Ik zat dan ook heerlijk te genieten van het "sopje", Truus had zich in een breiwerkje verstopt en het leven was goed. Totdat een aantal gebeurtenissen elkaar in rap tempo opvolgden en samenklonterden tot een enorme verstoring van mijn levensgeluk. 

De voordeulbel ging.

Truus stond op en verdween in de hal.

Truus keerde terug met achter zich een enorm kielzog

Vanwege dat kielzog werd ene Annie van de Heuvel meegezogen.

De deur sloot. Achter Annie wel te verstaan.

'Bart, Annie heeft een probleem', kondigde ze aan.

'Annie heeft geen probleem, Annie is het probleem', mompelde ik.

'Morgen Bart, mijn tablet zit vast', hoorde ik haar mededelen.

'Mooi, en waar zit hij aan vast?', vroeg ik.

'Het scherm wil niet meer. Kijk maar.' Ze legde de tablet voor mij op tafel.

'Kijk Bart, ik kan met mijn vinger wrijven wat ik wil.... Hij doet niks meer.'

'Heeft Joop soms stiekem vieze films zitten kijken.'

'Joop? Nee, de tablet is van mij.'

'Of jij misschien?', suggereerde ik.

'Mijn God Bart, waar zie je me voor aan?'

'Voor Annie', antwoordde ik droogjes. 

'Is het ernstig?', vroeg ze.

'Hoeveel uur per dag kijk je op dat ding?', wilde ik weten.

'Niet zo veel. Ik lees de krant, facebook, mail, instagram. Paar uurtjes?'

'Kijk, dat is het probleem. Hij heeft genoeg van je gezicht en is in staking.'

'Kan dat? Dat ik te lang kijk?', vroeg ze ietwat verontrust.

'Dat lijkt me sterk', bemoeide Truus zich ermee.

'Hoezo sterk?', vroeg ik.

'Dan zou die tablet van jou inmiddels op het kerhof zijn beland. Die moet acht uur per dag naar die schijnheilige boeventronie van je kijken.'

Bart

Een vlieg

‘Goh, wat is die vlieg lastig', klaagde Truus terwijl ze met haar hand een moordpoging inzette.

'Ik heb er geen last van', stelde ik vast terwijl ik een lepel yoghurt in mijn mond stak.

'En wat wil je daarmee zeggen?' Ze klonk erg moordzuchtig. 

'Dat hij in mij geen kandidaat ziet?' Ik lepelde opnieuw.

'Waar is de mepper?', vroeg ze terwijl ze opstond.

'Naaimandje? Geen idee. Maar wat wil je doen dan?'

'Eind aan zijn leven maken.'

'Hangt hij in de keuken? Jij hebt hem het laatst gebruikt.'

'O ja, typisch weer zo'n opmerking. Altijd als jij iets niet kan vinden was ik de laatste die het heeft gebruikt.'

'Jij gebruikt hem steeds als rugkrabber. Dus....'

'Waarom zou je hem eigenlijk ombrengen? Hij doet geen vlieg kwaad.'

'Hij is irritant.'

'Zo'n vlieg heeft ook recht op leven. Moet je nagaan hoe ingenieus hij is ontworpen. Fenomenaal!'

'Zwam niet. Het zijn lastpakken.'

'Ze hebben pootjes, vleugels, ogen, een sterk reukorgaan. En dat alles in zo'n klein lijf verpakt. Subliem!'

'Je hebt gisteravond je rug gekrabt, Bart. Waar heb je hem verdorie gelaten?'

'Vrouwtje gaat zo een eind aan je leven maken', riep ik tegen de vlieg die inmiddels op tafel was geland.

'Zit hij daar?', vroeg ze.

'Ja, en hij is zoekende.'

'Zoekende?'

'Ja, ik denk naar jou. Hij snuift, kijkt naar jouw plek en haalt steeds vragend zijn vleugeltjes op'

Bart

Mevrouw Boetselaar

‘Zoek jij dan even de eieren?', hoorde ik Truus toeteren. We liepen bij de Appie om wat vergeten boodschappen te scoren.

'Hoezo? Is het alweer pasen?', riep ik terug terwijl ik een pak koekjes tegen het licht hield.

'Flauw. Doosje met tien. Kom op Bart. Moeten ergens bij die pilaar staan.' Ze wees. Ik liep.

'Kun je het vinden buur?', hoorde ik een stem achter mij. Ik draaide mij om en ontdekte tot mijn schrik mevrouw Boetselaar. Dat had ik weer: Mevrouw Boetselaar, de onvolprezen voorzitster van buurtvereniging "De nieuwsgierige Aagjes"

'Wat zoek je?', vroeg ze.

'Ik?'

'Ja, je bent toch aan het zoeken? Tenminste, die indruk wek je wel.'

'Nee hoor, ik ben hier in opdracht van Ahold uit Zaandam. Trouwens, mondje dicht want het is een Secret Mission.'

'O? Truus ook? Die zag ik in het andere pad.'

'Nee, die denkt dat ik gewoon met haar meeloop voor de gezelligheid.'

'Wat moet je doen dan?', vroeg ze.

'Kan ik niks over melden', zei ik op fluistertoon. 'Maar het verdient lekker.'

'Hoeveel dan?'

'Ik zei: Kan ik niks over melden.'

'Hm, lijkt me best interessant.'

'Nou ja, ze zoeken nog iemand. Dus...'

'Meen je dat?', vroeg ze blij.

'Ja, gewoon even bij de chef melden en zeggen dat je voor de Secret Mission komt. Maar mijn naam niet noemen hoor!'

'Nee, is goed. Bedankt hè!' Ze stak haar duim op en duwde het karretje verder.'

'Wat had jij met die Boetselaar?', vroeg Truus toen we naar de uitgang liepen.'

'Ik? Hoezo?'

'Nou ja, je stond met haar te kletsen en nu loopt ze naar het kantoortje van de chef.'

'Ik denk dat ze gaat solliciteren voor de Secret Mission.'

'Solliciteren? Naar wat?'

'Naar een geheim baantje voor nieuwsgierige Aagjes. Maar het is zó geheim, dat ook de chef niet weet waar het over gaat.'

Bart

Een teepje

‘Bart, ik heb een probleempje', hoorde ik Ttuus vanuit de keuken roepen. 

Ik schrok, want ik ken haar. Een "probleempje" van Truus betekent doorgaans veel werk.

'Een probleempje', zuchtte ik en stond instinctief op.

'Kom eens', spoorde ze mij aan. 'O, je bent er al. Ze glimlachte terwijl ze met haar linkerhand een plankje en met haar andere hand een balkje hooghield. 

'Stuk', meldde ze ten overvloede.

'Stuk', herhaalde ik met een zucht.

'Kun jij dat plakken? Met een plak-teepje?'

'Nee, dat moet getimmerd.'

'Getimmerd? Hoezo getimmerd? Het is maar een plankje met een balkje.'

'Schat, een plakbandje houdt niks. Dan is het zo weer stuk.'

'Nee hoor, het heeft vijf jaar zo gezeten', wist ze.

'Nou niet met plakband hoor!'

'Jawel, het zat vast met eendentape.'

'Eendentape? Wat is dat?' Ik kende het niet.

'Duck. Dat is toch eend?'

'Schat, dat spul heet Ducktape. Zoals jij Truus heet.'

'Het zal. Ligt die rol nog in de garage?'

'Ja, op het lijmschap. Maar luister nou...' 

Ze was al weg..

'Kijk, ik leg het plankje op het aanrecht, balkje op zijn plaats, stuk eenden-tape en hupppp. Zie je? Muurvast.' Ze trok vol trots aan het balkje.

Ik keek. 'En waarom moest ik uit de kamer komen? Je kunt het ook zelf!'

'Klopt, maar stel dat jouw balkje een keer van een plankje losraakt, dan weet je nu hoe je het moet maken.'

Bart