De televizier-ring
‘Wat zucht je?’, vroeg Truus. Ze zat met een breiwerkje op schoot.
‘Dat gedoe over die televisieringen. Waar zaten we nou net naar te kijken?’
Soms kan ik vrouwen in het algemeen en Truus in het bijzonder niet volgen.
‘Ja joh, ik ben bezig.’
‘We hebben toch al waslappen genoeg? Kun je toch wel even opletten?’
‘Bart, de manier waarop jij over dat programma begint, zegt mij al genoeg.’
‘Is dat zo?’
‘Ja, dat is zo.’
‘Oké, dan hoef ik niks meer te zeggen, toch?’
‘Nee, dat hoeft niet.’
‘Maar mag wel?’
‘Wat wil je nog toevoegen aan het verhaal dat je je hebt lopen ergeren aan al die B artiesten, dat ze hun outfit morgen weer terugsturen, dat het doorgestoken kaart is, steekpenningen zijn betaald, dat het merendeel uit jambekken bestaat die over het paard zijn gesmeten… wat vergeet ik?’ Ze keek me vragend aan.
‘Dat André van Duyn, de enige normale van het zootje, de oeuvre-prijs dik heeft verdiend.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten