Tinus

Tinus

'Wat heb je nou weer gevonden?’, vroeg Truus nadat ik met een gebreide pop onder mijn arm van zolder was teruggekeerd en de kamer kwam ingelopen.

‘O, een dingetje van vroeger. Lag nog in mijn persoonlijke kistje.’

‘Wat is dat dan?’, vroeg ze terwijl ze haar hand uitstak om hem over te nemen. 

‘O nee, daar is hij veel te teer voor Truus. Deze pop is al dik zestig jaar oud.’

‘Man, laat kijken.’ Ze stak opnieuw haar hand uit.

‘Nee nee. Hij is van mij!’

‘Nou lijk je net op onze kinderen toen ze nog klein waren. “Is van mij!!!”.’

‘Precies Truus. Ik hecht heel veel waarde aan Tinus.'

'Tinus? Heet ie Tinus?'

'Ja, omdat hij zo slap was. Slappe Tinus.'

'Sorry hoor, maar hier moet ik toch wel om lachen. Hoe kwam je aan dat ding?'

''Dat ding" oftewel deze Tinus heeft mijn moeder nog gebreid. Omdat ik naar het ziekenhuis moest. Blinde darm.'

'Wist ik niks van. Laat nou eens kijken. Ik ben heel voorzichtig!'

Ik gaf hem met een diepe zucht over. Ze pakte hem aan.

'Goh wat leuk. Hij lijkt wel een beetje op jou!'

'Pas nou op!', riep ik nog. Het kopje rolde van zijn romp op tafel.'

Ze keek ernaar en schudde haar hoofd.

'Helemaal vergaan. Sorry. Maar nu lijkt hij nog veel meer op jou', lachte ze.

'O ja, lach er maar om', mopperde ik. 'Hoezo nog meer op mij?'

'Hm, hij lijkt op een kip zonder kop.'

Bart