Anita
Daar moest ik even over nadenken. Niet vanwege de melding over de hond, maar de naam Anita. Ergens heel ver zei het mij iets, maar om nu weer te roepen dat ik geen idee had wie het precies betrof koos ik voor de enige juiste strategie: opstaan, naar de keuken rennen en kijken of ik nog iets kon ontdekken.
‘Waar dan?’, vroeg ik.
‘Ja, je bent nu te laat. Ze blijft niet wachten. Het is een tekkeltje. Lijkt me zooooo leuk!’
‘Wat is er leuk?’, vroeg ik bezorgd terwijl ik nogmaals over het aanrecht gebogen een glimp probeerde op te vangen.
‘Zo’n tekkel. Zo heerlijk eigenwijs en gezellig. Ik heb er al vaker over nagedacht. Lijkt mij echt wat.’
‘Wacht even, je bedoelt een hond?’
‘Ja, daar heb ik het toch over?’
‘Nou, half. Je had het ook over Anita.’
‘Ja, die heeft die hond.’
‘Truus, ik moet geen hond. Klaar. Zo’n ding geeft alleen maar overlast.’
‘Hoor jij die hond van Anita wel eens blaffen?’
‘Nee, maar dat komt omdat onze huizen goed geïsoleerd zijn.’
‘Onzin, Als Agnes een vriendje op bezoek heeft rammelt het fotolijstje van Mama van de slaapkamermuur. Anita woont daarnaast…’
Kijk, bingo. Wat ben ik toch slim. Deze Anita betrof dus Anita Meijer. Natuurlijk niet dé Anita Meijer van de zang, gelukkig niet. Maar die heeft ook geen hond.
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten