Zaterdagritueel

Het was weer weekend en het traditionele zaterdagmiddag-ritueel diende zich aan: kook jij of kook ik? 

'Met chinees restaurant Wong Ping? Ja, goedemiddag. Ik wil graag twee loempia's, een nasi gewoon en een bekertje pindasaus bestellen. Wat zegt u? Ja, kleine nasi. En mijn naam is Bart. Barrrrt. Ja, Balt. Hoe laat is het klaar? Twintig minuten? Oké, dan ben ik er. Tot zo.' 

Ik knopte het gesprekje uit. 

'Twintig minuten?', vroeg Truus. 'Dan dek ik zo. Biertje bij?'

'Ja hoor, als ik kook dan lust ik er ook wel een biertje bij.'

'Dag mevrouw, ik heb telefonisch besteld. En ik moet nog betalen.'

'Welke naam, meneer?'

'Balt. Twee loempia's, kleine nasi en een bekertje pindasaus.'

Ze pakte het bonnetje, ik betaalde en werd naar een bankje bij het aquarium gedirigeerd. 'Het is zo klaal.’ hoorde ik nog.

Ondertussen bekeek ik ongeduldig het komen en gaan van afhaalklanten en vroeg mij na een minuut of tien af waar mijn bestelling bleef.

'Kunt u nakijken of mijn loempia's al in het sop liggen?', vroeg ik aan de dame die mij tussen de stapel kroepoek lachend aankeek. Ik gaf het bonnetje.

'Het is zo klaal.'

'Dat zei u twintig minuten geleden ook.'

'Nog heel even meneer.' 

Ik nam weer plaats bij de chinese guppen.

Tien minuten later: 'Hallo mevrouw, ik wacht nu al drie kwartier. Waar blijft het nou? Zit het luikje soms vast van het vet? Dat het niet open wil?'

Ze schoof het luik open, riep iets wazig, schoof het dicht en herhaalde het verhaaltje van "zo klaal". 

Ik bleef nu aan de take staan, graaide wat in de kroepoekbak en telde de secondes.

Nadat de bak na een minuut of tien kanen leeg was, kwam het moment van ontploffing. Ik was er klaar mee. En niet gewoon klaar maar echt helemaal totaal klaar...

'Mevrouw, ik wil nu mijn bestelling en zo niet dan wil ik mijn geld terug. Ik zit inmiddels ruim een uur te wachten.'

Als door een chinese weps gestoken, klapte het luikje open en schoof mijn bestelling over het plankje.

'Kijk meneer, het is klaal', lachte ze. Solly, maar weinig pessoneel. Plobleem hè?' Ze propte het spul in mijn tasje en gaf het aan.

Ik hoorde haar met verbazing aan. Een personeelsprobleem?, bedacht ik mij. Wat een kul. Er rennen meer dan een miljard chinesen over de aarde. 

Gefrustreerd liep ik de tent uit.

Toen we wat later eindelijk aan tafel zaten en er een tweetal half verbrandde loempia's op het bord landen, keek ze me hoofdschuddend aan.

'Dat koken van jou is en blijft een ramp, Bart', lachte ze. 'Zelfs met hulp van de chinees krijg je het niet voor elkaar iets fatsoenlijks op bord te toveren.'

Bart