Vive la France (serie 1-2020)

‘Wat hebben jullie toch een prachtige voortent', merkte een voorbijganger op. Hij stopte met voorbijgaan.

'Ja, mooi hè?', antwoordde mijn echtgenote vanuit haar regisseursstoel.'

'Mooie kleurstelling dat blauw met grijs. Is die combinatie nieuw?'

'O nee hoor', bemoeide ik mij ermee. 'Ik ben al jaren grijs en draag al jaren blauwe T-shirts.'

'Grappig', vond hij. 'Ik bedoelde eigenlijk de tent.'

'Hij zat bij de caravan. En die is drie jaar.'

'Leuk. En bevalt hij?'

'Prima: hij doet wat van hem wordt verwacht: voortenteren.'

'Ik bedoel de indeling. Is die praktisch?' 

'Nou, dat valt een beetje tegen, of niet schat?' 

'Wat bedoel je Bart?'

'Ach, je klaagt altijd over de indeling. Er zit een open keuken in en daardoor dringen de etensluchtjes door tot in de woonkamer.'

'Open keuken?', vroeg hij.

'Ja, en vanwege het brede aanrecht is de totale ruimte wat krap.'

'O, maar hij lijkt zo van buiten best groot.'

'Dat valt tegen hoor', kletste ik verder. 'Je krijgt er geen bankstel in. We hebben ons moeten beperken tot twee klapfauteuils.'

'Dat klinkt inderdaad wat krap. Wij hebben er nog een kast in staan. Voor de pannen.' 

'Dat hebben wij ook', merkte mijn echtgenote op. 'Maar er blijft toch weinig opbergruimte over.'

'Hm, ja, dat is jammer', beaamde hij.

'Maar volgend jaar is dat opgelost', zei ik. 'We gaan uitbreiden.'

'O? een stuk luifel erbij aan? Hebben wij ook. Dat lost inderdaad wat op', vond hij.

'Nee, geen luifel. We denken meer aan een dakkapel.' 

Bart.

Copyright Brompot columns en korte verhalen juni 2021