En dan blijkt Karin Krul, buurtroddelaarster, achter de knoppen te zitten. Ik keek naar het potje en besloot toch maar door de zure kassaappel heen te bijten.
‘Morgen Bart, zo vroeg al op pad gestuurd?’
‘Nee, niet gestuurd, ik ben hier op eigen initiatief.’
Pffft, altijd dat gezeur.
‘Ben jij vanochtend ook gewekt door dat kabaal van die scholekster?’, vroeg ze zomaar vanuit het niets.
‘Scholekster? Nee, door Truus. Maar dat maakt wat herrie betreft niet veel uit.’ Ik schoof ongeduldig het potje over de band.
‘Weet je wat mij opvalt, Bart? Dat de scholekster elk jaar vroeger terugkomt. Volgens mijn man komt dat door het weer.’
Heb ik weer. Geleuter over de één of andere klotevogel.
‘Jaja, het weer. Kan ik pinnen?’
‘Zouden ze dat aanvoelen of zo?’, kwebbelde ze door.
‘Wat aanvoelen?’
‘Dat het hier een zachte winter is.’
‘Heeft niks met aanvoelen te maken’, zei ik.
‘Niet? Hoe weten ze het dan?’
‘Ze beschikken tegenwoordig allemaal over internet en sturen elkaar een Appje.’
Vóórdat ze kon reageren pinde ik af en snelde opgelucht de winkel uit.
Bart
