‘Verwacht jij post dan?’, vroeg ik terwijl ik de borstel uitklopte.
Ze keek wat schichtig om zich heen, boog zich iets in mijn richting, verlaagde haar stem en kraakte toen: ‘Ja, we hebben een prijs gewonnen. En die wordt met de post gebracht.’
‘Zoooo Annie, en wat mag dat dan wezen? Een grote prijs?’
‘Hm, daar laat ik mij niet over uit, Bart. Je weet hoe er hier in de buurt gekletst wordt. Nee, dat vertel ik niet.’
‘Oké, dan vertel ik niet of ik de postbode heb gezien’, riep ik triomfantelijk.
‘Hé wat kinderachtig. Je snapt toch wel dat ik het geheim wil houden?’
‘Jazeker, en dat geldt ook voor mij.’
‘Dus je vertelt het niet?’
‘Nee Annie, nee. Misschien moet je het dan maar aan Karin Krul (ter info: de buurtroddelaarster) vragen.’
‘Oké, ik capituleer. We hebben een prijs in de postcodeloterij gewonnen’, fluisterde ze.
‘O, kijk, en wat?’
‘Een ijsprijs.’
‘Heb jij nou die postbode gezien of niet?’, ging ze verder.
‘Ja hoor, die zag ik straks voorbij rijden.’
‘Hij is niet gestopt?’
‘Nee, dat kon ook niet, hij had een ijsje in zijn hand.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten