Ik schrok, want ik ken haar. Een "probleempje" van Truus betekent doorgaans veel werk.
'Een probleempje', zuchtte ik en stond instinctief op.
'Kom eens', spoorde ze mij aan. 'O, je bent er al. Ze glimlachte terwijl ze met haar linkerhand een plankje en met haar andere hand een balkje hooghield.
'Stuk', meldde ze ten overvloede.
'Stuk', herhaalde ik met een zucht.
'Kun jij dat plakken? Met een plak-teepje?'
'Nee, dat moet getimmerd.'
'Getimmerd? Hoezo getimmerd? Het is maar een plankje met een balkje.'
'Schat, een plakbandje houdt niks. Dan is het zo weer stuk.'
'Nee hoor, het heeft vijf jaar zo gezeten', wist ze.
'Nou niet met plakband hoor!'
'Jawel, het zat vast met eendentape.'
'Eendentape? Wat is dat?' Ik kende het niet.
'Duck. Dat is toch eend?'
'Schat, dat spul heet Ducktape. Zoals jij Truus heet.'
'Het zal. Ligt die rol nog in de garage?'
'Ja, op het lijmschap. Maar luister nou...'
Ze was al weg..
'Kijk, ik leg het plankje op het aanrecht, balkje op zijn plaats, stuk eenden-tape en hupppp. Zie je? Muurvast.' Ze trok vol trots aan het balkje.
Ik keek. 'En waarom moest ik uit de kamer komen? Je kunt het ook zelf!'
'Klopt, maar stel dat jouw balkje een keer van een plankje losraakt, dan weet je nu hoe je het moet maken.'
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten