Blokkade

‘Smaakt de koffie, mam?’, vroeg Truus aan haar moeder. Ze was op visite vanwege een administratief dingetje wat ik voor haar “moest” oplossen. En dat doe je dan maar want mevrouw leeft namelijk nog steeds in de tijd van “Befehl ist Befehl”. En bij het negeren van de opdracht achtte ik haar zeker in staat om eigenhandig de keien uit de straat van Hormuz te rukken om bij ons de oprit te smijten en daarmee de toegang te blokkeren. Ik bedoel maar.

‘Jullie koffie smaakt nooit. Veel te sterk.’

‘Ligt aan u.’

‘Hoezo aan mij? Die cupjestroep is niet te drinken. Mijn buurvrouwtje heeft er een maagzweer aan overgehouden.’

‘Komt vast niet door de koffie’, hoorde ik mijzelf brommen.

‘Hoezo niet door de koffie? Waar ligt het dan wel aan, Dokter Bart?’

‘Misschien aan háár buurvrouw?’, lachte ik voorzichtig.

‘En wie is dat dan?’ Ze klonk erg agressief.

‘Bart bedoelt mevrouw Hommels. Daar heb jij toch ook ruzie mee?’

‘O, die. Ik dacht dat je mij bedoelde.’

‘Hoe is het trouwens, schiet het al op? Ik moet zo weer weg.’

‘Waar moet je naartoe dan?’, vroeg Truus.

‘Naar de kapper. Ik heb een afspraak.’

‘Knippen?’

‘Nee, verven.’

‘Maar dat kan ik ook wel. Ik heb nog een pot menie in de schuur’, grapte ik.

Het werd niet gewaardeerd. Toen ze kort daarna was vertrokken slaakte Truus een diepe zucht. 

‘Ze had echt weer zo’n bui…’

Ik kon het slechts beamen. 

‘Hebben we genoeg eten in huis? Om het een paar dagen uit te houden?’, vroeg ik.

‘Ja, hoezo?’

‘Hm, ik verwacht dat de blokkade vanmiddag ingaat.’

Bart