Lastig volk

‘Goedemorgen meneer, wat kan ik voor u doen?', vroeg de verkoper die mij na binnenkomst meteen in mijn nek stond te  hijgen.

'Voorlopig nog even niks. Ik wil graag rondkijken.'

'Dat mag', antwoordde hij met een typische verkoopgrijns.

'Fijn dat ik uw toestemming heb', merkte ik op. 

'Natuurlijk heeft u dat', zei hij nog steeds grijnzend. 'Waarom zou u niet mogen?'

'Omdat u mij toestemming geeft om rond te mogen kijken. Daarmee suggereert u dat u soms ook geen toestemming geeft.' Ik ketste hem meteen terug.

'O maar in uw geval heb ik daar geen moeite mee hoor. Gaat uw gang.'

'In welke gevallen heeft u daar dan wel moeite mee?', wilde ik weten.

'Meneer, er loopt hier soms volk binnen....'

'En over wat voor een volk heeft u het dan?'

'Ach, u kent ze vast wel. Brutaal, grote mond, voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten...'

'Kunt u iets specifieker zijn?', vroeg ik.

'Lastige mensen. En dat zie je meteen al bij binnenkomst.'

'O, kijk, u heeft er ervaring mee?'

'Jazeker, kan er wel een boek over schrijven.'

'Onlangs nog een oudere dame in de winkel gehad. Vreselijk.'

'En die staat nu ook in uw boek?'

'Die komt er ook in. Die was zo vreselijk over de prijs aan het zeuren en zaniken, dat ik haar onvriendelijk heb verzocht het pand te verlaten.'

'Daar kan ik mij alles bij voorstellen', zei ik.

'Kijk, dan snappen wij elkaar', grijnsde hij nu iets breder.

'Dat boek van u wordt vast een bestseller', voorspelde ik.

'O ja?', lachte hij.

'Ja, die oudere dame was namelijk mijn schoonmoeder.'

Bart