Fifi

Hij lag aan een riem, bevestigd aan een haak aan de muur voor de ingang van de slagerij: een wit hondje van een voor mij onbekend merk. Hij had wat weg van een Fifi-hondje. Tenminste, in mijn beleving want ik heb geen idee hoe een Fifi-hond er uitziet. 

Truus had het wel eens over de Fifi van haar oudtante maar dat zei me ook niks. Zowel haar oudtante niet als haar viervoeter. Haar oudtante betrof familie van mijn schoonmoeder en daar verdiep ik mij principieel niet in.

Ik bekeek het hondje nog eens goed, schatte het risico op een stevige kuitwond en besloot toch nog even te wachten. Het keek me namelijk aan met een blik van “waag het niet”. Ik waagde het niet. 

‘Blokkeert dat hondje de toegang?’, vroeg een dame die met tas in haar hand op het punt stond de slagerij binnen te treden.

‘Nee hoor, dat Fifihondje wacht op zijn beurt.’

‘Fifi-hond? Dat dingetje daar?’

‘Ja, die hond.’

‘Dat is geen Fifi, dat is een Maltezer Leeuwtje.’

‘Precies mevrouw, dat is wat ik bedoel.’

Bart