Een logeerhond

‘Truus, ik word gek van die hond. Hij loopt de hele dag achter mij aan! 

Ik was helemaal klaar met het irritante gedrag van onze logeerhond.

'Valt wel mee toch?', klonk de kamer.

'Nee, valt niet mee. Nu staat hij weer te kijken hoe ik de afwasmachine vul.' 

'O, daar is niks mis mee. Een beetje controle houdt je scherp!'

'Nero, en nu opzouten!', riep ik quasi boos. Ik wees onverbiddelijk naar de kamer.

'Bart, hij snapt het niet. Misschien moet je het hem uitleggen?'

'Wat moet ik uitleggen? Dat het zeepkloetje zorgvuldig in het bakje gelegd moet worden en daarna pas het klepje dicht mag?'

'Nee, dat hij moet luisteren als je hem naar zijn mand stuurt. Dat snapt hij niet.'

'Oké, ik leg het hem uit.' Ik zakte op mijn knieën.  

'Wat ga je nou doen?', vroeg ze verbaasd.

'Ik maak oogcontact. Dat is het meest effectief.' 

Ik richtte mij tot de hond.

'Nero, als het baasje zegt dat je in de mand moet gaan liggen, dan moet je dat ook doen. Begrepen?!'

'Let op Truus, nu de praktijk: Nero, in de mand. In de mand!!!!' 

Nero keek mij aan, draaide toen zijn achterwerk en liep met opgetrokken neus naar de keuken.'

'Weet je Bart, je bent niet consequent. En dat ruiken ze.'

'Ik ben heel consequent. Ik vul elke avond op dezelfde manier de afwasmachine.'

'Dat bedoel ik niet. Je geeft steeds andere commando's. Dat snapt hij niet.'

'Nou, ik ook niet. Wat bedoel je nou precies?', zeurde ik verder.

'Ach jongen, moet ik het je nu echt nóg een keer uitleggen?'

'Graag. En nu met oogcontact', lachte ik. 

'Oké, maar niet op mijn knieën. Dat blijkt in de praktijk niet erg effectief.'

Bart