Tukkie

Soms heb je dat. Dat je ogen even geen zin meer in rondkijken hebben en op eigen initiatief besluiten de tent voor een tijdje dicht te gooien. Voor de rest van je lichaam blijft er dan weinig anders meer over dan mee te doen. Gelukkig is er in deze gevallen altijd wel een driezits in de buurt die de nodige ondersteuning biedt. 

'Ik geloof dat ik even een stukje pensioen ga verwerken. Mijn ogen doen het niet meer zo goed...', gaapte ik.

'Nou ja zeg, het is pas twee uur', riep Truus. 'Moet je de oprit niet vegen?'

Ik hoorde in de verte nog iets over vegen....

'En, is er tijdens mijn afwezigheid nog iets bijzonders gebeurd?', vroeg ik een uurtje later. Ik rekte mij stevig uit.

'Nee hoor, zodra jij slaapt blijft de buurt van rampen bespaard.'

'Ik was in Den Haag', zei ik.

'O? In het torentje? Was je weer Ruttetje aan het spelen?'

'Ruttetje? Ik stond in ons oude flatje aan de Roldestraat op het balkon.'

'O, je was Willem Alexander! En, nog wat onderdanen op de been? Was ik Maxima?'

'Nee, helaas. Ik stond alleen en keek naar je moeder.'

'O God, droom je nu ook al van mijn moeder? Vloog ze op een bezemsteel langs je balkonnetje?'

'Nee, ze was gras aan het maaien.'

'Maaien? Hadden jullie gras op het balkon?'

'Nee, natuurlijk niet. Beneden lag een voetbalveld. Daar was ze bezig.'

'Lekker dan. Maar toch wel met een maaimachine?'

'Welnee, die waren er toen nog niet. Gewoon met een schaar.'

'Bart, dat laat je toch niet gebeuren?!' Ik keek haar aan.

'Je hebt gelijk, Truus. Dat kan echt niet.' Ik trok mijn benen terug op de bank.

'Wat ga je nu weer doen?', vroeg ze.

'Ik ga nog even terug naar Den Haag. Je moeder helpen.' 

Ik sloot mijn ogen en verdween al snurkend van het toneel...

Bart