Vergeten

Vergeten

'Morgen mevrouw’, wenste ik een buuf van een paar huizen verderop toe toen ze langs onze oprit liep.

‘Mevrouw zit thuis. Of ben je door al dat vegen mijn naam vergeten? Ik ben toch Annie?’

‘Annie, Annie… Het zegt mij wel iets… maar…’

‘Annie van der Heuvel. Bart, kom op zeg. Je kent mij toch wel? De vrouw van Joop!’

‘Ja, heb ik wel eens van gehoord. Is al even geleden. Goh, Annie. Annie van der Heuvel? Toch?’

‘Nou ja zeg, we hebben afgelopen woensdag nog met elkaar zitten rummikubben. Gaat het wel goed met je? Weet je nog wel hoe je vrouw heet?’

‘Truus bedoel je?’

‘Ja, je hebt toch maar één vrouw?’

'Dat hoop ik wel, eh.. Annie?'

'Nou Bart, ik weet niet wat er met je aan de hand is, maar er lijkt iets mis met je korte geheugen.'

'Ach ja, dat krijg je op onze leeftijd. Of niet, Ankie?'

'Misschien geldt dat voor jou, maar beslist niet voor mij.'

'Niet?'

'Nee, ik vergeet bijna nooit iets.'

'Oké, dan ben ik benieuwd wanneer ik mijn aan jou uitgeleende bladhark terugkrijg.'

Bart

Geheugentraining

Geheugentraining.

Ik liep in gedachten verzonken de Super binnen. Truus had namelijk thuis wat boodschappen opgesomd die ik vanwege de training van mijn hersenen bewust niet op een briefje wilde noteren. Ik val volgens haar in de leeftijdscategorie “vergeet nog wel eens wat”. ‘Dat hoort bij de leeftijd Bart.’ Ik hoor het haar nóg zeggen. Jaja, bij de leeftijd. Nou Truusje, dat zullen we nog wel eens zien.

‘Morgen Bart, heeft Truus je op pad gestuurd?’ 

Ik keek op uit mijn gedachten. Karin Krul. Dé Karin Krul, buurtroddelaarster en medewerkster Super. Iets van de kat en het spek.

‘We hebben yoghurt in de aanbieding. Jullie eten toch altijd yoghurt? En toevallig of niet: ook het beschuit is deze week drie voor twee.’ Ze keek me triomfantelijk aan.

'Dan schat ik jou ook in voor hamblokjes. Truus kookt toch altijd macaroni op dinsdag? Tenminste, Annie vertelde dat. Wist je dat hamblokjes in de koeling liggen? Zo lekker, beetje kaas erover.. We hebben trouwens de geraspte kaas in de aanbieding. Heb je trouwens  een lijstje? Dan help ik even.'

Ze keek me verwachtingsvol aan. 

'Ik heb een lijstje, of liever gezegd, ik had een lijstje in mijn hoofd. Maar ik ben nu compleet gehersenspoeld.'

Ze moest lachen

'Ach ja Bart, dat krijg je als je ouder wordt.'

Bart

De leidinggevende

De leidinggevende 

‘Meneer, met bewondering kijk ik altijd naar uw inspanningen’, vertelde een man die langs onze oprit kwam lopen en even stopte. Ik herkende hem wel. Hij liep altijd met zijn handen op zijn rug in de “dubbeltjes zoekhouding”.

‘Dank u. Ja, leuk dat u het opmerkt. Meestal lopen hier hoofdschuddende dames met hondjes voorbij’, lachte ik.

‘Ja, die herken ik ook wel’, antwoordde hij.

‘O, u heeft ook een oprit?’

‘Nee, ook een hoofdschuddende vrouw. En een hond.’

‘Hahaha, ja, die vrouwen!’, riep ik uit de losse pols.’

‘U bent toch ook getrouwd?’, vroeg hij.

‘Jazeker. Met Truus. Maar die veegt niet meer.’

‘Niet?’

‘Nee, sinds ik met pensioen ben hebben we de taken verdeeld.’

‘O kijk, ja zo hoort dat ook hè.’

‘Klopt. Ik veeg en zij doet de rest.’

‘Geweldige verdeling’, vond hij.

‘Ik ga weer verder. Ik moet van mijn direct leidinggevende om tien uur klaar zijn.’

‘Direct leidinggevende? Uw vrouw?’

‘Ja, die’, beaamde ik.

‘Daarmee suggereert u dat er in uw omgeving ook een indirect-leidinggevende rondloopt?’

‘Klopt. Mijn schoonmoeder. Die loopt nu even niet maar is met fiets onderweg hiernaartoe.’

Bart

Snuf

Snuf

‘Snufje, hier blijven!’, riep een voorbijgangster terwijl ze aan de lijn trok. Het Snufje had namelijk het onzinnige idee opgevat mijn broekspijp te komen onderzoeken. Ik stond op de oprit.

‘Ik zie een aantal oorzaken waarom Snuf naar mij toekomt’, zei ik.

‘O? Wat dan?’, vroeg degene die aan het andere eind van de riem hing.

‘Ten eerste is de riem te lang, ten tweede loopt u te dicht langs mijn oprit en ten derde kent uw Snuf geen manieren. Hij luistert namelijk niet.’

‘We zijn wel op cursus geweest hoor’, vertelde ze.

‘Ik ook. Cursus opritvegen. Volgens mijn vrouw heeft het bij mij ook niet geholpen.’

‘Snufje, kom eens bij het vrouwtje!’, riep ze terwijl ze bleef staat.

‘Snuf, hoepel eens op!’, spoorde ik hem aan.

‘Nou nou, hij doet niks hoor!’, verzekerde ze mij ietwat gepikeerd.

‘Een hond spiegelt zich altijd aan zijn baas. En niet alleen qua uiterlijk.’

‘Hoe dan?’

‘U doet toch ook niks?’

Bart

Vliegbrevet

Het vliegbrevet

‘Hoi Bart, lekker bezig?’, vroeg de langslopende Carla-van-de-Porsche. Ik stond op de oprit het grint te inspecteren.

‘Morgen Carla, aan de wandel?’

‘Ja, ik loop even naar mijn moeder. Koffie leuten.’

‘Ah, gezellig.’

‘Gaat het goed met je moeder?’

‘Ja, prima. Te goed eigenlijk. Ze wil met haar vriend een dagje mijn Porsche lenen en dat ga ik nu uit haar hoofd praten.’

‘Je moeder in een Porsche?’

‘Ja, dat heeft ze zich zo bedacht. Dagje Scheveningen. En dan met open dak over de boulevard paraderen.’

‘Goh, wat leuk. Hoe oud is ze inmiddels?’

‘Mag ik niet zeggen, maar er wordt gefluisterd dat ze vierentachtig is.’

‘En dan nog ambities om in zo’n auto te rijden?’

‘Ja, eigenlijk moet ik trots zijn, maar het is te gevaarlijk. Ze gebruikt het gaspedaal als aan-en-uit-knop. Ze kent geen middenweg.’

‘Ja, dat is inderdaad link’, zei ik. ‘Ik herken dat van mijn schoonmoeder.’

‘Heeft zij nog een rijbewijs?’

‘Nee, nooit gehad. Wel een vliegbrevet.’

‘Dat meen je niet!’

‘Ja, maar die gaat ze inleveren.’

‘O? Waar vloog ze mee dan?’

‘Met mijn nieuwe bezem. Die ligt nu aan stukken op de schroot.’

Bart

Tinus

Tinus

'Wat heb je nou weer gevonden?’, vroeg Truus nadat ik met een gebreide pop onder mijn arm van zolder was teruggekeerd en de kamer kwam ingelopen.

‘O, een dingetje van vroeger. Lag nog in mijn persoonlijke kistje.’

‘Wat is dat dan?’, vroeg ze terwijl ze haar hand uitstak om hem over te nemen. 

‘O nee, daar is hij veel te teer voor Truus. Deze pop is al dik zestig jaar oud.’

‘Man, laat kijken.’ Ze stak opnieuw haar hand uit.

‘Nee nee. Hij is van mij!’

‘Nou lijk je net op onze kinderen toen ze nog klein waren. “Is van mij!!!”.’

‘Precies Truus. Ik hecht heel veel waarde aan Tinus.'

'Tinus? Heet ie Tinus?'

'Ja, omdat hij zo slap was. Slappe Tinus.'

'Sorry hoor, maar hier moet ik toch wel om lachen. Hoe kwam je aan dat ding?'

''Dat ding" oftewel deze Tinus heeft mijn moeder nog gebreid. Omdat ik naar het ziekenhuis moest. Blinde darm.'

'Wist ik niks van. Laat nou eens kijken. Ik ben heel voorzichtig!'

Ik gaf hem met een diepe zucht over. Ze pakte hem aan.

'Goh wat leuk. Hij lijkt wel een beetje op jou!'

'Pas nou op!', riep ik nog. Het kopje rolde van zijn romp op tafel.'

Ze keek ernaar en schudde haar hoofd.

'Helemaal vergaan. Sorry. Maar nu lijkt hij nog veel meer op jou', lachte ze.

'O ja, lach er maar om', mopperde ik. 'Hoezo nog meer op mij?'

'Hm, hij lijkt op een kip zonder kop.'

Bart

Ene Gradus

Ene Gradus

‘Gradus is de zoon van Lucy en Wim Vreeswijk’, legde Truus enigszins vermoeid uit nadat ik een aantal vragen over deze persoon had gesteld. We zaten aan het tien uur overleg.

‘Ik dacht toch echt dat Gradus een neef was van Rob.’

‘Gradus is niet de neef van Rob maar een zoon van…’

‘Lucy en Wim’, vulde ik aan. ‘Dat heb je al verteld. Maar is Rob niet de broer van Wim? In dat geval zou Gradus dus een neef kunnen zijn van Rob.’ 

‘Je blijft maar doordrammen, maar je zit helemaal fout! Wim Vreeswijk heeft alleen een zus en die is alleenstaand.’

‘Ik kan ook alleen staan maar heb wel twee zoons!’, grapte ik. Het werd niet gewaardeerd.

‘Je kunt met jou ook geen fatsoenlijk gesprek voeren’, klaagde ze. ‘Doe nog maar een rondje koffie.’

‘Toch intrigeert het mij. Ik zou daar wel een studie van willen maken.’

‘Waarvan? Van Gradus?’

‘Ondermeer. Hoe alle bloedlijnen binnen die familie lopen.’

‘Hoezo interesseert jou nou de bloedlijnen van de familie Vreeswijk!’

‘Nou ja, het bloed kruipt waar het eigenlijk niet gaan kan. De buitenechtelijke zoon van mijn oom Hans heet namelijk ook Gradus!’

Bart

Planning

Planning 

‘Morgen Bart.’

‘Morgen Agnes.’

‘Je bent alweer vroeg bezig.’

‘Klopt. Het wordt warm vandaag, dus ben ik al vroeg buiten gezet.’

‘Kijk, dus Truus is ook al druk?’

‘Nee, nog niet. Die zit nog in het voorprogramma.’

‘En toen moest je toch al buitenspelen?’

‘Ja, ze kan mij er niet bij gebruiken.’

‘Wat houdt dat voorprogramma in dan?’

‘Planning. Ze plant haar dag-werkzaamheden. Dat heb ik haar zo geleerd.’

‘Jij? Heb jij haar…’

‘Jazeker. Ik had het de eerste dag van ons samenwonen al door: dat heeft ze niet van thuis meegekregen.’

‘Morgen Agnes’, hoorde ik een stem achter mij.

‘Ha Truus. We hadden het net over jou. Bart vertelde net dat jij met de dagplanning bezig was.’

‘Jazeker. Eh.. Bart, als je bent uitgeveegd mag je het grint harken en daarna bij de Super een kuipje margarine halen. Dan heb je beloofd de fietsen te poetsen en als er daarna nog tijd overblijft, moet je de afwasmachine uitpakken.’

‘Zo, dat noem ik nog eens een vol programma’, lachte Agnes.

‘Ja, Bartje moet je echt aan het werk zetten. Zelfontbranding heeft hij niet van thuis meegekregen.’

Bart

Een knal

Een knal

‘Ik hoorde vannacht een knal!’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. Ik zat rechtop in bed. Echt een enorme dreun. Alsof er ergens iets viel.’

‘Een knal?’

‘Ja, dat zeg ik. Er viel ergens iets.’

‘Misschien bij Agnes? Had ze een vriendje op bezoek?’, vroeg ik.

‘Geen idee, dat hou ik niet bij, Bart. Het was een doffe dreun.’

‘Raar dat jij hem niet hoorde!’

‘Ik was bezig met een zaag. Dat geluid overstemt elke knal van betekenis.’

‘Je lag inderdaad te zagen.’

‘Was je aan het dromen?’, vroeg ze.

‘Ik was bezig het fietsslot van je moeder door te zagen. Ze was haar fietssleutel weer eens kwijt.’

‘Hoezo “weer eens kwijt”? Die is ze nooit kwijt. Hij hangt altijd aan het haakje.’

‘O kijk, dan was dat de knal die je hoorde.’

‘Hoe bedoel je?’

‘De fietssleutel. Die is natuurlijk van het haakje geduveld.’

Bart

Druiven

Druiven

‘Hoi’, begroette ik het meisje achter de servicebalie.

‘Hoi’, geitte ze terug. 

‘Mag ik jou iets vragen?’

‘Als het maar niet om geld is’, giechelde ze.

‘Nee hoor, ik ga jou een vraag stellen over de druiven. De pitloze druiven.’

‘Daar weet ik niet veel van. Maar probeert u het toch maar. Wie weet.’

‘Hou je vast’, waarschuwde ik. ‘Ik heb vorige week een bakje rode pitloze druiven gekocht, maar die waren niet te eten. Droog, zuur en ik heb ook een handvol pitten ontdekt.’

‘O? Meent u dat?’

‘Jazeker. En het betrof het tweede gratis bakje. Het eerste bakje was wel goed!’

‘Goh, wat vervelend. En u heeft ze hier gekocht?’

‘Nee bij de groenteboer. Hallo, waarom denk je dat ik hier sta te klagen?’

‘Dat vraag ik mij ook af, meneer.’

‘Hoezo vraag jij je dat af?’

‘Omdat dit de Appie is en niet de groenteboer.’

Bart

De oprit

De oprit

‘Bart, de voordeurbel!’, riep Truus vanuit de kamer. Ik liep op dat moment in de garage mijzelf af te vragen wat voor een nuttige dingen ik zou gaan doen. Dat moment werd dus wreed verstoord door de voordeur-aankondiging van Truus die mij op de zoektocht naar nuttigheid had gestuurd.

Ik liep de hal in en ja hoor: daar stond iemand voor de deur. Een dame van middelbare leeftijd met de uitstraling van een ooievaar: een rood opgeschilderd klepperend bekkie. Ik opende zuchtend de deur. 

‘Goedemorgen mevrouw. Als u kleedjes komt verkopen: wij hebben zeer tot onze tevredenheid een kleedjesvrij huis en mocht u een poging willen wagen ons te bekeren moet ik u dat met klem afraden: het betekent het directe eind van de mensheid. Verder nog iets?’

‘Hahaha, meneer Bart. Ik kreeg uw adres van een caissière bij de Super. Volgens haar heeft u verstand van opritten.’ 

Ze keek me verwachtingsvol aan. 

‘Hoezo verstand van opritten? Of ik ze verkoop?’

‘Nee, het onderhoud. Wat adviseert u als bekleding? Beton, tegels, grint of misschien wel asfalt? U heeft zelf zo te zien straatkeien. Veegt dat gemakkelijk? Volgens die caissière veegt u elke dag. Dus…

'Dus u wilt een advies over de oprit?', vroeg ik.

'Ja, graag', klepperde ze.

'Die kunt u krijgen. Ik zou er een laag spiegelglad ijs opleggen. Dat scheelt echt een hoop gezeur aan de deur.'

Bart

Bezoek

Bezoek

‘Voordat je voor morgenmiddag wat afspreekt, Chantal komt koffie drinken. Ze belde net’, meldde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Chantal? Wat moet ik me in Godsnaam bij een Chantal voorstellen?’

‘Dat is je nicht. De dochter van de broer van je vader. Ome Herman.’

‘O die. Wat moet ik met dat mens? Heb ik al in geen jaren meer gezien.’

‘Komt omdat je je steeds tactisch drukt. Vandaar deze waarschuwing.’

‘Ze is toch getrouwd met die militair? Hoe heet hij ook alweer?’

‘Harrold. Maar die is inmiddels afgezwaaid.’

‘Is hij al zo oud dan?’

‘Nee, ik bedoel dat ze zijn gescheiden. Ze heeft inmiddels een nieuwe relatie.’

‘Laat me raden, die komt ook mee?’

‘Ja, waarom niet? Schijnt een aardige vent te zijn. Werkt bij de overheid.’

‘Dan kan hij niet aardig zijn’, vond ik.

‘Jij hebt ook altijd wat te zeuren. Maar je zorgt maar dat je er bent. Anders zit ik er alleen mee opgescheept.’

‘Ik kijk eerst in mijn agenda’, zei ik terwijl ik mijn tablet van tafel pakte.

‘O, ik zie het al. Bel maar af.’

‘Bel maar af? Hoezo?’

‘Ja, ik kan niet.’

‘Wat heb je dan?’

‘Ik heb je moeder beloofd haar naar de pedicure te rijden.’

‘Bart, dat is morgenochtend om negen uur.’

‘Jawel, maar voordat ik terug ben…’

‘Dat is maximaal een uurtje.’

‘Echt niet. Ze heeft enorme lange tenen. Kan behoorlijk uitlopen.’

Bart

Eigen wil.

Eigen wil

Toen ik nog een Bartje was, volgens Truus heel lang geleden, vertelde mijn moeder mij op enig moment dat ik naar de kleuterschool moest. 

Omdat ze mij al een jaartje of vier kende, had ze in goed overleg met mijn vader besloten om het mij pas op de dag des oordeels te vertellen. Vanuit de zandbak zo aan de hand mee naar de kakschool twee straten verderop. 

Nu was ik een slim kind. Ik had van een buurjongetje gehoord dat het een vreselijk oord betrof waar je steeds aan een juf moest vragen of je iets mocht. Nadat ik drie meter over de drempel was gevorderd, hield ik het voor gezien. Ik rende terug naar huis, trok aan het touwtje wat uit de brievenbus hing en verstopte mijzelf in het kolenhok op het balkon.

Na deze gebeurtenis kreeg ik het predicaat “eigen willetje” opgespeld. En dat geldt tot op de dag van vandaag.

Onlangs waren wij met een clubje naar een stadsfestival. Ik was verleid met het vooruitzicht van het optreden van een paar stevige rockbands. Helaas stond er een vals galmende volkszanger type Sjonnie Jordaan op de bühne. En het had er alle schijn van dat hij nog wel een uurtje of wat zou blijven aanklooien.

Tja, het “eigen willetje” Ik ben naar huis gevlucht maar helaas: dit keer hing er geen touwtje uit de bus en zowel het kolenhok als het balkon waren ver te zoeken.

Bart

De kroon

De kroon

Ik heb het al vaker over het trouwboekje gehad. Voor de niet-gehuwden onder ons: het betreft een meerbladig boekje, vaak voorzien van een kaftje met daarop gedrukt een stempel van de gemeente en paar trouwringen. Bij ons is het kaftje rood van kleur. Waarschijnlijk heeft de ambtenaar van dienst, die het kaftje ontwierp, rood geassocieerd met iets van liefde. 

Vaak verdwijnt het boekje in donkere lades en komt het er pas weer uit als er een kind is geboren, of als het als naslagwerkje of handboek wordt gebruikt tijdens een huwelijkse discussie. O ja, niet onbelangrijk: Bij scheiding kan het in de vuilnisbak. 

Vanwaar deze uiteenzetting? Ik leg het uit.

Onlangs sloeg ik tijdens een oeverloze discussie over een onbelangrijk dingetje ter afsluiting met mijn vuist op tafel en verwees ik naar een passage uit het trouwboekje: “De man draagt de kroon in huis”.

Uiteraard gaf ook dat weer discussie. Het compromis: ik zou het laten zien. Vandaar.

Het trouwboekje lag al jaren stoffig te wezen in de la van het nachtkastje. Aan mijn kant. Ik ben nu eenmaal op papier de hoeder van ons huwelijk.

Tja, hoe ik ook bladerde en las: geen passage over “de kroon” te vinden.

Nu kon ik twee dingen doen: Of het er zelf inschrijven of het boekje zo ver mogelijk wegstoppen. 

Ik nam echter een wijselijk besluit: ik ga het er nooit meer over hebben. Discussie is hiermee gesloten.

Bart

Een dingetje

Een dingetje

‘Kom eens hier Bart!’, vroeg Truus op een wat dwingende toon. Ze zat op de bank en ik liep te oberen.

‘Wat is er dan?’

‘Ja, kom nou maar hier. Ik moet even iets.’

‘Kan dat niet straks? Ik ben nu druk.’

‘Nee, dat moet nu.’

‘Wat is er dan?’

‘O, niks bijzonders. Ik moet even kijken.’

‘Wat moet je kijken dan? Je doet altijd zo cryptisch.’

‘Mijn vraag is niet cryptisch. Ik vraag gewoon of je even hier wil komen staan.’

‘En dan?’

‘Dan kijk ik even.’

Ik werd nu nijdig en dan word ik eigenwijs.

‘Ik wil eerst weten waarom.’

‘Dat zeg ik niet.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik dat niet zeg.’

‘Nu ben je net je moeder.’

‘En jij je vader. Ook zo’n eigenwijs stuk vreten.’

‘Mijn vader was niet eigenwijs.’

‘Nee, hij wist alleen alles beter. En nu ben ik er klaar mee Bart. Hier komen!’ 

Ze wees strak met haar vinger.

Ik slaakte een diepe zucht en moest aan het trouwboekje denken. “De man is de baas in huis”

‘Draai je eens om?’, vroeg ze nadat ik op de aangewezen plek was geland.

‘En nou zeggen!’

‘Wacht even.’ Ze pakte een schaartje en knipte iets.

‘Er hing een draad los van je polo.’

‘En daarom dit hele circus?’

‘Ja, ik ken jou. Als ik het had gezegd, dan was je eraan gaan trekken. Had je net zoals met die vorige ook nu weer met een halve polo gelopen.’

Bart

Een test

Een test

“Het kost maar iets, maar het is ook niets” Deze reclame-slogan zou ik zo op mijn nieuwe bezem kunnen plakken. Na twee keer flink aanzetten, brak de steel en tegelijkertijd mijn ego want uitgerekend op dát moment kwam Karin Krul, buurtroddelaarster, langslopen.

‘Wat doe jij nou?’, vroeg ze terwijl ze naar de bezem wees.

‘Ik test bezemstelen voor de consumentenclub. Deze is in ieder geval waardeloos.’ Ik gooide hem demonstratief op de oprit.

‘Testen?’

‘Ja, ze zijn bezig met een onderzoek. Ik had me daarvoor aangemeld. Als ervaringsdeskundige.’

‘Hoe kom je dan aan die stelen?’, vroeg ze.

‘Die moet ik zelf kopen. Bij verschillende winkels.’

‘O? Wij verkopen ze ook.’

‘Klopt.’

‘Hoezo?’

‘Deze heb ik bij jullie Super gekocht’, jokte ik en wees daarbij naar het zielig hoopje steel voor mij op de grond.

‘Dat bestaat niet. Die van ons zijn oersterk. Ik heb er ook één. Heb je het bonnetje nog, Bart?’

‘Nee, die is al naar de organisatie. Maar als je het niet erg vindt, Karin: ik moet het testrapport schrijven. Anders vergeet ik de resultaten.’

Ik liep naar binnen voor koffie. Straks maar even een nieuwe kopen.

‘Bart, de bel!’, meldde Truus wat later.

‘Ik hoor hem’, riep ik terug en liep naar de voordeur.

‘Hé Karin.’

‘Hé Bart. Kijk eens, hier een heb je een nieuwe steel voor een nieuwe test.’

‘Een nieuwe steel?’

‘Ja, mijn chef had wel één voorwaarde: je moet hem testen op het pleintje bij ons voor de winkel. Maar dat zal de consumentenclub vast niet erg vinden. Het gaat uiteindelijk om het resultaat.’

Bart

Ervaring

Ervaring

‘Goh, ik zag net de Boerstoelen voorbij fietsen’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. ‘En, kun je je voorstellen?’, ging ze verder. ‘Hij had een dikke jas aan. En dat met dit weer!’

‘O, dat kan ik mij wel voorstellen hoor. Ik weet namelijk hoe dat gaat. Let op! Hij staat in de gang, zij in de keuken…

“Zeg schat, wat zal ik eens aantrekken?”, vroeg hij.”

“Wat bedoel je?, vroeg zij.”

“Zal ik een trui aantrekken… of mijn fleece?”

“Waarom doe je je zomerjas niet aan?”

“Die blauwe bedoel je?”

“Ach nee, die bruine. Die je pasgeleden hebt gekocht. Hangt aan de kapstok”

“Is die niet te warm?”

“Nou, het is nog fris, je mag hem best aanhebben”

“Wat doe jij dan aan?”

“Ik doe ook een bruine aan”

“O? Dan ga ik toch voor die blauwe”

“Nou ja, die is nou net te warm!”

“Maar die zit zo lekker”

“Nee, jij trekt die bruine aan. Die hebben we niet voor niks gekocht, toch?”

“Oké, jij je zin, ik rust”

Truus keek mij verbaasd aan. ‘Heb je er soms bijgestaan?’, vroeg ze.

‘Nee schat, maar wij gaan ook wel eens op de fiets.’

Bart

Een rek

Een rek

Het komt voor. Soms. Het komt voor dat iemand binnen de familiekring plotseling een onzalig idee op tafel gooit. Iemand zoals Truus die na een bezoekje aan haar moeder met zoiets terugkeerde. En ze lachte erbij. Extra gevaarlijk.

‘Hij kost maar zestien euro. Een koopje.’

Het koopje betrof een plantenrek. Het onzalige idee: het was een bouwpakket. Extra onzalig: bestemd voor mijn schoonmoeder. 

‘Voor op het balkon’, voegde ze er als verzachtende omstandigheid aan toe. 

‘En ik zou hem meteen maar halen, want ze vliegen weg.’

‘Mooi’, vond ik. Dat wegvliegen beviel mij wel. Even snel een vertragingsballon opblazen en opgelost…

‘Ik rij mee, en we gaan meteen.’ Ballon lek.

‘Wat is dat voor een ding?’, vroeg schoonmama nadat ik twee uur op mijn knieën had liggen knutselen en het op het balkon had geplaatst.

‘Plantenrek’, legde ik uit.

‘Heb jij die in elkaar gezet?’

‘Ja, bouwpakketje. Die wilde je toch?’

‘Heb je het bonnetje nog?’

'Hoezo? Is het niet goed?'

'Nee, ik vroeg om een plantenrek.'

'Wat is dit dan?', vroeg ik nijdig. 

'Dit is een lanceerplatform. Ik wil mijn planten vast op een rek en niet lanceren naar de maan.'

Bart

Een klus

Een klus

‘Elly belde net. Ze hebben de airco kapot’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

Elly is een vriendin van Truus. Voor alle duidelijkheid: van Truus en dus niet van mij. Ik heb niks met deze Elly. Ik vind haar hooghartig, arrogant en in mijn richting overdreven blij. Kortom: niet mijn type.

‘Dan moet Charles aan de bak’, antwoordde ik met de toon van een gesloten loket.

‘Charles heeft twee linkerhanden.’

‘Dan moet ze een andere vent zoeken, alhoewel, dat gaat in haar geval wel even duren. Dan is de zomer voorbij’, voorspelde ik.

‘Kun jij niet even kijken?’, hoorde ik in de verte.

‘Ik? Geen tijd.’

‘Sinds wanneer heb jij geen tijd?’

‘Sinds vandaag.’

‘Wat is er dan vandaag?’

‘Vandaag moet ik een sleuf graven.’

‘Kom op Bart. Geef eens fatsoenlijk antwoord! Hoezo een sleuf graven?’

‘Vanwege de van het dak vallende mussen. Hun airco is namelijk ook kapot!’

Bart

Hitte

Hitte

‘Goh Bart, ondanks de warmte toch aan het vegen?’, vroeg de passerende mevrouw Boerstoel.

‘Jazeker, de oprit moet er netjes uitzien.’

‘Komt de Koning langs?’, lachte ze.

‘Nee, en als hij al zou komen, zou ik voor hem niet vegen. Dat kan hijzelf wel. Of anders wel zijn veeglakei.’

‘Jij bent met er ook één. Maar waarom zou je nu met dit weer vegen? Ga lekker in de schaduw zitten. In de tuin of zo.’

‘Straks mevrouw Boerstoel. Ik moet eerst deze klus klaren. En als ik u was, zou ik mijn opritje ook schoon willen hebben.’

‘Hoezo dan?! De koning kwam toch niet?’

‘Nee, maar morgen treedt het hitteplan in werking. Vanwege de hitte.’

‘En wat heeft dat met de oprit te maken?’

‘Heeft u het nog niet gehoord dan? Er is kans op een nare virus.’

‘Man, man, man, je verzint het waar ik bijsta.’

‘Nee hoor. Morgenvroeg om zeven komt de zuster langs. En dan moet het steriel zijn.’

‘Bart, ik snap er geen jota meer van. Is de hitte in je bol geslagen?’

‘Nee hoor, in geen geval. Niet bij mij.’

‘Maar wat moet die zuster dan hier?’

‘Als het goed is, krijg je vanmiddag bericht van Karin Krul. Die heb ik het uitgelegd.’

‘Wat voor bericht?’

‘Oké, even in vertrouwen: morgenvroeg om zeven uur komt de zuster langs met een gietertje water. Iedereen moet dan om klokslag zeven uur op een schone oprit staan. Met de mond open.’

‘En dan?’

‘Dan wordt in het kader van het nationale hitteplan iedereen afgetankt.’ 

Bart

Plantenprobleem(2)

Plantenprobleem(2)

Komt u maar naar deze kant’, hoorde ik een bekende stem roepen. Ik stond mij net bij de Super te ergeren aan het feit dat er maar één kassa geopend was. Maar goed, de bekende stem. Buurtroddelaarster Karin Krul hing in vol ornaat achter het toetsenbord. Geen ontkomen meer aan. 

‘Ha die Bart’, riep ze enthousiast. ‘Weer terug van weggeweest?’ 

‘Ik ben niet weggeweest maar we waren op vakantie. Wat doe jij hier op vrijdag? Je werkt toch niet op vrijdag?’

‘Jawel hoor. Maar jij komt hier nooit op vrijdag.’

‘Klopt, daar heb ik zo mijn reden voor.’ 

‘De bloemen zijn in de aanbieding’, lachte ze.

‘Bloemen?’ Ik snapte het niet.

‘Ja, voor Annie. Je hebt haar toch onterecht beschuldigd van ongewenst gedrag?’

‘Ongewenst gedrag?’

‘Ja, tegenover jullie plantjes. Dat ze verdronken waren.’

‘Dat is een privékwestie, Karin. Wil je even opschieten? Ik heb meer te doen vandaag.’

Ze begon te scannen.

‘Maar ik heb voor jullie wel een oplossing hoor’, kletste ze verder.

‘Oplossing? Neem je ontslag?’

‘Nee joh, ik wil volgend jaar jullie planten wel verzorgen.’

‘Wacht even Karin. Kan ik nog wat pakken?’

‘Wat wil je pakken dan?’, vroeg ze terwijl ze met haar vinger boven de totaalknop hing.

‘Een bos bloemen. Ik ga het toch maar goedmaken met Annie.’

Bart

Plantenprobleem

Plantenprobleem

‘Je mag voor de volgende vakantie een andere plantenverzorgster zoeken’, meldde Truus nijdig. We zaten aan een ingelast tien-uur koffiemomentje zonder koffie. Truus had mij aan tafel gesleept vanwege de ontstane onrust rond de plantenverzorging tijdens onze vakantie.

‘Hoezo moet ik dat doen?’, vroeg ik.

‘Omdat Annie het niet meer doet. Je hebt haar beledigd.’

‘Beledigd? Omdat ik de waarheid heb verteld? Jij hebt toch ook gezien dat de planten verzopen?’

‘Dat kwam niet door Annie maar door Mama.’

‘Je moeder? Heeft die er zich ook nog mee bemoeid?’

‘Mama is de avond vóór onze thuiskomst nog hier geweest om dat welkomsbloemetje neer te zetten.’

‘Bloemetje? Of bedoel je soms die uitgebloeide takkenbos op tafel.’

‘Toen heeft ze ook de planten nog water gegeven. Ze vond ze te droog!’

‘Dus Annie draagt geen schuld?’, vroeg ik.

‘Nee.’

‘Hm, dan zal ik mijn excuses aanbieden.’ Eigenlijk had ik daar geen zin in, maar wellicht toch handig voor een volgende vakantie.

‘Heeft geen zin. Ze doet het niet meer.’

‘En wat nu?’, vroeg ik.

‘Tja, dan vraag ik Mama wel.’

‘Je moeder?’

‘Ja, die kan dat ook!’

‘Dan mogen we eerst wel een euthanasie-verklaring opstellen.’

‘’Bart!!! Voor Mama?’

‘Nee, voor de plantjes. Dat ze accoord gaan met hulp bij zelfdoding.’

Bart

Thuiskomst

Thuiskomst

Het is weer klaar. We zijn weer thuis. Eigenlijk kan ik deze column hiermee afsluiten, ware het niet dat ik tijdens achterstallig veegwerk, Annie van der Heuvel van de oprit veegde. Annie heeft tijdens onze afwezigheid de plantjes verzorgd inclusief de cactus die ik ooit van mijn schoonmoeder voor mijn verjaardag kreeg. 

‘Kom je doen?’, vroeg ik.

‘Ik kom de sleutel terugbrengen, Bart. Leuke vakantie gehad?’

‘Ja, totdat we bij aankomst de kamer binnenkwamen.’

‘Wat dan?’

‘Heb je de plantjes soms zwemles willen geven?’ 

‘Hoezo? Ik heb de aanwijzingen van Truus opgevolgd.’

‘Ja, daar gaan we dus Annie. Truus heeft er absoluut geen verstand van. Je had het beter mij kunnen vragen.’

‘En wat nu?’

‘Nou ja, ik ben de hele avond bezig geweest om ze te reanimeren.’

‘Ik geloof er geen bal van Bart. Ik heb ze maar heel weinig water gegeven. Er was niks mee aan de hand.’

‘Niks mee aan de hand? Laat ik je meteen maar uit de droom helpen: voor de cactus die ik van schoonmama heb gekregen kwam hulp te laat.’

‘Te laat? Zal ik je dan een tip geven? Voor een volgende keer?’

‘Tip?’

‘Ja. Ik zou hem bij binnenkomst meteen mond-op-mond beademing geven. Knapt zowel je cactus als jijzelf enorm van op.’

Bart

Nieuwe bel

Nieuwe bel

De bel ging. Nou ja bel, de 5^e van Beethoven klonk in de gang. Dat is zo gekomen omdat Truus klaar was met “de bel”. Toen ze dat tijdens een tien uur koffiemomentje vertelde, zag ik de bui al hangen: er moest een ander “er-staat-iemand- voor-de-voordeur” waarschuwingssysteem worden aangeschaft. En  compleet met camera. O ja, ik mocht hem bestellen, betalen en monteren. Het heeft alleen even geduurd voordat ik alle orkestleden in de engelenbak had zitten, maar toen kwam er toch wel een aardig deuntje uit het luidsprekerboxje.  Truus ging in eerste instantie voor de 4^e van Beethoven, maar daar vond ik niks aan. Dus hebben we een paar orkestleden gewijzigd en is Truus nu zeer tevreden.

De camera echter, vind ze lastig. Volgens haar vervormd het beeld teveel. De aanbellers zijn volgens haar onherkenbaar. Ik vind dat niet….

‘BART, IEMAND AAN DE VOORDEUR!’, schreeuwde ze vanuit de keuken.

‘Kun je zien wie het is?’

‘Nee, het is weer net een spook!’

Ik opende de gangdeur en keek naar de voordeur. Toen richting Truus: ‘Zoe je wel dat de camera prima werkt! Je moeder staat voor de deur,!’

Bart

Grapje

‘Ik hoor de laatste tijd weinig van Krul’, bracht ik tijdens ons tien uur koffiemomentje in.

‘Fijn toch?’, vond Truus.

‘Jawel, maar ik vind het verdacht. Ik vermoed  dat ze iets aan het uitbroeden is.’

‘Karin? Iets uitbroeden?’ Truus moest lachen.

‘Ja Truusje, leer mij Karin Krul kennen. Die heeft bij de Super achter de kassa weer iets opgevangen en zit nu uit te denken hoe ze het zo smeuïg mogelijk kan uitventen.’

‘Misschien wel iets over jou’, lachte ze.

‘Zou kunnen.’

‘Hoezo? Heb je iets uitgevreten?’

‘Neu, niet echt.’

‘Niet echt? Wat heb jij uitgespookt Bart?’

‘Ach, je hebt allemaal wel eens een dingetje. Jij toch ook wel eens?’

‘Ik heb geen dingetje. Vertel, wat heb je uitgevreten?’

'Ach, eigenlijk niks bijzonders. Gewoon, grapje. Moet kunnen toch?'

'Bart, jouw grapjes kunnen nooit. Dus ook nu niet. Kom op. Welke ramp staat ons te wachten?'

'Ach, ik heb haar in vertrouwen verteld dat onze buurt zondag wordt verrast met een straatprijs in de Postcodeloterij. Inclusief die kale neet.'

'Hahaha, wat grappig. Ik rol van mijn stoel.'

'Nu al?', vroeg ik.

'Hoezo nu al?'

'Omdat je het grappige nog niet hebt gehoord. Die kale komt niet zondag, maar maandag.'

Bart

Een vraag

Een vraag

'Goh meneer, mag ik u iets vragen?', vroeg een oudere dame die pal voor onze oprit in haar handremmen kneep en van haar fiets stapte. 

Ik keek op van mijn dagelijkse oprit- veegklus. 'Dat mag hoor, brand los!'

'Woont u hier al lang?'

'Wat vind u lang?', vroeg ik.

'Hoe bedoelt u?'

'U vraagt hoe lang ik hier al woon. Dus blijkbaar heeft u een bepaalde periode in gedachten.' 

Ze keek mij verbaasd aan. 'Raar antwoord, meneer. Laat ik het dan anders formuleren: Sinds welk jaar woont u hier?'

'O, daar moet ik even over nadenken. Vanwaar deze vraag?'

'Ach ja, natuurlijk. U wil de reden van mijn vraag weten.'

'Ja, wel graag. Ik kan natuurlijk niet zomaar overal op antwoorden.' 

'Ik heb jaren geleden in dit huis gewoond.'

'In ons huis?'

'Nee, toen was het van ons.'

'O, kijk. En nu vermoed ik dat u er na ons bent gaan wonen.'

'Dat zou kunnen. En waar woont u nu?'

'In Arnhem. Ik fietste hier over de dijk en toen dacht ik ik ga even kijken.'

'Leuk. Zoals u ziet, niks veranderd.'

'Jawel, toch. Ik zie duidelijk verschil.'

'O? En wat is dan het verschil?'

'De oprit.'

'O, u bedoelt dat hij schoner is?', vroeg ik met het oog op erkenning voor mijn vele vegen.

'Nee, juist niet. Hij is helemaal ingesleten. Het is net of hij overdreven wordt geveegd.' 

Bart

Knipklus

 Knipklus

‘Bart, je moet binnenkort de heg knippen. Hij wordt weer te hoog’, meldde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Klopt. Ik wacht op die trompettist van hierachter.’

‘Hoezo op de achterbuurman?’, vroeg ze.

‘Totdat hij begint. Vorig jaar heb ik de bovenkant geknipt. Nu mag hij eerst.’

‘Beetje kinderachtig’, hoorde ik haar zeggen.

‘Hoezo kinderachtig? Ik ben er klaar mee. Ik kan elk jaar de bovenkant knippen.’

‘Bart, Harrie is heel druk, en jij hebt tijd zat.’

‘O ja, ik heb weer tijd zat. Nou, als die trompettist eens wat minder zou toeteren, scheelt het in ieder geval al een hoop kabaal. Iets van het “mes snijdt aan twee kanten”.’

‘O kijk’, hoorde ik de andere kant van de tafel reageren. ‘Als het mes dan toch aan twee kanten snijdt, kun je tegelijkertijd zowel de voor als bovenkant maaien.’

Bart

Een reparatie

Een reparatie

‘Wat ben jij nou aan het doen?’, hoorde ik Truus vragen terwijl ik enorm bezig was twee wasknijperhelften weer aan elkaar te prutten.

‘Ik probeer de schade die jij gisteren hebt veroorzaakt te herstellen’, antwoordde ik.

‘Schade?’

‘Ja, toen jij de was ophing.’

‘Wat is dat dan?’

‘Ik geef toe dat hij nauwelijks nog herkenbaar is, maar ik zal je helpen: dit was ooit een wasknijper.’ Ik showde de twee helften.

‘Man, het veertje schoot eruit. Dan gooi je het toch gewoon weg?’

‘Truus, dat gaan we niet doen. Hij is weliswaar total loss, maar deze Bart zou deze Bart niet zijn als hij hem niet zou kunnen repareren. Heb je er nog één als voorbeeld?’

‘Ja, in het mandje. Hangt aan de waslijn.’

‘Pak even dan’, drong ik aan.

‘Dat doe je zelf maar!’

‘Ondankbaar ding!’, schold ik en stond op.

‘En, is het al wat?’, vroeg ze wat later.

‘Nou, nog niet helemaal. Weet je Truus, ik lees normaal altijd eerst de constructie-tekening. Maar die heb je waarschijnlijk al weggegooid.’ 

Ze keek me hoofdschuddend aan.

‘Wat schud je nou met je hoofd?’, vroeg ik geïrriteerd.

‘Bart, deze knijpers komen rechtstreeks uit de Bijlmerbajes. En die is al jaren geleden gesloopt.’

Bart

Discussie

Discussie 

‘Goh, Annie, wat kijk jij triest’, merkte ik op toen ze langs onze oprit liep. Ik stond net een paardebloem af te borstelen.

‘Ach ja, discussie met Joop. Word je niet goed van’, mopperde ze.

‘Discussie over het eten?’, vroeg ik.

‘Nee, over zijn kleding. Hij weigert een korte broek te dragen.’

‘O? Bang dat hij het koud krijgt?’

‘Nee, hij vindt dat hij lelijke benen heeft. Dat heeft hij ook, maar daarom hoef je ze niet te verstoppen? Doe jij toch ook niet Bart?’

‘Ik? O, bedankt Annie. Maar ik heb volgens Carla, die van de Porsche, woestaantrekkelijke benen.’

‘Jaja, als je het zelf maar gelooft!’

‘Maar dat jullie over zo’n onderwerp discussie hebben!’, vond ik.

‘Ja, dat krijg je dan toch? Als je zo eigenwijs bent..’

‘Maar jullie hebben toch ook wel eens een discussie?’

‘Wie, wij?’

‘Ja, jij bent toch ook niet altijd gemakkelijk? Tenminste volgens Truus…’

‘Volgens Truus? Hoezo?’

‘Nou ja, dat vertelt ze wel eens.’

Nou Annie, ik ga je meteen uit de droom helpen: Wij hebben geen discussie, maar meer een “ik weet het beter dan jij” overleg. En dat klopt ook precies.'

Kaas

Kaas

‘Hé, is de kaas op?, hoorde ik Truus vanuit de keuken met enige verbazing in haar stem vragen.

‘Als er niks meer is, dan is het op.’

‘Vreemd, ik zou toch zweren dat er gisteren nog een stukje in de kaasbak lag.’ 

Ik kreeg het gevoel dat er doordringend naar mij werd gekeken.

‘Gisteren?’

‘Ja, gisteren. Direct na onze lunch heb ik de bak met dat resterende stukje in de koelkast gelegd.’

‘Kan de koelkastdeur ook van binnen uit open, denk je?’

‘Wat is dat nou voor een vraag!’

‘Ik bedoel, stel dat je in de koelkast zit, kun je er dan ook uit?’

‘Bart, sorry hoor. Wat moet ik hiermee? Heb je je pillen wel ingenomen?’

‘Jazeker. Hoezo?’

‘Omdat je zo raar zwetst.’

‘Zwetsen? Omdat ik vraag of de koelkastdeur van binnenuit open kan?’

‘Bart, even voor de duidelijkheid: de kaas kan niet uit eigen beweging de koelkastdeur openen.’

‘Oké, dan is het probleem opgelost.’

‘Wat nou opgelost?’

‘Lijkt me simpel. Dan moet hij van iemand hulp hebben gehad.’

Bart

Knutselen

Knutselen

‘En Bart, nog iets voor Moederdag gekocht?’, vroeg Annie toen ik haar bij de super tegen het lijf liep.

‘Nee, Truus is mijn moeder niet.’

‘Ik bedoel voor je schoonmoeder?’

‘O, die. Nee, niks gekocht. Ik maak altijd zelf dingetjes. Is leuker!’

‘Jij, knutselen?’

‘O ja hoor, je hebt geen idee wat je allemaal met wasknijpers kan doen.’

‘Wasknijpers?’

‘Ja, wasknijpers. En dan bij voorkeur Holleders. Bajeskwaliteit!’

‘En wat knutsel je dan?’

‘O, van alles. Papierbinders, schilderijtjes, kapstokjes…’

‘Zo, dat wist ik niet. Hoor ik Truus nooit over!’

‘Het is één van mijn verborgen talenten. Ik heb er nog meer, maar dat blijft tussen Truus en mij.’

‘O, die heeft mijn Joop ook. Of eh… had ie. Maar je weet maar nooit met Moederdag. Dan word je verwend, toch?’

‘Maar wat heb je voor je schoonmoeder geknutseld?’

‘O, niet veel bijzonders hoor. Ik had vorige week ruzie met haar dus…’

‘Dus krijgt ze niet veel’, lachte ze.

‘Klopt, maar we gaan ook niet met lege handen.’

‘Kijk, dat is dan weer leuk. Ruzies moet je meteen goedmaken.’

‘Klopt Annie, daarom heb ik extra mijn best gedaan. Ik heb van wasknijpers een galgje gemaakt. Voor op het dressoir. Als aandenken.’

Bart

Lusje

Lusje

‘Truus, het lusje van de theedoek is stuk!’

‘Heb je er weer te hard aan getrokken?’

‘Weer?’

‘Ja, die van de handdoek was laatst ook geknapt!’

‘Dit lusje is van de theedoek, niet van de  handdoek!’

‘Een lusje is een lusje. Jij rukt ze altijd van het haakje. Heb ik al zo vaak gezegd!’

‘Kan ik mij niet herinneren, schat. Maar wat moet ik nu?’

‘In de linker keukenla ligt een knijpertje met een lusje. LINKER la!’, hoorde ik haar herhalen.

‘Ligt hij niet.’

‘Ligt hij wel!’

‘Oké, ligt hij wel.’

‘Heb je hem nou?’

‘Nee, maar dat is niet erg.’

‘Hoezo niet erg?’

‘Omdat ik al een andere oplossing heb.’

‘Verdorie Bart, je hebt de theedoek toch niet zo op het haakje gedrukt?’

‘Je bedoelt door de stof?’

‘Nee, natuurlijk niet. Waar zie je me voor aan?’

‘Nou, daarom dus. Hoe heb je het dan opgelost?’

‘Hm, simpel. Nieuwe theedoek gepakt. Daar zit wel een lusje aan.’

Bart

De mouw

De mouw

‘Wat heb jij Karin Krul nu weer op de mouw gespeld’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Niks. Ze had geen mouwen. Ze liep in een topje met twee bandjes’, verklaarde ik vol onschuld. ‘Bovendien had ik geen spelden bij me. Is trouwens wel een goed idee, Truus.’

‘Lieve schat, ze vertelt iedereen dat wij op vakantie gaan naar je neef in Canada.’

‘O, dat. Was zo maar een opmerking. Ze was weer aan het opscheppen over haar zus. Die woont blijkbaar in Zwitserland, is een steenrijke Zwitser getrouwd en hebben een bungalow in de bergen met een zogenaamde “Tiefgarage”.’

‘’Tiefgarage? Wat is een Tiefgarage?’

‘Een garage onder de woning. Dat heet daar zo.’

‘Oké, en toen dacht jij: Laat ik ook eens uitpakken met mijn niet bestaande neef uit Canada.’

‘Zoiets. Als hij zou hebben bestaan had hij vast ook een Tiefgarage gehad. Maar dan véél groter.’ 

‘Man man man, je bent weer lekker bezig. En wat ga je haar nu straks uitleggen?’

‘Wat uitleggen? Dat neef Theo is verhuisd is naar Siberië?’

‘Nee, dat je het verhaaltje hebt verzonnen. En leg haar dan meteen even uit dat ze dus niet meer onze plantjes water hoeft te geven.’

Bart

Dag van de Arbeid

Dag van de Arbeid 

‘Hoor toch eens’, merkte Truus op terwijl ze naar de radio luisterde. ‘Het is weer ene lange file richting kust.’

‘Ja, ik denk dat Pruisen plat ligt. En doorgaans betekent dat een lange rij richting kust.’ Ik ben Hagenees en ken de oerdriften van onze oosterburen.

‘Is het weer een speciale vrije dag of zo?’, vroeg ik mij af. Jij misschien iets van gehoord, Truus?’

‘Dag van de arbeid, schat. Eén mei. Hebben ze vrij.’ Ze wees naar achteren, richting oost.

‘Ah, kijk. Raar toch?’

‘Hoezo raar? Die mensen vieren feest.’

‘Onzin. Elke dag van het jaar is er wel iets.’

‘Zoals?’

‘Nou ja, dag van het brood: eten we extra brood. Dag van de muziek: luisteren we extra naar muziek. Dag van de bloemen, geven we bloemen…’ 

‘Wacht even Bart. Dag van de bloemen? Die is de dag na ons trouwen toch afgeschaft?’

‘Dag van de liefde, word de liefde extra bedre…’

‘De dag van de liefde is tegenwoordig het jaar van de liefde, Bart. En dan bovendien alleen alleen nog in schrikkeljaren.’

Ik vond dat ik erom moest lachen.

‘Hoor dan, twintig kilometer file’, riep ze.

‘Ik zei al dat ik het een raar fenomeen vind’, herhaalde ik mijn stelling.

‘Wat is er raar aan?’

‘Nou ja, op de dag van de arbeid zou je toch op zijn minst verwachten dat iedereen extra hard gaat werken?’

‘Dat gaan ze ook doen!’, wist Truus. ‘Daarom rijden ze richting kust. Weet je wel hoe zwaar het is om een kuil te graven?’

Bart

Logee (3)

‘Goh, wat gaat uw hond 

Een vreemd voorstel

Een vreemd voorstel

‘Hoi Bart’, begon ze toen ik de voordeur opendeed. Voor mij stond wulpse Carla-van-de-Porsche met in haar hand een kopje. 

‘Mogguh Carla, ben je aan het collecteren voor de konijnen-fokvereniging?’

‘Ach nee, Truus thuis?’, lachte ze vanwege mijn opmerking.

‘Nee,Truus is dagje uit met haar moeder. Ze zijn naar de keukenhof.’

‘O? Leuk, en jij mocht niet mee?’

‘Nee, de bloemen moeten het nog een paar weekjes volhouden.’

‘Maar vanwaar je bezoekje?’

‘O, niks bijzonders, ik heb geen suiker in huis. Heb jij nog wat? De rest van de buurt kon niks missen.’

‘Ik denk het wel. Wat voor suiker?’

‘Gewoon, witte suiker. Kristalsuiker.’

‘Toe maar, ook nog van kristal. Weet je wat kristallen qua prijs tegenwoordig doen?’

‘Geen idee, maar ik wil er wel voor betalen!’, zei ze vriendelijk.

‘Heb je centjes bij je?’, lachte ik.

‘Nee, maar ik kan het ook op een andere manier betalen!’, grinnikte ze. ‘Truus is toch niet thuis!’

Ik kreeg het wat benauwd en keek haar verbaasd aan. ‘Op een andere manier?’, herhaalde ik.

‘Ja, geef ik je de sleutel van de Porsche. Mag je een uurtje rondrijden!’

Bart

Onduidelijk

Onduidelijk 

‘Goh, wat is het toch lekker weer’, merkte Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op. Ze keek onderhand naar buiten waar de zon al goed zijn best deed. 

‘Jaha, het is echt lekker weer’, beaamde ik. ‘Ik ga zometeen ook weer lekker buitenspelen.’

‘Laat me raden, je gaat vegen?’

‘Nee, ik ga een eind op de motor rijden. Kreeg al een appje van Rob.’

‘Rob? Wie is Rob?’, vroeg ze.

‘Broer van Frits.’

‘En wie is Frits? En zeg nu niet de broer van Rob want dat weet ik al.’

‘Tja, hoe leg ik dat uit….’

‘Eh… ken jij Annie van de hoefsmid? Van de Lindelaan?’

‘Kan ik me niet zo voor de geest halen. Zat er een hoefsmid aan de Lindelaan?’

‘Nee, hij woonde daar. Het bedrijf zat aan de industrielaan.’

‘Ik ken wel een Annie’, zei ze.

‘Ja, Annie van de Heuvel, drie deuren verder. Dat is ze niet.’

‘Maar wat is er met die Annie?’

‘Dat is het nichtje van Rob. Haar vader en de vader van Frits waren broers. Dat jij dat niet weet!’

‘Annie, was dat niet dat meisje met die lange haren?’, vroeg ze.

‘Zou kunnen.’

‘Hoezo zou kunnen? Dat weet je dan toch?’

‘Ze kan toch ook hebben laten afknippen?’ ‘Waarom zou ze het “hebben laten afknippen”?’

‘Nou ja, lijkt met logisch. Haar tante, de zus van haar moeder, was kapster.’ 

Bart

Een stang

Een stang

Ik heb sinds kort een nieuwe fiets. Truus vond dat mijn oude karretje niet langer voor mij geschikt was. Hij had namelijk nog een stang. Zo’n buis tussen zadel en stuur waarmee je mannelijke mannelijkheid nog eens extra wordt benadrukt. Dat was volgens Truus niet meer nodig. “Je hebt je inmiddels wel een keer bewezen”, zei ze ten overstaan van de fietshandelaar tegen mij. Tja, en daar sta je dan. Je wil een stang maar je krijgt geen stang.  

‘Je kunt je been niet hoog genoeg meer tillen’, klonk het. ‘Om er overheen te zwaaien!’

Nou, dat zouden we nog wel even zien. 

‘Mag ik even?’, vroeg ik terwijl ik een “herenfiets” bij de horens pakte. 

‘Jawel, maar dit is een één-en-zestig centimeter. Die is te ho…’

Zoals gezegd rijd ik op een nieuwe fiets. Een échte damesfiets. Zó handig! Er gaat een wereld voor mij open. Ik ben nu ook begonnen met zittend plassen. Volgens Truus hoef ik niks meer te bewijzen, dus…

Bart

Ouder worden

Ouder worden

Ik heb vanochtend tijdens ons tien uur koffiemomentje van Truus te horen gekregen dat ook wij steeds ouder en slapper worden. 

De aanleiding was een speculaasje wat zich onder een berg kaakjes bevond en eerst zichtbaar werd nadat ik wat ongenuanceerd door de trommel rammelde op zoek naar een bokkepootje. 

Het speculaasje was volgens Truus verouderd en niet-te-eten slap. 

Tja. En dan volgt zo’n opmerking over “wij”.

Ondanks dat ik ooit slechts twee gaten in mijn keel telde, dus vergissen bijna tot de onmogelijkheden hoort, schoot deze opmerking toch nog in de verkeerde. Je moet mij niet uitleggen dat ik steeds ouder word. Ik weet dat namelijk zelf ook wel. En ik vind dat niet erg. Tenminste zolang het zich in stilte voltrekt.

Mijn schoonmoeder heeft er ook altijd een handje van. Zeuren over haar leeftijd en dat ze met haar dikke tachtig wel over de helft is. Ik weet nooit zo goed hoe ik daar in het openbaar iets over moet blaten. Alles wat je zegt valt verkeerd.

Tja, blijft die “Truus”-opmerking toch nog in je verkeerde keelgat hangen. Ik besloot daarop over te gaan tot actie en stak het speculaasje enthousiast in mijn mond.

‘Wat doe je nu?’, riep Truus verbijsterd.

‘Lieve schat, ondanks zijn hoge leeftijd is de smaak nog geweldig. Gewoon een keer proberen.’

Bart

Koningsdag

Koningsdag

Onze koninklijke puntmuts heeft het dit jaar behaagt om een voorschot op zijn verjaardag te nemen en dat te vieren in Doetinchem. Samen met zijn gevolg, bestaande uit vrouw, deel van zijn kinderschare, broer, schoonzus en overig zoals de club van oom Pieter en tante Margriet uit Apeldoorn. Wij, Truus en ik, gaan niet. 

O ja, ik heb nog voorzichtig overwogen om de twaalf kilometers naar Doetinchem per fiets af te leggen, maar omdat ik dan erg vroeg uit de veren moet, heb ik besloten het spektakel thuis op het scherm te volgen. Truus vindt het wel jammer. Ze had het graag van dichtbij meegemaakt. Vooral ook omdat ze graag het outfitje van Max “in het echt” wil bewonderen. Maar ja, het trouwboekje is in deze onverbiddelijk: de man is de baas. En dus blijven we thuis.

‘Gaan jullie zaterdag nog naar Doetinchem?’, vroeg Agnes toen ik bezig was onze oprit “Koningsdag-klaar” te maken.

‘Nee, we vinden het tijdstip ongunstig. We moeten op de fiets en dat gaat ten koste van mijn nachtrust.’

‘Je kijkt er wel erg blij bij’, lachte ze.

‘Wie kijkt er blij?’, vroeg Truus. Ze kwam met een pedaalemmertje naar buiten.

‘O, Bart vertelde net dat jullie zaterdag niet naar de Koning gaan.’

‘Klopt. Helaas, ik had zo graag gewild…  Jij wel?’

‘Ja, ik heb van de gemeente een speciale parkeerticket.’

Ik voelde een oneerbaar voorstel aankomen.

‘Jullie mogen wel met mij meerijden!’

Zo jammer dit..

Bart

De logee (2)

De logee(2)

We hebben dus een logee. Een Labrador die van verwaandheid bijna naast zijn poten loopt. Maar wel lief. Hij komt steeds bij mij en legt dan zijn kop op mijn been. Klaar om geaaid te worden. Truus deed dat vroeger ook, maar in tegenstelling tot deze Labrador zeurde ze dan niet om een koekje. 

Koekjes, dat is voor dit exemplaar het meest belangrijke onderdeel van zijn bestaan. En aan teefjes snuffelen. Maar wat hij zelf blijkbaar is vergeten, is dat hij enige tijd geleden bij de dierenarts is geweest voor een ingrijpende behandeling. Gevolg: hij is er wat slomer van geworden. En hij kan weliswaar nog wel indruk bij de dames maken, maar daar houdt het dan ook meteen mee op. O ja, slapen. Dat is naast zijn koekjesobsessie eveneens een hobby. En dat voert hij met een enorm fanatisme uit. Om hem zijn hobby ongestoord te kunnen laten uitvoeren, hebben wij zijn mand onder de trap in de hal gelegd. Ligt hij lekker rustig en ook niet in de weg. Maar dat fanatisme…

Het was halverwege de nacht, op het moment dat je er normaal gesproken nog eens even lekker voor gaat liggen, dat ik Truus er noodgedwongen op attent maakte dat er een enorm snurkend kabaal uit haar hoofd kwam. Ze werd wakker, maar het kabaal hield aan. Sterker nog: behalve de snurkende hond beneden aan de trap, had ik nu ook nog een mopperende vrouw naast mij in bed. 

Bart

Een logee

Een logee 

We hebben een hond. Nou ja, hebben, we bezitten hem niet, hij is te logeren. Een echte Labrador. Blond, fors en lui. Je  moet hem namelijk zelf opstarten en hem vervolgens iets laten ondernemen. Uit zichzelf doet hij niet veel. Ja, op een bot knagen. Maar dan moet je het hem eerst uitleggen en voordoen. 

‘Fijn hondje in de omgang’, hoorde ik Agnes opmerken nadat hij haar vriendelijk had begroet en een enorme sliert kwijl cadeau had gedaan. Ook Carla van de Porsche maakte kennis met zijn DNA. Karin Krul daarentegen niet. Hij liep met een enorme boog om haar heen. Hij blijkt dus naast zijn standaard karaktertrekken ook nog behoorlijk intelligent.

 

Maar hij kan je ook behoorlijk irriteren. Zo loopt hij continue achter mij aan, gaat net dáár liggen waar ik moet zitten, en blijft mij maar verwachtingsvol aankijken. 

‘Je moet hem enthousiasmeren’, vond Truus terwijl ze gekke bekken in zijn richting trok. Weinig reactie. ‘Met kinderen gaat dat toch een stuk gemakkelijker’, zei ik.

‘Ja, die zet je even achter een schermpje en vermaken zich prima. O, kijk dan, achter je, Bart. Hij heeft iets bekends gehoord.’ 

Ik draaide mij om en zag hem al kwispelend met zijn natte bek boven het scherm van mijn tablet hangen. 

Bart

De collega

De collega

‘Bij Burgers zoeken ze een collega-bakker’, las Truus hardop voor uit de krant.

‘O? Is hij er vandoor? Gevlucht?’, vroeg ik.

‘Gevlucht? Hoezo gevlucht?’

‘Omdat ze hem zoeken. Dat zeg je net. Staat er ook een naam bij?’

‘Wat zwam je nou allemaal. Ze zoeken een collega.’

‘Lieve schat, iemand is een collega als hij er werkt. Als hij er niet werkt, is hij ook geen collega. Dat moet hij dan nog worden. En dat wordt hij pas zodra hij is aangenomen. Dus, nogmaals: staat er ook bij of hij is verdwenen of misschien gevlucht?’

‘Bart, ik word simpel van jou. Vergeet maar dat ik het je heb voorgelezen.’

‘Of zoeken ze soms een nieuwe bakker! Dat kan namelijk wel. Maar een nieuwe bakker is geen collega, dus dat is onzin. Vreemd verhaal. Ik heb trouwens niks gehoord over een verdwijning. Jij?’ 

Ze keek op. 

‘Nog niet’, zei ze met een gevaarlijk lage stem.

‘Nog niet?’

‘Nee, maar als je zo doorgaat dan kon dat wel eens snel gebeuren.’

Bart

Ene Anton

Ene Anton

‘Hoi Bart, alles goed?’ De altijd weer wulpse Carla-van-de-Porsche passeerde onze oprit terwijl ik daar net stond te vegen.

‘Ja hoor, nul fout’, grapte ik.

‘Lekker weer hè?’

Ik vond dat ook en zei het.

‘Ga je nog iets leuks doen met de Paas?’, vroeg ze belangstellend.

‘Ik denk het niet. Truus haar moeder komt namelijk ontbijten. Ga jij wel iets doen?’, vroeg ik.

‘Ja, ik ga met de club op pad. Samen met mijn nieuwe vriend.’

‘Ah, kijk. Een nieuwe vriend.’

‘Hoor ik enige verbazing?’, lachte ze.

‘Nou ja, ik heb Karin Krul nog niet gesproken, anders had ik het geweten.’

‘Dat denk ik ook. Het is namelijk een volle neef van Karin. Hij heet Anton en rijdt ook Porsche.’

‘Lijkt hij op Karin?’

‘Nee, het is een heerlijke stoere kerel.’

‘Dat zal, maar ik bedoel qua roddel?’

‘Anton? Welnee. Trouwens, ik had de indruk dat hij jou wel kende.’

‘Mij? Hoezo mij?’

‘Nou, hij wist te vertellen dat je onlangs drie dozen eieren bij de Super had gekocht. Eet jouw schoonmoeder zoveel eieren?’

Bart

Een naam

Een naam

‘Ans en Hardy gaan met Pasen met hun camper naar de Ardennen’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Dat meen je. Ik had ze graag met Pasen een eitje geserveerd’, reageerde ik opzettelijk cynisch. Ik heb namelijk niks met die lui. Kakkers tot diep in de pot.

‘Dat slaat nergens op’, mopperde Truus.

‘Truus het zijn van die overdreven kakkers. Eigenlijk heet hij Harry, maar omdat er duizend Harrie’s in een dozijn gaan, noemt hij zich “Hardy”.’

‘Hij heet officieel ook Hardy. Maar toen hij klein was noemden ze hem Harrie.’

‘Hoe kom je aan die wijsheid?’, vroeg ik.

‘Dat vertelde zijn vrouw tijdens de Rummikub. zat jij nota bene bij!’

‘Ik weet van niks.’

‘Jij weet nooit iets. En of hij nou Harrie of Hardy heet, hij blijft dezelfde.’

‘Dezelfde arrogante bal, bedoel je.’ 

‘Jij heet toch officieel ook anders?’, ging ze verder.

‘Ik heet Bart en ik blijf Bart.’

‘Niet waar, jij heet Barteld. Staat in de papieren die ik erbij kreeg’, lachte ze. ‘Waarom gebruik je die naam niet?’ 

‘Omdat ik geen camper heb en getrouwd ben met een Truus.’

Bart

Wijs kind

Wijs kind

‘Onze kleinzoon komt vanmiddag’, meldde Truus tijdens ons 10 uur koffiemomentje. 

‘O? Leuk’, reageerde ik blij. Ik vind het altijd heerlijk als hij komt. Een lekker jong wat al zo wijs kan praten.

‘Moet hij niet naar school?’

‘Nee, ze hebben studiedag. En Lies moet werken dus…’

‘Dus mogen we lekker oppassen’, lachte ik.

‘Oma, mag ik bij jou slapen?’

‘Nee, nu niet’, lachte Truus. ‘Jij moet morgen naar school. Misschien ander keertje!’ Ze streek hem door zijn krullen.

‘Zullen wij samen de oprit vegen?’, stelde ik voor.

‘Ik veeg!’, riep hij terwijl hij al naar de voordeur rende.

‘Je moet altijd eerst kijken waar je veegt’, legde ik uit. ‘Opa begint altijd vooraan.’

‘Mama veegt nooit’, vertelde hij. ‘Mijn Papa doet dat.’

‘O? Heeft Mama daar geen zin in?’

‘Nee, en Papa zegt dan dat Mama het ook moet leren.’

‘Zo moeilijk is het niet. En wat zegt Mama dan?’, viste ik.

‘Mama zegt dat ze kookt en de was moet schoonmaken.’

‘Ja, Mama’s zijn altijd druk hè? Kijk manneke, nu heb je een bergje en dat vegen we op met een stoffer en blik.’ Ik wees naar het bergje.

‘Mama zegt dan tegen Papa dat hij het zelf moet doen. En dat Papa luie is.’

‘Je bedoelt lui. Dat hij het niet wil.’

‘Ja, en Mama zegt dat hij heel veel op jou lijkt, Opa.’

Bart

Een bezem

Een bezem

Ik ondervind dagelijks dat de bezemstelen van tegenwoordig niet meer aan mijn hoge kwaliteitseisen voldoen. Ze zijn slap, vaak van plastic en zeker niet meer beleunbaar. Onlangs heb ik uit pure frustratie weer een nieuwe gekocht maar ook die voldeed niet. 

Dit exemplaar was van een soort kunsthout: glad en bikkelhard. Zelfs zo hard dat ik op de plek waar je zo’n borstel normaal gesproken verankerd, er geen spijker in kreeg.

Na twee veegstreken lag hij er dan ook al af en bevond de steel zich vervolgens in stukken in onze 240 liter kliko.

'Misschien ligt het aan jou!’, klonk de oplossing van Truus. Alsof ik niet met een bezem om zou kunnen gaan. Valt mij wel eens op dat vrouwen altijd als eerste voor dit soort enthousiaste aanmoedigingen kiezen.

‘Hoezo aan mij?’

‘Je bent te ongeduldig. Valt mij wel vaker op.’ 

‘Dat slaat nergens op, Truus. Ik ben één en al geduld.’

‘Oké, als dat zo is dan vraag ik mij af waarom je niet gewoon met een stoffer en blik aan de gang gaat. Duurt iets langer, maar scheelt een hoop geld en mij een enorme bak gezeur.’

Bart

Aanbieding

Aanbieding

'Mag ik twee gesneden bruin van je?’, vroeg ik aan het meisje achter het brood.

‘Twee?’, vroeg ze vriendelijk. ‘Drie zijn in de aanbieding.’ Ze keek mij verwachtingsvol aan.

‘O, en wat scheelt het dan?’

‘Dat weet ik niet. Maar de chef zei vanmorgen dat ik dat moest zeggen.’

‘Tegen mij?’ 

‘Ja, tegen de klanten.’

‘O, kijk. Maar je weet niet hoeveel korting de klant krijgt?’

‘Nee, helaas. Dat moet u even bij de kassa vragen.’

‘Daar zit vandaag toch Karin Krul?’, vroeg ik op gedempte toon.

‘Ja’, antwoordde ze eveneens gedempt.

‘Kan ik het ook bij de zelfscan vragen?’

‘Nee, de zelfscan kan niet praten.’

‘En de chef?’

‘Die is er niet.’

‘Stond het in de folder?’

‘Dat denk ik wel.’

‘Heb jij een folder?’

‘Nee, niet zo voor het grijpen.’

‘Scheelt het veel, denk je?'

Ze keek bedenkelijk.

'Dat denk ik niet. Vorige week was er ook al een aanbieding. Dus...'

'O? Ook drie voor twee?'

'Nee, toen was het andersom. Twee voor de prijs van drie. Dus zoveel kan het nooit schelen.'

Bart

Een lichtje

Een lichtje

‘Die van Bakker gaan op vakantie naar Portugal’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje. 

‘Wij niet’, antwoordde ik. 

‘Wie zijn dat trouwens, “die van Bakker”?’

‘Annelies Bakker met haar man. Wonen hier pal achter, Bart. Al jaren!’

‘Joh! Wist ik niet. Kan me ze ook niet zo voor de geest halen. Alhoewel, is zij blond?’, gokte ik. ‘En heeft hij soms zo’n grote zuipneus?’

‘Zij is grijs en hij een klein tenger mannetje.’

‘Maar wel met een grote neus? En loopt zij niet altijd met van die rode laarsjes?’

‘Hoe moet ik dat weten?’, vroeg ze met een blik van “waar gaat dit over”.

‘Nou ja, je weet ook dat ze naar Portugal gaan. Je hebt ze dus blijkbaar gesproken’, concludeerde ik. 

‘Maar wat heeft dat met rode laarsjes te maken? Of met een zuipneus?’

‘Voor mij voor de herkenning. Dan weet ik wie ze zijn, over wie je het hebt.’

‘Nou, even voor jouw duidelijkheid: het zijn die mensen die zich altijd bont en blauw ergeren aan die zwamverhalen van jou. Gaat er dan nu eindelijk een lichtje branden ?’

Bart

Vrijwillig

Vrijwillig

‘Sofie van de Berg komt koffie drinken’, merkte Truus op. Het was de tweede opmerking, naast een “morgen schat”, die ik na het ontwaken tot mij kreeg. Ik zat verdorie nog op de rand van het bed. 

‘Moet dat nu?’, vroeg ik niet blij.

‘Hoe bedoel je? Je wist het toch?’

‘Joh, ik ontwaak net uit een heerlijke droom, kom jij met die trol op de proppen.’

‘Sofie is een aardig mens en doet met haar vrijwilligerswerk goed werk.’

‘Ze poetst toch de kegels van de kegelbaan?’,herinnderde ik mij vaag.

‘Ze is secretaris van de kegelclub, Bart. En ze verzorgt beesten bij de kinderboerderij.’

‘Wat komt ze eigenlijk doen?’

‘Koffie drinken.’

‘Dat zal, maar er moet toch iets van een “waarom” achter zitten? Ze komt nooit!’

‘Ze heeft mij vorige week gebeld met de vraag of ik ook wat vrijwilligerswerk bij de kinderboerderij wil doen.’

‘Jij, bij de kinderboerderij? Je weet niks van beesten. Ja, van de muizen van je moeder, maar verder.’

‘Dat denk je, Bartje’, hoorde ik haar zeggen. Dat “Bartje zei al genoeg.

‘Ik heb jarenlang ervaring met een snurkend  varken naast mij, dus moet het met die paar kippen echt wel lukken.’

Bart

Lesje

Lesje

‘Ik zag het al’, reageerde ik toen Annie Heuvel mij “in haar voorbij gaan” attent maakte op een paardenbloem die zich tussen de keien een weg naar boven worstelde.

‘O, ik dacht dat je hem vergeten was.’

‘Nee joh, maar hij doet zo zijn best, dat ik hem nog wat uitstel gun.’

‘Zou ik niet doen, Bart. Straks is hij uitgebloeid en dan vliegen zijn zaadjes overal in het rond.’

‘O, maar zover is het nog lang niet. Eerst mogen we nog genieten van zijn opkomst en straks natuurlijk van de bloei van deze fantastische plant.’

Ze keek me aan met een blik van “meent hij dit nou of…”. Ik besloot nog wat extra gas te geven.

‘Er worden hem zelfs medicinale krachten toegedicht. De melk in zijn stam helpt bij stoelgangproblemen. Dus…’

‘Moet je dat drinken dan?’, vroeg ze.

‘Nee, stengeltje plukken en dan uitdrukken boven een boterham. Paar drupjes maar. Daarna kun je gewoon hagelslag strooien of pindakaas smeren.’

‘Je zwamt Bart. Ik heb er nog nooit van gehoord.’

‘Dat komt omdat jullie geen krant hebben. Daar staan zulke wetenswaardigheden beschreven.’

‘Verder nog iets over de paardenbloem? Of ben je klaar.’ Ze maakte aanstalten om door te lopen.

‘De voortplanting is ook bijzonder’, ging ik verder. ‘Als hij is uitgebloeid, zeg maar op leeftijd is, dan zendt hij zijn zaadjes de wereld in.’

‘Ja, dat weet ik. Maar is dat zo bijzonder dan?’

‘Nou ja, met alle respect Annie, ik zie dat jouw Joop nog niet zo snel voor elkaar krijgen.’

Bart

Bart

Inkopen

Inkopen

‘Ik ga vanmiddag met Annie naar de stad’, merkte Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje op.

‘Op de fiets?’, vroeg ik.

‘Nee, met de auto. We gaan zomerkleding kopen.’

‘En dat kan niet op een fiets?’

‘Hallo, jij pakt de auto nog als je naar het toilet moet’, riep ze ietwat geïrriteerd. 

‘Met zomerkleding suggereer je luchtigheid. En dat past bij het huidige weer. Dus…’

‘Dus niks. We hebben beide kleding nodig en aangezien zowel jij als Joop van Annie een pesthekel hebben aan shoppen, gaan wij samen.’

‘En waarom niet met de auto van Annie?’

‘Die is te klein.’

‘Oké, dus daarmee suggereer je dat er veel gekocht gaat worden?’

‘Ach nee joh, grapje. Nee, hun auto loopt niet zo goed. Straks staan we onderweg…’

‘Ik vind het een non-reden.’ 

‘Dat mag’, zei ze lachend. ‘Maar ik neem hem toch mee.’

‘Nou ja, dan kan ik dus…’

‘O, wacht even. Jij had hem ook nodig. Nu valt het kwartje’, lachte ze.

‘Kijk, beter laat dan nooit.’

‘En voor wat voor een belangrijke onderneming had jij hem nodig?’, vroeg ze.

‘Ik moet straks heel nodig naar het toilet.’

Bart

Klok verzetten

Klok verzetten

‘Je moet vandaag Mama even helpen’, droeg Truus mij tijdens het tien uur koffiemomentje op.

‘Wat moet ik?’

‘Mama even helpen.’

‘Waarmee?’

‘De klok verzetten. Het is zomertijd. Hij moet een uur vooruit.’

‘Kan ze dat zelf niet? Ze is volgens jou nog zo goed bij de tijd.’ 

Ik had vandaag helemaal geen zin in mijn schoonmoeder. Ik wilde een motorritje rijden. Ik zei het. 

‘Schat, ik wil vandaag een tochtje op de motor maken. Kan haar buurman niet even helpen?’

‘Nee, heeft ze ruzie mee.’

‘Ruzie? Wat heeft ze nu weer uitgespookt?’

‘Waarom denk jij altijd weer dat het aan haar ligt?’

‘Omdat ik haar ken. Ze is altijd wat moeilijk in de omgang.’

‘Bart, het ligt aan de bullebak van een buurman. Dat is zo’n klager. Ze had laatst koud de radio aangezet, stond hij alweer voor de deur om over de herrie te klagen.’

‘Kan ik me iets bij voorstellen. Als je de hele dag Mieke Telkamp aan moet horen, dan was ik er ook wel een keer klaar mee.’

‘Is het één klok of het hele carillion?’

‘Nee, die staande klok.’

‘Met die bimbam kerkklok?’

‘Ze heeft maar één staande klok, Bart.’

‘Dat ga ik met zo’n gevoelige buurman niet doen. Als dat ding één keer slaat, staat die weer aan de deur. En dan is er geen ontsnappen meer aan.’

Bart

Een regenkapje

Het regenkapje

'Hoi, ik heb een vraagje’, kondigde ik na binnenkomst mijn bezoekje aan. Ik had voor deze prangende vraag gekozen voor de plaatselijke “winkel van Sinkel” in de hoop dat ze er antwoord op zouden kunnen geven.

‘Stel hem maar’, nodigde de vriendelijk ogende  verkoopster mij uit. Ik schatte haar zo rond de zestig en die leeftijd zou mijn vraag wel eens positief kunnen beïnvloeden. 

Naast haar stond een jong geitje wat net voor het eerst in de wei liep. Daar had ik mijn vraag ook aan kunnen stellen, maar dan had ik als antwoord ongetwijfeld de wedervraag gekregen van “wat bedoelt u?”.

‘Mijn Truus zoekt een regenkapje. U kent ze vast wel. Zo’n doorzichtig plastic, harmonica gevouwen, ding met aan het uiteinde touwtjes. Trek je aan de touwtjes, dan vouwt hij weer op. Ach u kent ze wel.'

Ze keek me verbaasd aan. 'harmonica gevouwen?' 

'Ja, als je dan aan de touwtjes trekt, dan schiet hij weer in elkaar en kun je hem oprollen.'

'Meneer, ik heb echt geen idee.'

' Gezien uw leeftijd zou u ze haast moet kennen. Zo oud zijn ze al wel!'

Mij bekroop het gevoel dat ik toch iets verkeerds had gezegd want de vriendelijkheid verdween en maakte plaats voor een naderende donderbui. Het geitje verdween in de stal om even later terug te keren met een plastic hoesje wat ze voor mij op de toonbank deponeerde.

'Nou kijk, dat bedoel ik dus', riep ik blij. 

'Ohhh maat deze ken ik wel', merkte ze op. U bracht mij op een dwaalspoor. Ze zijn namelijk meer van uw leeftijd. Ik schat toch gauw zo'n dikke zeventig?'

Bart

Betrapt

Betrapt

‘Morgen Bart, lekker weertje hé?’ 

Tot mij sprak ene Karin Krul, buurtroddelaarster. Ze was waarschijnlijk onderweg naar haar werk. Tenminste, dat kon je veronderstellen want ze droeg het bedrijfsoutfitje van de Super. 

‘Moet ik even over nadenken, Karin. Succes vandaag.’ 

Ik wilde me omdraaien maar daar stak ze een stokje voor. Ze moest haar naam nog eer aandoen. 

‘Hebben jullie nog een beetje kunnen slapen vannacht?’, vroeg ze.

‘Ja hoor.’ Ik stelde met opzet niet de “hoezo” vraag, maar daar redde ik het niet mee.

‘Hans Vruggink had een enorme ruzie met zijn echtgenote. Rietje heeft hem betrapt.’

‘Ja, dat is vervelend’, reageerde ik lauwtjes en maakte opnieuw aanstalten het getroffen gebied te verlaten.

‘Weet je waarmee?’

‘Geen idee, Karin.’

‘Nou, wat denk je?’ 

‘Dat zeg ik toch: Geen idee.’

‘Kom op Bart, je hebt best wel een idee’, lachte ze. ‘Roep dan iets!’

Ik was er klaar mee en besloot omwille van mijn rust maar een naam te roepen.

‘Mevrouw Boerstoel?’

‘Bart, foei! Mevrouw Boerstoel is in de zeventig!’

‘Nou ja, de rest van de buurt heeft hij volgens jou al een keer gehad, dus..’

‘Hoe kom je erbij dat hij met een vrouw was?’

‘Ja, jij komt toch met de roddel dat hij is betrapt?’

‘Bart, Rietje is morgen jarig en Hans heeft vannacht uit de koelkast een stuk taart gejat.’

Bart

Een nieuwe fiets

Een nieuwe fiets

‘Mijn fiets is aan vervanging toe’, stelde ik vast. Ik lag op mijn knieën voor de kettingkast omdat volgens mij de ketting ergens tegenaan tikte.

‘Kun je het niet maken dan?’, vroeg Truus. ‘Je hebt vroeger toch bij een fietsenmaker gewerkt?’

‘Jazeker, maar toen waren de kettingen nog echte kettingen. Die van tegenwoordig zijn net touwtjes.’

‘Mijn ketting is geen touwtje’, merkte ze droogjes op.

‘Jij hebt geen ketting maar een riem.’

‘Maar die is niet slap.’

‘En wat nu?’, vroeg ze.

‘Ik denk dat ik hem in moet ruilen. Gewoon een nieuwe fiets.’ Ik keek op.

‘Alleen omdat de ketting slap is? Kom op Bart, die fiets is verder nog prima toch?’

‘Jouw “prima” is een heel andere "prima" dan mijn “prima”. De ketting is versleten, de bandjes zijn op en het zadel is ook niet meer wat het ooit geweest is… Bovendien wil ik overstappen op elektrisch.’

‘O kijk, nu begin ik het te snappen.’

‘Wat begin je te snappen?’

‘Je kunt mij niet meer bijhouden.’

‘Wat bedoel je?’ Ik begreep het niet.

‘Volgens mij is niet alleenheerser ketting slap geworden…’

Bart

Ene Vermeer

Ene Vermeer

‘Morgen Bart’, wenste de nieuwe vriend van buuf Agnes mij toe. Hij kwam de voordeur uit terwijl ik net door de onze naar binnen wilde lopen. Truus had mij namelijk geroepen dat het tien uur koffiemomentje aanstaande was.

Ik had het knulletje pas geleden voor het eerst ontmoet. Tijdens het verjaardagsfeestje van Agnes. Hij zat toen naast mij. Ik vond het een weinig inspirerend type. Niet erg snugger. Beetje een sukkel. Niet echt een tiep voor Agnes. Maar hij had ongetwijfeld kwaliteiten, anders was ze er vast niet aan begonnen.

‘Mogguh’, antwoordde ik. ‘Ik ben je naam kwijt, hoe was het ook alweer?’ 

‘Robert. Robert Vermeer.’

‘Familie van?’, vroeg ik doelend op de beroemde oude meester.

‘Wat bedoel je?’

‘Vermeer. De schilder!’ 

‘Nee, mijn ouders hadden geen schildersbedrijf. Ik ben van Vermeer, de bakker aan de dorpsstraat.’

Tja, ik bedoel maar.

Bart

Telefoontje

‘Je moeder heeft gebeld’, meldde ik tijdens de aanvang van ons tien uur koffie momentje. 

‘Wanneer?’

‘O, vorige maand ergens geloof ik. Of je haar terug wil bellen. Was haast bij.'

'Bart, even serieus, belde ze net?’

‘Ja, toen je aan het douchen was. Ik wilde je niet storen.’

‘Wat had ze dan?’

‘O, geen idee.’

‘Dat vraag je dan toch?’

‘Truus, als ik je moeder vraag wat er is, dan kan ik wel een blocnote vol schrijven.’

‘Klonk ze paniekerig?’

‘Je moeder klinkt altijd paniekerig.'

‘En waar is mijn telefoon?’

‘Waar je hem voor het laatst hebt gebruikt, Truus.'

'Waar dan?'

'Geen idee schat..'

'Belde Mama niet naar mijn telefoon,  dan?'

'Nee, naar de mijne.'

'Dat is raar. Ze belt altijd naar mij.'

'Waarom is dat raar?'

'Dat leg ik je net uit. Vind jij dat niet raar dan?'

'Nee, het lijkt me logisch, als je jouw telefoon niet kunt vinden.'

Bart

Voetjes

Voetjes

‘Wat sta je te kijken?’, vroeg Truus. Ik stond midden in de kamer en keek naar mijn voeten.

‘O, niks bijzonders. Ik kijk naar mijn voeten.’

‘Is daar iets mee?’, vroeg ze.

‘Nee, ik verbaas me erover dat ze al ruim zeventig jaar zonder zeuren hun werk doen.’

‘Heb je vanochtend je pillen wel ingenomen, Bart?’

‘Kijk Truusje, ze kunnen linksaf, rechtsaf, rechtdoor…. Echt geweldige dingetjes.’

‘Redden ze het ook nog naar de keuken?’

‘Naar de keuken? Wat denk je zelf! Als het moet, lopen deze voeten de nijmeegse vierdaagse.’

‘Dat ga je niet redden.’

‘Hoezo niet?’

‘Daar ben je in jouw tempo ruim veertig jaar mee bezig. Ben je honderdentien.’

‘Deze voetjes hebben zelfs ook nog voor goud gedanst. Kun je nagaan!!’

‘Nou, inderdaad. Dankzij die geweldige voetjes van jou loop ik al jaren met platte tenen!’

Bart

Alaaf

Alaaf

‘Heb jij vannacht Agnes ook nog gehoord?’, vroeg ik tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Niet gehoord. Is ze weer thuis dan? Ze was toch carnaval vieren?’

‘Ja, in Toeterdonk of zoiets. Ik hoorde lawaai vanuit haar slaapkamer. En je moeder werd er ook onrustig van.’

‘Mijn moeder?’ 

‘Ja, in het fotolijstje aan de muur.’

‘Dan zal ze weer thuis zijn. Koekje?’ Ze hield de trommel voor mijn neus.

‘Volgens mij was ze niet alleen.’

‘Dan waren ze met zijn tweeën. Wat moet ik met die informatie, Bart. Het zijn toch haar zaken!’

‘Dat zal, maar ik wil er geen last van hebben.’

‘Man, hoezo last? Ik hoor nooit iets. Ik denk zelfs dat ze meer last van ons heeft dan andersom.’

‘Ik denk dat ze iemand in Toeterdonk aan de haak heeft geslagen. Zo’n carnavaller.’

‘Nou ja zeg, denk je nou werkelijk dat ze iemand uit Den Bosch hiermee naartoe neemt?’ 

‘Waarom niet, Truus. Hoe dan ook, het was er één uit de carnavalshoek.’

‘En hoe weet meneer dat?’, vroeg ze geïrriteerd.

‘Meneer weet dat omdat er van die typische carnavals geluiden door de muur dreunden.’

‘Hoe klonk dat dan?’

‘Nou, net op het moment dat het gebit van je moeder uit haar mond dreigde te rammelen, klonk er drie keer een luid alaaf gevolgd door een enorme zucht met daarna een diepe stilte.’

Bart

De appelmoes

‘Wat een toestand gisteravond, hè Bart?’, hoorde ik Karin Krul bij de Super vanachter de kassa in mijn richting roepen. Ik stond daar met een bloemkooltje in mijn mandje.

‘Nou, dat was wat!’, antwoordde ik. Geen idee waar het over ging.

‘Ik denk dat het nu definitief over is. Ik sprak net Annie van der Heuvel, die kwam trouwens ook een bloemkooltje halen, en die was dezelfde mening toegedaan.’

‘Mooi Karin. Bloemkolen zijn toch in de aanbieding?’

‘Joop van Annie heeft een hekel aan bloemkool’, ging ze onverstoorbaar verder. ‘Maar hij, Joop, moest maar eten wat de pot schaft. Het schijnt dat hij vroeger heel erg verwend is geweest’, zei op een vertrouwelijk toontje.

‘Door Annie?’, vroeg ik quasi belangstellend terwijl ik het kooltje uit het mandje haalde en op de band rolde. 

‘Nee, thuis. Hij kreeg er altijd appelmoes bij.’ 

‘Krijg jij er ook appelmoes bij?’, vroeg ze terwijl ze het kooltje in de kassa bliepte. 

‘Nee, ik word op een andere manier verwend’, mompelde ik. Vreselijk mens die Karin. 

‘Hoe dan ook: hij heeft zijn koffers gepakt en is kwaad vertrokken’, roddelde Karin verder. 

‘Over wie heb je het eigenlijk?’, vroeg ik.

‘Over Andries, het neukertje van Carla, van de Porsche. Vraag me niet waarom, Bart, maar ze hadden ruzie.’

‘Ze aten vast ook bloemkool’, veronderstelde ik.

‘Nou daar krijg je echt geen ruzie van!’, vond ze.

‘Echt wel, hij lust het natuurlijk alleen met appelmoes, en dat had ze waarschijnlijk niet in huis.’

Bart

Een boekenplank

Een boekenplank

‘Heb jij nog iets met Joop afgesproken?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Joop Heuvel? Nee, niks. Moest dat dan?’

‘Moest dat dan’, herhaalde Truus terwijl ik haar veelbetekenend met haar hoofd zag schudden. ‘Ja, dat moest.’

‘Hoezo dan? Ik kan me niks voor de geest halen.’

‘Nou, dat zou zo maar kunnen, want soms ben je zelf al een geest. Waar hebben we het gisteren nou over gehad?’

‘Nou, niet over geesten’, zei ik.

‘Bart, je zou Joop helpen met het ophangen van een boekenplank. Of ben je vergeten dat Annie hier gisteren was?’ 

Ze was echt pissig.

‘O, bedoel je dat! Een boekenplank. Nee, nog niet.’

‘En dat zou je doen!’

‘Ach ja joh, even geen tijd gehad.’

‘Geen tijd gehad? Je zit de hele dag die tablet van je te vingeren. Hoezo geen tijd?’

‘Truusje, ik regel zaken met mijn tablet. En dan is er meer één conclusie mogelijk: deze man is druk!’

‘Kom op Bart, loop er even naartoe!’

‘Ik snap niet waar Joop in hemelsnaam een boekenplank voor nodig heeft’, mopperde ik.

‘Ja, wat denk je? Waar zou je een boekenplank voor nodig hebben?’

‘Ja, voor boeken. Maar het enige boek wat hij heeft is het trouwboekje. En daar heb je een nachtkastje voor nodig. Géén boekenplank.’

Bart

De drempel

De drempel

‘Ik sprak net Carla’, zei ik tijdens ons tien uur koffiemomentje. ‘O? Sprak jij haar of zij jou?’

‘Maakt dat verschil?’

‘Jazeker, als zij jou spreekt dan heeft ze iets nodig. Als het andersom is, dan is ze -of met haar Porsche bezig -of heeft ze een spannend outfitje aan. Dus…’

Ze keek me met enige strengheid aan.

‘Er komen waarschijnlijk geen verkeersdrempels in de straat’, ging ik verder.

‘Oké, en van wie heb je dat gehoord?’

‘Ja, wie heb ik nou net gesproken?’

‘Carla?’ 

‘Ja, dat vertelde ik toch! Haar auto ligt te laag op de weg. Kan niet over de drempels.’

‘En waar heeft ze die wijsheid vandaan?’

‘Van de gemeenteraad. En die nemen dat besluit, Truus.’

‘Wat heeft ze met de gemeenteraad? Heeft ze daar een vriendje? Of is de complete raad op nachtelijke audiëntie geweest.’

‘Geen idee. Dat heeft ze niet verteld. Dat is vertrouwelijke informatie.’

‘Jaja, vertrouwelijk.’

‘Maar goed, ik had dus toch gelijk’, wreef ze met haar verbale schuurpapiertje. ‘Jij hebt haar gesproken en het ging over haar Porsche.’

‘Nou, niet helemaal hoor, Truusje. Ze had ook haar spannende outfitje aan.’

Bart

De schone slaapster

De schone slaapster

‘Ga je nog naar de carnaval?’, vroeg buuf Agnes. Ik was vanwege het lekkere weer de oprit aan het vegen en zij verliet net op dat moment haar huis.

‘Kijk eens goed? Zie je mij carnaval vieren?’

‘Nee je bent nu aan het vegen. Maar komend weekend?’

‘Ik zal nooit carnaval vieren. Ik ben Hagenees en die zijn verstandig.’

‘Ik ben een Brabo en niet verstandig. Maar Hagenezen kunnen er ook wat van hoor. Kijk maar eens naar het Kabinet! 

‘Ja, die Faber kan zo met de optocht mee!’, lachte ik.

‘Ik ga het weekend naar Oeteldonk’, lachte ze.

‘Kijk, dat bedoel ik. Oeteldonk. Wat moet ik me in hemelsnaam bij een Oeteldonk voorstellen? Is dat je nieuwe vriend?’

‘Nee dat is de carnavalsnaam van ‘s-Hertogenbosch. Ik logeer daar bij mijn ouders.’

‘Tjonge jonge, Oeteldonk. Hoe verzinnen ze het! En ga je ook verkleed?’

‘Ja, natuurlijk. Ik ga als de schone slaapster.’

‘Ha kijk, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.’

‘Iets bij voorstellen?’, lachte ze.

‘Ja, je werkt toch bij de gemeente?’

Bart

Vandalisme

Vandalisme

‘Ik krijg zo langzamerhand een sik van dat bericht over Amalia’, zuchtte ik terwijl er op het scherm voor de zoveelste keer aandacht werd geschonken aan haar eerste optreden.

‘Ach ja, de eerste keer is toch ook hartstikke belangrijk!’, riep Truus vanuit de keuken. 

‘Hou toch op. Toen wij de eerste keer spannende dingen deden kwam dat toch ook niet op TV?’

‘Bart, Amalia wordt straks onze nieuwe Koningin. De mensen vinden het leuk om haar nu al bezig te zien.’

‘Ik vind het helemaal niks. Hier, kijk dan. De vijf uursshow. Ze hebben zelfs die Blauw-Bloed Bes uitgenodigd om over haar kleding te zwammen. Wat een overdreven geleuter.’

‘Joh, ga even lekker buiten spelen, chagrijn!’

‘Ik vind het pure propaganda.’

‘Propaganda?’

‘Ja, voor decadentie en vandalisme. Ze smijt zomaar een peperdure fles champagne tegen een hagelnieuwe schuit.’

‘Man, hou toch op. Zo gaat dat.’

‘Jaja, zo gaat dat. Moet ik eens proberen. Een fles champagne kapot gooien tegen die nieuwe Porsche van Carla hier uit de straat.’

‘Nou ja Bart, dan haal je in ieder geval ook het 

Nieuws!’

Bart

Ongewenst bezoek.

Ongewenst bezoek

Had ik weer. Wilde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje nét een zelfgebakken plakje cake in mijn mond duwen, ging de voordeurbel.

‘Doe jij even open?’, vroeg Truus.

‘Waarom? Ik heb toch niet gevraagd of ze aan willen bellen?’

‘Doe niet zo flauw. Loop even!’

‘Truus, ik heb nu de keus tussen een plak cake of de deur openen. Ik kies voor de cake.’

Ze stond zuchtend op en verdween mopperend in de hal.

‘Morgen Bart’, hoorde ik nu een stem. Ik draaide mij geschrokken om: Krul, Karin Krul met een fotoalbum in haar hand.

‘Karin komt even vakantiefoto’s van Australië laten zien!’

‘Mooi!’, riep ik terwijl ik het laatste stuk cake in mijn mond duwde. ‘Ik ben weg!’

‘Hoezo? Wat moet je dan?’, vroeg Truus.

‘Schat, ik heb de keus om een klusje bij je moeder te doen of foto’s te bekijken. Ik kies voor het minst erge!’ Ik lachte er een beetje bij.

‘Wil jij ze dan niet zien, Bart?’, vroeg Karin ietwat teleurgesteld.

‘Nee hoor. Niet nodig. Ik ga namelijk voor de gesproken versie van het album.’

‘Gesproken versie?’, vroeg ze.

‘Ja, die zit drie dagen in de week achter de kassa bij de Super!’

Bart

Gezond

Gezond

‘Misschien moet je even naar de dokter’, vond Truus nadat ik wederom een klaagzang had geuit rond de toestand van het inwendige middengedeelte van mijn lichaam. Ergens tussen hoofd en onderstel.

‘Je loopt de hele week al te klagen. Dus doe vooral mij een lol en maak een afspraak.’ Ze klonk streng. 

‘Ik kan niks bijzonders ontdekken ’, stelde de arts vast nadat hij mij zo ongeveer binnenstebuiten had gekeerd. ‘Heeft u zelf nog een idee?’ 

Ik vertelde dat ik dat niet had. 

‘Tja, dan wordt het lastig.’

‘Heeft u in het verleden al eens vaker zulke klachten gehad?’

‘Ja, wel eens’, zei ik na enig nadenken.

‘Lang geleden?’

‘Ja, op veertien augustus tweeduizend-vier.’ 

‘Zo, dat heeft wel impact gehad’, vond hij.

‘Hoezo impact?’

‘Omdat u die datum nog zo precies weet.’

‘Ja, klopt. Dat was de dag na mijn vijftigste verjaardag. Ik had toen een enorme kater.’

‘O? En is dat nu niet het geval geweest?’

‘Dat denk ik niet, dokter.’

‘Oké, en waaruit blijkt dat?’

‘Het is nu geen veertien augustus en bovendien leef ik heel gezond.’ 

‘En wat noemt u gezond?’, vroeg hij met een lach.

‘Tja, ik rook niet, ik drink niet en ik beweeg niet.’

‘Dan leeft u inderdaad heel gezond.’

Bart

Een tiep

Een Tiep

Had ik weer: zit je een keer in de trein, neemt er op de lege plek tegenover je een dame plaats. En dan niet zo maar één.. Nee, het betrof in mijn beleving zo’n actie-tiep die je op het nieuws wel eens op de A12 uit hun plaat ziet gaan. En in dit specifieke geval dan een afgemonteerd exemplaar met een gebreide vijfentachtig kleurentrui, pofbroek en een rugtas van een zelfgekweekte maïskolf. Zoiets. 

Terwijl ik haar zo observeerde zag ik haar met haar behoorlijk stevige achterwerk wel ergens ter hoogte van het Haagse Malieveld op het asfalt zitten.

Ze keek met een enorme ernst de wereld in en was ongetwijfeld bezig met het bedenken van acties tegen fossiele brandspullen. 

Plots trok ze haar rugding op schoot, poerde wat binnen de ingewanden en rukte een boekje-met-potlood tevoorschijn. 

Ze keek nog even vluchtig naar het plafond, toen naar mij, slaakte een zucht en schreef wat op. 

De attributen keerden daarna terug in de maiskolf, die met een paar sluittouwtjes werd dichtgetrokken en ze schoof hem terug naast zich op de bank. 

Vervolgens plaatste ze de punten van haar ellebogen op haar knieën en plaatste haar handen onder haar hoofd. Niet lang, want nadat ze met haar asfaltwals op het bankje heen en weer had geschoven, stond ze op, greep de maïskolf en haastte zich de wereld in. Ik bleef achter met de voor mij prangende vraag: waar heb ik nou in Godsnaam naar zitten kijken.

Bart