Eigen wil.

Eigen wil

Toen ik nog een Bartje was, volgens Truus heel lang geleden, vertelde mijn moeder mij op enig moment dat ik naar de kleuterschool moest. 

Omdat ze mij al een jaartje of vier kende, had ze in goed overleg met mijn vader besloten om het mij pas op de dag des oordeels te vertellen. Vanuit de zandbak zo aan de hand mee naar de kakschool twee straten verderop. 

Nu was ik een slim kind. Ik had van een buurjongetje gehoord dat het een vreselijk oord betrof waar je steeds aan een juf moest vragen of je iets mocht. Nadat ik drie meter over de drempel was gevorderd, hield ik het voor gezien. Ik rende terug naar huis, trok aan het touwtje wat uit de brievenbus hing en verstopte mijzelf in het kolenhok op het balkon.

Na deze gebeurtenis kreeg ik het predicaat “eigen willetje” opgespeld. En dat geldt tot op de dag van vandaag.

Onlangs waren wij met een clubje naar een stadsfestival. Ik was verleid met het vooruitzicht van het optreden van een paar stevige rockbands. Helaas stond er een vals galmende volkszanger type Sjonnie Jordaan op de bühne. En het had er alle schijn van dat hij nog wel een uurtje of wat zou blijven aanklooien.

Tja, het “eigen willetje” Ik ben naar huis gevlucht maar helaas: dit keer hing er geen touwtje uit de bus en zowel het kolenhok als het balkon waren ver te zoeken.

Bart