Snuf

Snuf

‘Snufje, hier blijven!’, riep een voorbijgangster terwijl ze aan de lijn trok. Het Snufje had namelijk het onzinnige idee opgevat mijn broekspijp te komen onderzoeken. Ik stond op de oprit.

‘Ik zie een aantal oorzaken waarom Snuf naar mij toekomt’, zei ik.

‘O? Wat dan?’, vroeg degene die aan het andere eind van de riem hing.

‘Ten eerste is de riem te lang, ten tweede loopt u te dicht langs mijn oprit en ten derde kent uw Snuf geen manieren. Hij luistert namelijk niet.’

‘We zijn wel op cursus geweest hoor’, vertelde ze.

‘Ik ook. Cursus opritvegen. Volgens mijn vrouw heeft het bij mij ook niet geholpen.’

‘Snufje, kom eens bij het vrouwtje!’, riep ze terwijl ze bleef staat.

‘Snuf, hoepel eens op!’, spoorde ik hem aan.

‘Nou nou, hij doet niks hoor!’, verzekerde ze mij ietwat gepikeerd.

‘Een hond spiegelt zich altijd aan zijn baas. En niet alleen qua uiterlijk.’

‘Hoe dan?’

‘U doet toch ook niks?’

Bart