De leidinggevende

De leidinggevende 

‘Meneer, met bewondering kijk ik altijd naar uw inspanningen’, vertelde een man die langs onze oprit kwam lopen en even stopte. Ik herkende hem wel. Hij liep altijd met zijn handen op zijn rug in de “dubbeltjes zoekhouding”.

‘Dank u. Ja, leuk dat u het opmerkt. Meestal lopen hier hoofdschuddende dames met hondjes voorbij’, lachte ik.

‘Ja, die herken ik ook wel’, antwoordde hij.

‘O, u heeft ook een oprit?’

‘Nee, ook een hoofdschuddende vrouw. En een hond.’

‘Hahaha, ja, die vrouwen!’, riep ik uit de losse pols.’

‘U bent toch ook getrouwd?’, vroeg hij.

‘Jazeker. Met Truus. Maar die veegt niet meer.’

‘Niet?’

‘Nee, sinds ik met pensioen ben hebben we de taken verdeeld.’

‘O kijk, ja zo hoort dat ook hè.’

‘Klopt. Ik veeg en zij doet de rest.’

‘Geweldige verdeling’, vond hij.

‘Ik ga weer verder. Ik moet van mijn direct leidinggevende om tien uur klaar zijn.’

‘Direct leidinggevende? Uw vrouw?’

‘Ja, die’, beaamde ik.

‘Daarmee suggereert u dat er in uw omgeving ook een indirect-leidinggevende rondloopt?’

‘Klopt. Mijn schoonmoeder. Die loopt nu even niet maar is met fiets onderweg hiernaartoe.’

Bart