Mijn schoonmoeder heeft ook zo’n systeem. Maar dat is stuk. Vermoedelijk is bij haar het touwtje afgebroken waarmee je de boel weer naar standje normaal trekt. Als een jalouzie.
Het chagrijn liep mij in de toiletartikelengang tegen mijn kar waardoor hij scheef tegen een berg toiletpapier aanschoof en de route versperde. Ik wilde nog een opmerking plaatsen, maar ze was me voor. De groeven trokken door tot ravijnen waarna de verwachte vraag in mijn richting werd afgevuurd “of ik niet uit kon kijken waar ik liep”.
Tja, maar wat moet je dan antwoorden. Als mijn schoonmoeder zo’n bui heeft houd ik wijselijk mijn mond. Ik krijg hem namelijk altijd weer terug. Bij voorkeur op een ongelegen moment zoals tijdens mijn verjaardag, als de hele kamer vol zit.
Ze keek me nog steeds streng aan, alsof ze op antwoord wachtte. Ik dacht koortsachtig na of ik het niet met een beetje humor op kon lossen. Misschien was ze daar gevoelig voor. Je kon niet weten.
‘Beter tegen een berg toiletpapier gebotst dan tegen een berg uien’, probeerde ik. ‘Dan zouden we hier beide in huilen uitbarsten.’
Ik keek of ik iets van een glimlach kon ontdekken. Tevergeefs. De kwaliteit van de touwtjes holt achteruit.
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten