Tja, alsof ik doof ben en de bel niet had gehoord. En dat ze boven was had ze als voornemen al vier keer gezegd.
De bel.
Ik stond op, liep de hal in en zag haar staan: Karin Krul, de vijfsterren buurtroddelaarster in hoogst eigen persoon. Ik overwoog nog om zogenaamd mijn neus te laten bloeden, maar ze had me al in de gaten en tikte tegen het raam.
Ik deed open. Niet verder dan een kleine kier waardoor je eigenlijk met goed fatsoen geen roddel naar binnen zou kunnen duwen.
‘Heb jij mijn nieuwe buurvrouw geadviseerd om de woning naast mij te accepteren omdat ik een “leuk mens” zou zijn?’
‘Klopt, jij bent de rodondenderon van de buurt en daar zou je graag naast willen wonen, toch?’
‘Nee, dat zou je niet. Nu zit ik opgescheept met een vreselijk mens wat de hele dag loopt te klagen. Mijn auto staat verkeerd, de heg is te hoog, de schutting verrot en mijn prachtige bloementuin stinkt. Je wordt bedankt!’
‘Dus als ik het goed begrijp Karin, had ik de waarheid moeten vertellen?’
‘Welke waarheid?’
‘Dat je niet bepaald een prettig mens bent om naast te wonen of aan je voordeur te hebben.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten