'Ze hebben behoefte aan warmte en gezelligheid', concludeerde ik.
'Misschien moet je het maar afknippen. Ze heeft er zelf geen tijd voor.'
'Ze heeft er geen zin in. Dat ligt dichter bij de waarheid. Ze is niet van de tuin.'
'Nou ja, Bart. Jij ook niet. Wanneer heb je voor het laatst de tuin geschoffeld?'
'Schoffelen? Je bedoelt heen en weer bewegen met een houten steel met aan het eind zo'n plat stuk ijzer?'
'Even serieus schat: knip het straks maar weg.'
'En als ze het er nou niet mee eens is? Dat kan toch?' Ik kon mij een boze Agnes wel voorstellen.
'In theorie zou dat kunnen. Maar in de praktijk niet. Ik denk dat ze blij is dat je het voor haar doet.'
'Zo buurman, aan het beunen bij de buren?', vroeg bemoeial Krul van twee huizen verderop toen ik gebukt bezig was met het knippen van het onkruid.
'Nee, ik ben op eigen initiatief bezig. En ik zou het op prijs stellen als u er uw mond over dichthoudt.'
'O? Is het een geheime actie? Mag ze het niet weten?'
'Liever niet. Het betreft hier een zeldzaam kruid. Men dicht het zelfs geneeskracht toe.'
'O? En hoe werkt dat dan?'
'Afknippen, bundelen en drogen. Na een half jaartje uitschudden en met het gedroogde zaad theezetten.'
'En waar helpt dat tegen?', vroeg het schaap.
'Tegen allerlei kwalen. Maar ik heb nu genoeg. U mag ook wel wat nemen hoor. Dat vindt Agnes prima. Maar wel voor uzelf houden. Anders staat hier straks de hele buurt te knippen.'
'Hé, je hebt nog niet alles weggeknipt?', merkte mijn Truus wat later op.
'Nee, dat klopt. Ik vind het een sociale buurtplicht. Ik denk dat onze buuf van twee huizen verder dat ook zo ziet.'
'Hoezo?', vroeg ze.
'Nou kijk, ze komt eraan. Met snoeischaar en emmertje. Zullen wij maar een bakkie doen?'
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten