Mijn woorden speurden naar de beoogde ontvanger, landden daar ook maar kwamen blijkbaar niet binnen want er volgde geen enkele reactie.
'Hoor je mij niet?', vroeg ik.
'Jazeker, ik hoorde je binnenkomst.'
'Maar je zegt niks!'
Ohh, dat kon me zó irriteren. Dat bewust niet reageren.
'Waarom reageer je dan niet?', vroeg ik nijdig.
Ze keek nu op.
'Dat heeft alles te maken met de combinatie van een paar woorden.’
‘Je begon met "moet je eens kijken" en daarna "tegenkwam bij de kringloop". En dan haak ik meteen af.'
'Wat bedoel je?', vroeg ik om de zaak verduidelijkt te krijgen.
'Bart, altijd als jij op de scharrel bent geweest, word er hier zooi naar binnen gebracht die een maand later weer net zo retour gaat. Zo noem ik de Rembrandt die je had ontdekt, het gouden beeldje, die fantastische TV, het schoenenrek, het gereedschapkistje zonder gereedschap en vorige week nog het wedgewood theeservies uit Korea. En wat heb je deze keer?’
‘Laat maar. Ik ga hier niet verder op reageren.’
‘Wat heb je dan?’ Ze keek naar mijn hand. ‘Wat zijn dat?’
‘Rolschaatsen. Daar reed ik vroeger mee op de rolschaatsenbaan in het Zuiderpark in Den Haag.’
‘En daar ga jij mee de weg op?’, vroeg ze.
‘Ja, gewoon even proberen.’
‘Hm, misschien kun je dan beter eerst terug naar de kringloop.’
‘Hoezo? Terugbrengen? Nu al?’
‘Nee, een paar krukken scoren. Die heb je straks harder nodig dan die rampdingen.’
Bart
