Hij, gekleed in een merk-polo-outfit met opgezet kraagje, korte broek en een paar schoenen uit een beroemd Brabants schoenenatelier. De “zij” van het setje droeg een jurkje wat ook niet bepaald uit de tweedehandswinkel was geplukt. Ook het collier wat in de Franse zon schitterde zei meer dan genoeg.
De Mercedes waarin het stel aankwam was er één uit de hogere klasse evenals de caravan wat het voiture voorttrok.
Ze stonden wat te overleggen, nou ja, overleggen, laten we het op niveau houden: ze stonden te delibereren over de plek waar het één en ander moest gaan plaatsvinden.
Het gesprekje verliep nagenoeg geluidloos. Af en toe produceerde hij een kort kuchje in zijn vuist en zij streek met enige regelmaat over haar rok.
Op een gegeven moment draaiden ze zich een kwartslag om, richting onze plek.
Hij knikte kort in mijn richting.
Ik knikte kort terug.
Zij hield ondertussen haar blik op onze waslijn gericht, waar de onderbroeken van Truus en die van mij gezellig wapperend hun levenservaringen deelden. Toen ik goed keek meende ik bij haar een mondtrekje te zien die ik herkende als een trekje bij Truus wanneer ze het had over de zomerse maaien in de kliko.
De dame mompelde vervolgens iets waarna beide terug de auto instapten. De deuren gingen dicht, de motor gestart en langzaam trokken ze op.
Terwijl ze mij passeerden knikte de man nogmaals. Ik knikte terug waarna ik wederom de armleuningen optrok, mij in volle tevredenheid achterover liet zakken en in een diepe slaap viel.
Bart
