Spiegeltje

‘Ik bekeek mijzelf vanochtend in de spiegel en dat was toch wel even schrikken hoor’, meldde ik tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Kan ik mij alles bij voorstellen’, reageerde de overkant van de tafel met een kleine afsluitende glimlach.

‘Wat kun je je erbij voorstellen?’

‘Dat je schrok.’ 

Weer dat irritante glimlachje.

‘En waarom denkt mevrouw dat ik schrok?’

‘Nou ja Bart, laten we eerlijk zijn: de tand des tijds is behoorlijk bezig.’

‘En wie is volgens jou dan wel die zogenaamde “tand des tijds”?’

‘Ja, huhuh, de sloophamer. Wat dacht je dan?’

‘Goh Truus, wat ben je toch weer sensitief. De sloophamer.’

‘Ja schat, de waarheid is hard, keihard.’

‘Oké, dan is dit onderwerp klaar’, besloot ik.

‘Hoezo? Wilde je er nog wat over kwijt?’

‘Nou ja, jij vult voor mij in dat ik vanwege de sloophamer schrok.’

‘Ja, of wilde je zeggen van niet?’

‘Inderdaad. Ik wilde iets anders zeggen maar dat is nu niet meer van belang. Ik lig al met mijn gezicht plat op het beton.’

‘Nou ja zeg, nu stel je je wel heel erg aan. Zielig tiep. Vooruit, waarom schrok je nou zó erg dat je er hier zo’n enorm punt van maakt?’

‘Kun je het wel aan?’, vroeg ik.

‘Nou ja, ga je het nou nog vertellen? Anders ga ik soppen.’ Ze maakte aanstalten om op te staan.

‘Carla-van-de-Porsche vond vorige week dat ik er voor mijn leeftijd nog enorm goed uitzie. Toen ik vanmorgen in de spiegel keek schrok ik me dus rot: ze heeft namelijk hartstikke gelijk.’

Bart

tuinmeubels

‘Ik hoorde vanmorgen van Ans dat Henny en Sjon overwegen om hun tuinmeubels te verkopen. Misschien iets voor ons?’, vroeg Truus.

Ik kon het niet helemaal plaatsen en zei het.

‘Ik kan je verhaal niet snappen. Ik sta blijkbaar nog niet goed aan. Wie zijn Ans, Jenny en wie is Sjon?’, vroeg ik.

‘Ook goedemorgen. Ans woont begin van de straat. Ze rijdt op zo’n elektrische scooter. En die Henny en Sjon zijn dat stel van de feestjes. Waar jij vanwege de herrie om klaagt.’

‘Oké, en die Ans verkoopt tuinmeubels?’

‘Nee, Henny en Sjon. Ans vertelde het mij. Vandaar.’

‘En hoe weet die Ans dat dan?’

‘Van Henny.’

‘En wat was de rol van Sjon? Die komt ook in je verhaal voor.’

‘Sjon is de man van Henny. Dat leg ik net uit, Bart. Gaat beetje moeizaam vandaag, hè?’

‘Maar wat is nu de bedoeling?’, wilde ik weten.

‘Volgens Ans is het een mooi setje. Zo goed als nieuw.’

‘En waarom koopt Ans die dan zelf niet?’

‘Omdat ze al een oogje op een andere set heeft.’

‘Welke dan? Ook hier in de buurt?’

‘Ja, klopt. Ook in de buurt.’

‘En waarom kopen wij die dan niet? Die Ans op het oog heeft’, wilde ik weten.

‘Omdat we er niks mee opschieten.’

‘Hoe weet jij dat dan? Zei die Henny dat?’

‘Nee, ikzelf.’

‘En mag ik daar ook wat van vinden?’, vroeg ik.

‘Jazeker mag dat. Kijk maar in de tuin.’

Bart

Nieuwe bewoner

‘De woning naast Karin Krul is nu eindelijk bewoond’, vertelde Truus toen ze na een rondje boodschappen de keuken binnenkwam. Ik was net bezig met het op en neer halen van een zakje theeblaadjes in een kopje water.

‘Hebben ze eindelijk iemand aangewezen?’, vroeg ik. 

‘Aangewezen?’

‘Ja, daar gaat niemand vrijwillig naast wonen.’

‘Ik hoorde anders dat ze inmiddels de deur bij elkaar platlopen.’

‘Mooi, dan heb ik er ook geen last van.’

‘Hoe heet ze trouwens?’

‘Roos Gerritsen en ze komt uit Arnhem.’

‘Getrouwd?’

‘Nee, niet meer. Gescheiden.’

‘En hoe oud?’

‘Zesenvijftig.’

‘Werkt ze nog?’

‘Ja, ook bij de Super.’

‘Toevallig ook een hond?’

‘Ja, een boxer.’

‘Kijk, dan heb ik ze al ontmoet’, zei ik. 

‘Jij?’

‘Ja, ik liep gisteren namelijk een gescheiden zesenvijftig jarige Arnhemse vrouw met boxer bij de Super tegen het lijf.’

Bart

Huishouden

‘Morgen dames’, wenste ik twee buurtgenootjes die ik onderweg naar de Super passeerde.

Het waren de dames Meijer en Vruggink die blijkbaar in een diep gesprek verwikkeld waren want ze reageerden niet. Ik overwoog nog iets van het bij de dames opwekken van een kunstmatige schrikreactie, maar liet dat vanwege mijn haast achterwege. Truus zat namelijk op het boodschapje te wachten.

Toen ik een tijdje later terug kwam lopen stonden ze nóg te kletsen. Ik kon het niet laten.

‘Hebben wij niks anders te doen, dames?’

‘Pardon?’, reageerde Rietje Vruggink.

‘Jullie staan hier inmiddels een half uur kostbare tijd te verkletsen.’

‘Waar bemoei je je mee, Bart!’, vroeg mevrouw Meijer.’

‘Moeten jullie niet aan het huishouden? Bedden verschonen, stoffen, kortom druk zijn?’

‘Man, man, man, moet jij niet vegen?’, vroeg mevrouw Meijer.

‘Nee, ik ben vrijgesteld van veegdienst. Ik moest namelijk voor Truus een boodschapje doen. Maar ik heb haast want ze staat te wachten.’

‘Wat moest je halen dan?’, wilde Rietje weten.

‘Stofzuigerzakken. Ze moet mijn kantoortje zuigen maar de zakken waren op.’

Bart

Een nieuwtje

‘Wist jij dat de moeder van Carla hier bij ons in de straat woont? Maar dan aan de andere kant?’, vroeg ik Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Heb je haar gesproken?’

‘Ach ja, ze kwam langslopen en stopte voor een kletspraatje.’

‘Kletspraatje? Jij met Carla van die Porsche?’

‘Ja, een andere Carla woont hier niet. Wel een Karin, maar die heet geen Carla, rijdt met een koelkast en met haar praat ik niet.’

‘Koelkast?’

‘Ja, er staat  “ignis” op de achterklep van haar auto. Dat is een koelkastmerk. Eén of ander Japans dingetje.’

‘Dus de moeder van Carla woont ook hier in de straat. Dat wist ik niet.’

‘Mooi dat ik jou ook eens een nieuwtje kan vertellen’, zei ik met een gevoel van tevredenheid.

‘Nou ja, nieuwtje. Onder een “nieuwtje” versta ik toch iets anders, Bart.’

‘O, is dat zo? Je wist het toch niet? Dan is het toch een nieuwtje?’

‘Jawel, maar het is niet erg spectaculair.’

‘Moet het spectaculair zijn, dan?’

‘Ja, dit was niet meer dan een mededeling.’

‘Wat had jij dan verwacht?’

‘Nou ja, dat ze misschien een verhouding heeft met één van de mannelijke bewoners hier in de straat?’

‘O, dat. Maar dan heb ik ook nog een spectaculair nieuwtje voor je: ik ben de enige mannelijke bewoner hier in de straat waarbij ze bot vangt.’

Bart

Te laat

‘Goedemorgen Bart’, riep buurvrouw Agnes terwijl ze naar haar auto rende. Ik keek instinctief op mijn horloge en wist genoeg.

‘Zeker om negen uur beginnen!’, riep ik terwijl ik overdreven op mijn horloge keek.

‘Ja, klopt, dus ik moet opschieten.’

‘Ach, bij de gemeente kijken ze niet zo nauw hoor. Dus doe vooral rustig aan’, lachte ik.

‘Dat is een misverstand Bart. Ook bij ons op het gemeentehuis houden ze de boel goed in de gaten. Dat moet ook, anders wordt het een zootje.’

‘Het is al een zootje. Dus wat dat betreft…’

‘Hoezo?’

‘Nou, ik moest een nieuw rijbewijs. Oude verliep. Ik ben verdorie drie keer weggestuurd.’

‘Drie keer? Hoe dat zo?’

‘De eerste keer deugde de pasfoto niet, de tweede keer was ik te laat. Blijkbaar werken jullie tot twaalf uur en de derde keer waren jullie vanwege een vergadering helemaal gesloten.’

‘O? Wanneer was dat?’

‘Vorige maand, half Juli.’

‘Oja, dat klopt. Dat was die vergadering.’

‘Die vergadering?’

‘Ja, toen hebben we afgesproken dat we voortaan strak op tijd zouden beginnen. Op straffe van een salarisinhouding.’

Ik keek op mijn horloge.

‘Ik denk Agnes, dat je inmiddels je eerste tientje kwijt bent.’

Bart

Vrouw met het rode haar

‘Weet je wie ik al lange tijd niet heb gezien?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘Hoeveel letters? Bedoel je soms je moeder?’ 

‘Die heb ik gisteren nog gezien, gekkie.’

‘Dat is voor jouw al “lange tijd”.’

‘Ik bedoel die vrouw met dat rode haar.’

‘Carry Tefsen?’

‘Carry Tefsen? Hoe kom je daar nou bij?’

‘Die heeft rood haar en heb je vast al lange tijd niet meer gezien.’ 

‘Hier in de straat bedoel ik. Kom, hoe heet ze toch?’

‘We hebben een Carla, een Agnes, een Boerstoel, een Rietje, een Anita, een Annie, een… ‘ 

‘Stop nou maar, hier schiet ik niks mee op.’

‘Meer vrouwen hebben we niet in de straat, Truus.’

‘Ach jawel, rood haar, kom eh… goh, het hangt op mijn lippen.’

‘Ik zie niks hangen.’

‘Aan jou heb ik ook niks.’

‘Klopt schat maar ik denk dat ik het al weet.’

‘Hij weet het weer. Zus van Carry Tefsen?’

‘Heeft die ook een zus? Maar die woont hier niet in de straat.’

‘Wie bedoel je dan?’

‘Ik denk dat je Carla-van-de-Porsche bedoelt.’

Ze schudde haar hoofd

‘Dat kan niet want die is blond.’

‘Dat klopt, maar vorig jaar was ze rood en zoals je zelf zegt: je hebt haar al lange tijd niet meer gezien.’

Bart

Bartiaans

‘Meneer, kunt u even aan de kant?’, vroeg een dame die met haar boodschappenkar al een paar keer tegen mijn achterkant had geduwd. En dan niet stevig doorduwen, nee van die korte nerveuze duwtjes. Waarschijnlijk om mijn aandacht te trekken. 

Dat ik hier niet blij van werd, moge duidelijk zijn. Sterker nog, ik heb er een ongelofelijke pesthekel aan. Dus reageerde Bartiaans.

‘Hoezo moet ik aan de kant, mevrouw?’

‘Omdat ik er bij moet en u er voor staat.’

‘Waar moet u bij?’

‘Bij de melk.’

‘Is dat even toevallig? Ik ook.’

‘Maar als u opschuift, dan kunnen we er allebei bij.’

‘Dat kan niet.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat ik dat niet wil.’

‘Gaan we hier nou moeilijk staan doen?’, vroeg ze nijdig.

‘Ik niet.’

‘Ik ook niet, dus..’

‘Dus wat?’

‘Dus vraag ik het nog één keer: kunt u even aan de kant.’

Op dat moment naderde er een tegenligger die pal voor mijn kar inhield.

‘Meneer, mag ik er even bij’, vroeg ze vriendelijk. ‘Ik hoef alleen maar een pak melk.’

‘Natuurlijk mevrouw.’ Toen naar mijn tegenstander: ‘Wilt u met uw kar een stukje terugrijden? Dan kan ik ook iets naar achteren en kan deze dame hier bij de melk.’

Ik wachtte haar reactie niet af, gaf met mijn achterbumper een flinke ram tegen haar kar. Ze heeft het vast begrepen, of zij nog een pak melk heeft gescoord is mij niet duidelijk geworden. Ik in ieder geval wel.

Bart

Konijnen

Mijn echtgenote Truus en ik zijn kampeerders. Bij Truus is het er ooit met een paplepel ingegoten. Ik kreeg tijdens het gepap wat spetters mee. Niet veel, maar genoeg om het ook leuk te kunnen vinden. 

Soms echter word ik wel eens wat moe van gewoontes zoals bijvoorbeeld het ochtendritueel. 

Afgelopen tijd stonden we namelijk achteraan op een veldje. Mooie plek maar wel met het nadeel dat de “natte groep” helemaal vooraan was gesitueerd. Gevolg: het maken van heel veel meters waarbij je steeds langs de rij overige kampeerplaatsen moest tijgeren om bij het loosstation te arriveren. Zo ook ‘s ochtends vanwege de eerste lozing…

Van de eerste tot de twaalfde plek herhaalde ik steeds dezelfde beleefdheidsgroet: ‘goede morgen, goede morgen, ook goede morgen, goede morgen, smakelijk ontbijt, goede morgen, Moggûh….’ Behalve dat je er doodmoe van wordt, loop je het risico iemand te hebben overgeslagen en dat kan natuurlijk niet.

Tijdens één van mijn ochtendwandelingen richting riool meende ik er bij aankomst één te zijn vergeten. Geen punt, bedacht ik mij. Op de terugtocht kon ik het nog goedmaken. Toch twijfelde. Ter hoogte van plek twaalf zag ik ze zitten. Die was ik volgens mij echt vergeten.

‘Moggûh, ik twijfel of ik u al heb gehad’, lachte ik naar een oudere bep met papillotten in het haar. Haar man keek op. ‘Beste man, ik weet niet uit welk konijnenhok je vanmorgen bent ontsnapt, maar dit soort specifieke klussen doe ik toch echt liever zelf.’

Bart

Hordeur

‘Eigenlijk is zo’n hordeur een raar geval’, concludeerde ik nadat ik een tien minuten durende studie van het ding had afgesloten.

‘Wat is er raar aan de hordeur?’, vroeg Truus.

Ik moest even nadenken over hoe ik het moest uitleggen aan een a-technische partner die net op dat moment een beschuitje at.

‘Hij hort wat vreemd.’

‘Wat doet ie?’

Kijk, daar had je het al. A-technisch.

‘Hij hort vreemd. Hordeur, vreemd!’, herhaalde ik. 

Ze nam als antwoord een hapje beschuit.

‘Ik snap niet helemaal wat je bedoelt, Bart.’

‘Je kruimelt. Kijk eens naar die vliegen.’

‘Welke vliegen?’

‘Die zodadelijk op jouw beschuitkruimels-met-jam afkomen.’

‘Wat is daarmee aan de hand?’

‘Alles. De hordeur houdt ze niet goed tegen. Ze hadden buiten moeten blijven. Daarvoor hebben we dat ding aangeschaft.’

‘Jij maakt ook van elke vlieg een olifant!’

‘Wie? Ik?’

‘Ja, jij.’

‘Truus, er vliegen meer vliegen hier binnen dan buiten.’

‘Hm, dan heb je waarschijnlijk de deur verkeerd getimmerd.’

‘De deur verkeerd getimmerd?’ 

‘Ja, ik denk dat je hem om moet draaien.’

Bart

Kledingprobleem

‘Waarom trek je geen sandalen aan? Staan in de kast op de overloop’, hoorde ik Truus vanuit de hal naar boven vragen. Ze klonk met een zekere, bijna dwingende stem. 

‘Ik trek mijn sneakers aan. Die groene!’, reageerde ik ietwat geïrriteerd.

‘Waarom? Het is warm en sandalen zijn lekker luchtig.’

‘Truus ik ga beslist niet op saharaschuifelaars naar de stad.’

‘En waarom niet? Die sneakers zijn oud, versleten en veel te warm.’

‘Nee, sandalen zijn fijn.’

‘Ik zou niet weten waarom ze niet fijn zijn. Ze staan bovendien zó leuk onder je groene korte broek!’

‘Ik heb die rode broek aangetrokken.’

‘Die rode? Die is helemaal verschoten.’

‘Valt reuze mee. Er heeft wat gebruiks-sporen maar die mogen gezien worden.’

‘Waarom trek in hemelsnaam die rode aan terwijl die groene zo mooi is!’, riep ze boos.

‘Die groene past niet!’

‘Past niet? Hij is net nieuw!’

‘Qua kleur. Hij past namelijk niet bij mijn groene sneakers.’

Bart

Nepnieuws

‘Ha die Bart’, hoorde ik een bekende stem achter mij. Een stem waarbij ik doorgaans naar binnen vlucht, de deur achter mij dichtgooi en de gordijnen dichttrek: Karin Krul, buurtroddelaarster. 

Dit keer niet. Niet, omdat Truus en ik een strategie hebben bepaald hoe om te gaan met dit tweebenige rampenplan: het in haar richting verspreiden van nepnieuws oftewel het bekende koekje van eigen shit.

‘Goh, Karin, wat vervelend voor je’, begon ik.

‘Vervelend? Hoe bedoel je?’

‘Je baantje als caissière.’

‘Wat is er met mijn baantje als caissière?’

‘Nou ja, ik hoorde dat de Super op termijn gaat sluiten.’

‘Op termijn sluiten? Hoe bedoel je dat?’

‘Ik hoorde dat hij dicht gaat. Vervelend voor je.’

Ik kon hier zo van genieten. Dat smoelwerk, zoals ze me aankeek.

‘Oooo, ik weet al wat je bedoelt. Hij gaat een weekje dicht in verband met een verbouwing. De kassa’s gaan eruit en er komt een zelfscan. En voor wat betreft mijn baantje: ik zit dan niet meer achter de kassa maar mag de controles bij de zelfscan doen. Kan ik nog beter zien wat jullie allemaal kopen.’

Bart

Een vraagje

‘Bent u meneer Bart?’, vroeg een voor mij onbekende dame toen ze bij onze oprit van haar fiets stapte en het ding op de standaard trapte.

‘Vanwaar deze vraag, mevrouw?’

‘Ik wil eerst zeker weten dat u meneer Bart bent.’

‘En ik eerst waarom u dat wil weten.’

Ze keek nu langs mij heen naar onze voordeur.

‘Waar kijkt u naar?’, vroeg ik.

‘Ik probeer een naambordje te ontdekken. Meeste mensen hebben daar hun voor en achternaam op vermeld staan.’

‘Staat er bij ons niet op’, zei ik. ‘Wij houden van onze privacy. Maar nu even om het echie: wat wilt u van mij?’

‘Ik wil graag uw naam.’

‘Krijgt u niet voordat u heeft uitgelegd waarom u die vraag stelt.’

‘Oké, dan gaat het feest niet door.’

Ze pakte haar fiets, stapte op en met een chagrijnige blik verdween ze uit zicht.

Ik had net weer het veegritme te pakken toen Truus arriveerde. Ik zag meteen dat er iets aan de hand was want ze was gehaast en keek enorm blij.

‘Waar is het?’, vroeg ze.

‘Wat bedoel je?’

‘Is ze nog niet geweest dan?’

‘Wie bedoel je?’

‘De voorzitter van de winkeliersvereniging. Volgens mevrouw Boerstoel hebben wij de hoofdprijs gewonnen van de zomerloterij. En die zouden ze vanmiddag komen brengen.’

Bart

Een cadeautje

‘Ha die Joop’, begroette ik mijn buurtgenoot die pal voor onze oprit in de remmen van zijn fiets kneep. ‘Ga jij fietsen?’

‘Nou Bart, dat klinkt alsof ik nooit op de fiets zit.’

‘Klopt, meestal lig je ernaast.’

‘Alleen als ik uit de kroeg kom, maar dat mag niet meer van Annie.’

‘Verstandige vrouw.’

‘Trouwens, ga je alleen fietsen?’

‘Ach nee, met Annie. Ze is volgende week jarig en nu gaan we samen een cadeautje voor haar kopen.’

‘Ik zie haar niet’, stelde ik vast.

‘Nee, we wilden net weggaan toen ze in de gang langs de spiegel liep. En toen ontdekte ze een oneffenheidje in haar gezicht. En dat is ze nu aan het bijwerken.’

‘Wat voor cadeautje krijgt ze?’, vroeg ik nieuwsgierig.

‘Ze wil een nieuw horloge.’

‘Ah, vandaar dat je meegaat. Het mag niet te duur worden’, lachte ik.

‘Jij hebt toch ook een vrouw? Verdorie, waar blijft ze toch’, riep hij terwijl hij omkeek.’

‘Ik denk dat je beter dat horloge kan laten zitten’, vond ik.

‘Laten zitten? En dan? Wat zou ik anders moeten kopen?’ Hij raakte helemaal van de leg.

‘Gewoon even langs de bouwmarkt, Joop. Op deze leeftijd plegen ze een moord voor een tube sneldrogende plamuur.’ 

Bart

De Stationsstraat

‘Ik zoek de Stationsstraat’, meldde hij toen hij mij aanhield en de vraag deponeerde. Ik was net onderweg naar de Super.

‘Kunt u lang zoeken’, antwoordde ik.

‘Hoezo lang zoeken?’

‘Stationsstraat bestaat niet.’

‘Bestaat niet?’

‘Nee. En dat is logisch want we hebben hier ook geen station meer.'

‘U vindt dat logisch? Nou, zo logisch is dat helemaal niet.’

‘Niet?’

‘Nee, niet. Waarom zou er in dit door God vergeten dorp geen Stationsstraat mogen zijn?’

‘Dat leg ik net uit. We hebben geen station!’ 

Hij begon me te irriteren.

‘Onzin meneer. Bij ons in het gehucht kennen we een Schoolstraat terwijl in de kilometers wijde omtrek geen school te bekennen valt. Dus…’

‘Dus wat?’

‘Dus is mijn vraag nog niet zo gek.’

'Het zal', zei ik. 

'O, wacht', riep hij op de nadering van een ander persoon.

'Meneer, weet u waar ik hier de Stationsstraat kan vinden?'

'Er is geen Stationsstraat. Wel de Stationweg. Bedoelt u die soms?'

'Stationweg? Ik kan het niet meer volgen', riep hij. Die vent hier beweert dat er geen station te vinden is in dit gat.' 

Hij wees naar mij.

'Dat klopt. Daarom heet het tegenwoordig ook geen Stationsstraat meer.'

Bart

Een gaatje

‘Agnes vroeg mij net of je vandaag nog een gaatje hebt in je overbezette agenda', vroeg Truus. Ze kwam na een kliko-bezoekje de kamer in.

'Dan moet ik eerst even kijken. Wat was de klacht of verzoek?’

'Iets met het boren van een spijker voor een foto.'

'Komt daar het vriendje van de week aan te hangen? Op haar slaapkamer?', vroeg ik.

'Bart, het gaat simpelweg om een gaatje. Niet te diep doordenken.'

'Een gaatje. Heeft ze een boor?'

'Nee, ze heeft geen boor. Wel een hamer om de spijker te timmeren. Maar dat ging niet.'

'O, was dat het wat ik gisteren hoorde. Ik dacht al dat er iets aan de hand was.'

'Ze heeft ook nog op haar vinger gemept en loopt nu in het gips. Gebroken.'

'Kijk, dat krijg je er van. Ondeskundig handelen. Typisch weer zo'n schoenmakerverhaal.'

'Schoenmaker? Die heeft het niet gedaan. Ze heeft zelf..'

'Spreekwoord Truusje: Schoenmaker blijf bij je leest.' 

'En jij bent schoenmaker met een leest?'

'Pffft, Ik ga een gaatje timmeren... tot zo.'

'En, gelukt?', vroeg ze na mijn thuiskomst.

'Eh.. ik moet even snel gips halen, waar zijn de autosleutels?'

'Hoezo gips? Heb je soms ook op je vinger gemept?'

'Nee, maar achteraf bleek dat de foto áán de muur moest hangen in plaats van erín.'

Bart

verjaren

‘Dus jij wordt morgen weer een dagje ouder, Bartje!’, lachte mijn schoonmoeder. Ik bespeurde iets van leedvermaak in haar stem.

‘Laat dat “tje” maar weg’, riep ik nijdig. ‘Dat was voorbehouden aan mijn moeder. Die mocht dat als enige.’

‘Hoezo zij wel?’

‘Zij heeft mij gebaard. Dat verschaft rechten.’

‘Moet wel een zware bevalling zijn geweest’, lachte ze. 

‘Klopt, ik was bij mijn geboorte al voorzien van een enorme voorraad hersencellen. Knap dat u al zoiets vermoedde.’ 

‘Ik dacht meer aan je voeten.’

‘Mijn voeten?’ 

‘Die waren volgens Truus bij je geboorte al enorm.’

‘Truus was er helemaal niet bij.’

‘Volgens de overlevering. Je moeder vertelde dat ooit.’

‘Bart, je bent vergeten gebak te bestellen’, riep Truus vanuit de keuken.

‘Vergeten? Dat is raar. Bart beschikt namelijk over een enorm aantal hersencellen. Tenminste, dat vertelde hij zojuist’, riep schoonmama.

‘Dat zal, maar bij mannen nemen die elk jaar in aantal flink af’, lachte de keuken.

‘Jaja, bij mannen. En natuurlijk niet bij vrouwen’, sneerde ik. 

‘Nee. Teleurgesteld?’, vroeg Ma.

‘Dat niet, maar het zou in uw geval wel het één en ander verklaren.’

Bart

De val

Ik stond die ochtend al vroeg te vegen want volgens mijn Truus zou het een warme dag worden. Ik was daar dus net buiten mee bezig toen onze buurvrouw de voordeur uitliep en achter haar dichtgooide.

‘Mogguh Bart.’

‘Hé Agnes, ook goedemorgen.’

‘Alweer druk aan de veeg?’

‘Ja, volgens mijn leidinggevende wordt het warm vandaag en dus werd ik al vroeg buiten gezet.’

‘Hahaha, hoe is het trouwens met haar?’

‘O, volgens mij wel goed. We hebben om tien uur werkbespreking, dan zal ik mij eens in haar verdiepen. Maar vanwaar deze vraag?’

‘O, ik hoorde gisteravond wat herrie. Alsof één van jullie viel. Ik wilde nog bellen.’

‘O, maar dat had je wel mogen doen hoor. Was wel gezellig geweest.’

‘Was er wat aan de hand dan?’

‘Ach we speelden rummikub en toen viel een rummi pardoes van het kubje en met zijn volle gewicht op het parket.’

Ze keek me ongelovig aan.

‘Een rummi van het kubje op de grond? En dan zo’n dreun?’

‘Ja, dat kan heel goed, Agnes, wij spelen namelijk altijd levend Rummikub.’

Bart

Boontjes

‘Hoi, mag ik jou iets vragen?', vroeg ik een passerende vakkenvulster. 

'Dat mag u, maar ik vul alleen vakken. Als u..'

'O, maar dan ben ik aan het goede adres. Heb jij toevallig nog opdracht gekregen om ook het boontjesvak te vullen?'

'Het boontjesvak? Nee, dat is voor "groente". Ik zal haar even laten oproepen.' 

Ze verdween in de drukte.

Even later hoorde ik gekraak uit de aan het plafond getimmerde douchekop, gevolgd door de chefstem. 'Annemiek voor "groente", Annemiek voor "groente"'

'Ah, jij bent de Annemiek van de groente', voorspelde ik lachend toen het meisje de hoek omkwam. 

'Nee, ik ben Josien. Annemiek is bij de zuivel bezig. Zegt u het maar hoor', nodigde ze mij klantvriendelijk uit.

'Hebben jullie nog verse boontjes in het magazijn?'

'O? Zijn ze op?' Ze draaide zich naar het vak.

'Er liggen toch nog boontjes?', stelde ze al wijzend vast.

'Jawel, maar deze knakken niet, ze buigen.'

'Hoe bedoelt u dat?', vroeg ze.

'Nou, kijk, als ik zo'n boontje thuis afhaal en van mijn Truus moet knakken, dan knakt hij niet. Probeer maar.' Ik pakte er één en gaf het haar.

'Ik snap het niet', zei ze. 'Je kunt ze toch buigen?' 

Ze boog het boontje.

'Jawel, maar dan moet ik ze doorsnijden. En mijn echtgenote wil juist dat ik ze knak.'

'Ik snap het verschil niet, meneer. Met een mes doorsnijden of met de hand knakken. Het gaat toch om het resultaat?'

'Jawel, maar als je knakt hoor je knak. Als je snijdt hoor je niks.' 

Ze keek me verbaasd aan. 'En wat is nu het probleem?', vroeg ze.

Ik haalde mijn schouders op. 'Ik heb echt géén idee.'

Bart

Zegeltjes

‘Heb jij die zegeltjes die ik je heb gegeven nog in je portemonnee?', vroeg mijn echtgenote.

'Zegeltjes? Welke zegeltjes bedoel je?' Ik wist even niet waar het over ging.

'Ja, de zegeltjes van de apotheek.'

'Die geven toch geen zegeltjes?' Ik begreep het niet helemaal.

'Man, denk even na. Ik bedoel die van de koffie. Die ik van mijn moeder kreeg gisteren.'

'Waarom zeg je dan apotheek?'

'Om je scherp te krijgen. Je bent dummelig.'

'Schat, ik krijg van jou ongeveer vijfhonderd opdrachten per dag. Logisch dat je er dan één vergeet.'

'Bart ik kreeg gisteren spaarpunten van mijn moeder. En die wilde ik in mijn tas stoppen. En wie stelde toen voor om ze veilig in zijn portemonnee op te bergen?' Ze keek me aan.

'Stop maar, ik snap het al. Heb je ze nú nodig?', vroeg ik. Ik zat net even aan de koffie.

'Nee, volgende week woensdag. Wat denk je nou wat ik hier zit te doen?' Ze zat met een spaarkaart voor haar neus.

'O, je bent aan het plakken. Nou ja, ze zitten in mijn portemonnee. Ligt in het laatje. Mag je wel pakken hoor.'

'Kun jij dat niet even doen, dan? Kijk hoe ik hier zit!' Ik keek.

'Je zit leuk', meldde ik. 'Lach eens?'

'Mijn vingers zitten vol plaksel. Toe nou.'

'Ik snap nooit waarom jullie vrouwen niet eerst nadenken alvorens iets te ondernemen.' Ik slaakte een diepe zucht en stond op.

'O, wil je het dáár over hebben?', vroeg ze.

'Nou ja, je zorgt toch dat eerst alles klaar ligt voordat je begint te plakken? Dit is toch niet logisch?'

'Dat is heel logisch Bart.'

'Nou is het weer logisch. Nou, laat ik het dan maar zeer onlogisch vinden?'

'Ik doe nu precies zoals jij altijd doet', zei ze. Ik keek haar aan. Ze stak haar tong.

'Ik plak nooit zegeltjes. Dus wat bedoel je nu precies?'

'Ben jij niet degene die altijd eerst zijn schoenen aantrekt en zich dan pas afvraagt hoe het met zijn sokken moet.

Bart 

Gekuch

‘Ik heb wat last van een kriebel', merkte ik op.
'Dan moet je krabben', antwoordde Truus.
'In mijn keel. Een kriebel in mijn keel. Dan kun je niet krabben.'

'Dan moet je wat drinken', klonk haar advies.
'Heb ik net gedaan. Helpt niet.'
'Pak je een dro...' ik kuchte in haar zin.
'Wat zei je? Ik hoorde je half.'
'Een dropje. Neem een dropje.'
'We hebben geen drop.'

'Dan iets anders, een koe...' opnieuw een kuch.
'Ik verstond je niet. Een koe?'
'Koekje. KOEKJE.' Er klonk een lichte irritatie.
'Een kaakje bedoel je. Koekjes zijn op.'
'Dat bestaat n...' dit keer een dubbele droge kuch.
'BESTAAT NIET', riep ze.

'Wat schreeuw je nou?'
'Een voorschot. Omdat je het natuurlijk weer niet verstond. Je ku... ' Ik werd er helemaal gek van. Weer een kuch.
'JE KUCHTE.'
'Ja, blij dat je het nu snapt, schat.'
'Bestaat niet.'
'Wat bestaat niet?'
'Dat die koekjes op zijn.'

Ik kuchte nu een paar keer achter elkaar.

‘Het is net of er iets in mijn keel zit. Kun je eens kijken?'
'Dat heeft geen zin. Wat zou er in moeten zitten dan?'
'Kikker?', opperde ik.
'Dat klinkt anders. Een kikker. Dan moet je kwaken. Jij kucht.

Er kwam opnieuw een kriebel opzetten. Ik werd er moe van.

'Oké, laat ik het gegeven paard dan toch maar eens in de bek kijken. Open die scheur.' 

Ze keek in mijn keel.
'Zie je iets?'
'Ja, ik heb de oorzaak.' 

Ik voelde een sprankje blijdschap.
'De oorzaak van mijn gehoest?'
'Nee, de oorzaak van de lege koekjestrommel.'

Bart

knipbeurt

‘Zegt u het maar, meneer. Standje één, twee, drie of liever een verrassingsgetal boven de tien', lachte mijn echtgenote. Ze stond met een electrische tondeuze in de aanslag klaar om mijn hoofd te scheren. Ik zat op een krukje naast de caravan. 
'Niet zo flauw, joh. Gewoon kort. Zoals altijd.'
'Misschien kun je beter je shirt en je bovenbroek uittrekken. Anders loop je straks weer te zeuren over jeuk.' 
'Dat vragen ze bij de kapper toch ook niet? En dan zo hier? buiten?'
'Hallo, ik ben geen kapper. Trek nou maar uit. Niemand die het ziet.'

Ik stond op, trok de spullen uit en ging weer zitten. Zij trapte de tondeuze aan.

'Ik kan merken dat je geen echte kapster bent.'
'Wat mankeert eraan?'
'Je vergeet slap te zwammen.'
'Hoezo?'
'Dat doen al die kappers. Die kletsen je de oren van de kop.  Over het weer, over wanneer je met vakantie gaat.... Allemaal slap geleuter.'
'Klanten kunnen soms ook dom lullen', lachte ze.
'Ja, vind je het gek? Als zo'n kapper onzinnige prietpraat uitkraamt.... Gaat het wel goed op mijn hoofd?'
'Jawel, hoezo?'
'Ik voel die brommer over mijn hoofdhuid slippen. Staat ie wel op standje zeven?' 
'Ja Bart, op zeven.'
'Waarom zeg je niets over mijn haarkleur? Dat het erg grijs is geworden?'
'Dat weet je zelf ook wel.'
'Jawel, maar de kapper roept dat ook altijd. En ik mis het K-woord.'
'Het K-woord?'
'Ja, de K van kleuren. Of ik dan een spoelinkje wil.'
'Dat zou trouwens niet eens zo gek zijn, schat. Zwart maakt je jonger. Vroeger was je ook zwart. In je wilde-haren periode, weet je nog?'
'Ja, dat weet ik nog. Toen kampeerden we ook. Maar dan niet in een caravan, maar in zo'n lekkend hondenhok van twee bij twee. Maar de seks was geweldig!'
'Pffft', siste ze.
'Wat loop je nou te sissen?'

'Tja, het blijkt wel weer: klanten kunnen echt dom lullen.'

Bart

Scharrelen

'En, mevrouw de kok, wat gaan wij vandaag eten?', vroeg ik terwijl ik een deksel van een pan optilde.

'Gekookte wijsneuzen. Opzouten, Bart. Ga jij de tafel maar dekken.'

'Mag ik niet weten wat we eten? Hoezo mag ik dat niet weten? Ik betaal er verdorie wel aan mee.'

'Kom op, staart tussen je benen en wegwezen.' Ze duwde me de keuken uit. 

Ik vond dat het toch niet gekker moest worden.

Toen we even later aan tafel zaten tilde ik de deksels opnieuw op.

'Kijk, andijvie. En waarom mocht ik dat niet weten? Zo bijzonder is dit toch niet?'

'Nee, maar ik wens geen pottekijkers.'

'Ik doe toch niks?'

'Nee, dat is het juist. Je kunt niet koken, je wil niet koken, je wil het ook niet leren maar je hebt wel altijd commentaar.'

'Ik ben ooit door mijn moeder opgeleid als voorproever.'

'En toen heb je een baantje gekregen bij de Heineken?', sneerde ze.

'Wat vind je trouwens van het karbonaadje? Dit is een echt stukje scharrelvlees.'

'En dat is?'

'De varkens lopen vrij in de wei. Ze hebben een goed leven gehad en dat proef je in het vlees.'

Ik sneed een stukje af en stak het in mijn mond. Ze keek me verwachtingsvol aan.

'Lekker?'

'Ehhh laat ik het zo zeggen: ik proef verschil.'

'Mooi. En wat proef je dan?'

'Dat hij flink enthousiast rond de pan heeft gescharreld en compleet vergeten is om zich op tijd bij de kok te melden.'

Bart

Copyright Brompot columns en korte verhalen April 2021