Het bankje

‘Zullen we hier dan maar even gaan zitten?', stelde ik mijn echtgenote voor. Ik wachtte het antwoord niet af, liep het betegelde paadje op en nam plaats op het bankje aan het oude-ijsselhaventje wat recent door de gemeente moest zijn geplaatst.

'Is dat wel veilig?', vroeg ze, wijzend op een laagje geel zand wat rond de twee zwart geschilderde stalen poten uit moeder aarde kruimelde.

'Stevig als een huis', zei ik nadat ik als test wat heen en weer had geschud. Ze knikte goedkeurend en nam naast mij plaats.

'Goed plan van de gemeente’
'Wat bedoel je?', vroeg ze.
'Dat ze hier een bankje hebben geplaatst.’
'Ja, inderdaad een goed plan. Het is prachtig hier.’
'En ook nog op een handige plek, zo op de route.’

'Ja, echt handig, zeker voor jou.’
'Hoezo voor mij?', vroeg ik.
'Nou ja, ik merk aan jou dat je af en toe moeite hebt om naar de stad te lopen.’
'Wie, ik?'
'Ja, jij. Dat is toch zo?'
'Ik niet hoor. Ik weet niet wat je hiermee wilt zeggen.’
'Nou ja, Bart, laten we eerlijk zijn.’
'Ja, laten we eerlijk zijn. Jij had het toch over "effe zitten", of ben ik nou gek?’
'Effe zitten voor jou.’
'Wat een onzin zeg.’
'Onzin? Je bent het alweer vergeten. Je loopt hier op de weg en roept "effe zitten".’
'Dat zei ik juist voor jou', zei ik.
'Laat maar', reageerde ze.
'Hoezo?', vroeg ik. Ik wilde het er nog even over hebben.

'Joh, ik heb geen zin in discussie over zo'n dom onderwerp. Trouwens, ik heb binnenkort een paar nieuwe wandelschoenen nodig.’
'O?, je hebt toch nog een paar in de berging staan?'
'Heb je die al eens goed bekeken?', vroeg ze ietwat geïrriteerd.

Nee, natuurlijk had ik ze niet bekeken. Ik ga echt niet elk paar schoenen onderzoeken of ze al dan niet vervangen moeten worden. Ik zei het.

'Nee, wat is daar dan mee?’
'Zolen versleten. Ik loop helemaal scheef.’
'Oké, en een paar nieuwe zolen?’
'Dat helpt niet.’
'Snap ik niet.’
'Ze zijn ook helemaal uitgelopen. Daar wordt je doodmoe van in je voeten.’
'Dan moet je nieuwe kopen', vond ik.
'Deze zijn trouwens ook niet best meer.’ Ze zette haar voeten tegen elkaar en keek naar beneden. 'Zie maar', nodigde ze uit.

Ik keek, maar ontdekte niks bijzonders.

'Ik zie niks. Wat is er dan mee?', vroeg ik.
'Ze gapen aan de zijkant. Daar heb ik geen stevigheid meer van.’
'En dan krijg je vermoeide voeten', vulde ik aan. 
'Ja, zoiets.’

We bleven nog een minuutje of drie stilletjes zitten.

'Ik krijg pijn in mijn kont van die stalen bank', zei ze.
'We gaan', besloot ik terwijl ik opstond. Even later liepen we weer.

'Toch een mooi bankje', vond ik.
'Ja, handig. Kun je effe zitten.’

Ik keek haar aan en lachte. 'Voor als je vermoeide voeten hebt.’
'Precies', zei ze.

Tja....

Bart

Copyright Brompot juli 2017

Vive la France (serie 2026-3) Afwassen

De man die op de camping naast mij aan de afwas stond, had volgens mij weinig tot geen ervaring. Er zat geen enkele structuur in. Hij spoelde niets af, begon met een pan en spetterde met zijn kwast alle kanten op. Niet alleen in mijn richting maar ook een dame links van hem ontving een stevige spetterdouche. En daar was ze niet van gediend.

‘Kan dat niet wat minder?’, vroeg ze.

‘Ik heb geen idee’, antwoordde hij.

‘Hoezo geen idee? Je bent zo wild aan het afwassen dat ik helemaal nat word.’ 

Ze stapte iets naar achteren en showde een natte plek op haar Tshirt.

‘Vervelend. Maar ik kan er niks aan doen’, reageerde hij, stak de borstel terug in de bak en ging al spattend verder.

‘Nou ja zeg, wat is dit?’

‘Dit is afwassen anno tweeduizend zesentwintig oftewel “het nieuwe afwassen”, mevrouw.’

‘Het nieuwe afwassen?’

‘Ja, u heeft thuis toch ook een afwasmachine?’

‘Ik? Ja, hoezo? We staan hier op een camping hoor.’

‘Dat klopt, wij ook.’

‘En wat heeft dat gespetter in vredesnaam met een afwasmachine te maken?’

‘Alles, de machine thuis doet niet anders, en alles wordt snel en prachtig schoon.’

‘Dit is toch niet te geloven’, riep ze ontzet.

‘Nee hè? En dit is nog maar het korte programma. Kunt u nagaan als ik het lange draai.’

Bart