Ik schaarde deze vraag meteen onder de categorie “naderend gevaar” en behandelde hem ook als zodanig. Ik heb namelijk een kleine vijftig jaar ervaring en ben er qua klusjes ontelbare keren met open ogen en bovendien met beide voeten ingetrapt. Voorzichtigheid dus.
‘Ja, ik heb wel wat te doen’, blaatte ik.
‘Zoals?’, vroeg ze.
Tja, nu oppassen Bartje, oppassen.
‘Eh.. de auto moet een wasbeurt, oprit vegen, misschien nog even de fietsen poetsen. En, o ja, ik denk erover om vandaag ook de garage eens goed schoon te maken. Alle spullen eruit, vegen, soppen kortom een flinke beurt.’
‘En dat ga jij allemaal doen vandaag?’
‘Nou ja, ik weet niet of ik alles ga redden, maar ik ga zo wel aan de gang.’
‘Oké’, zei ze.
Dat zegt ze meestal als ze een teleurstelling verwerkt. Ik zat dus op koers.
Wat ben je toch slim Bart, wat ben je toch slim.
‘Ja, volle bak Truus. Weinig ruimte voor andere zaken. Of had jij nog een klus?’
Dat moet je dan natuurlijk nog wel even vragen.
‘Nee hoor, het was gewoon puur uit belangstelling. Ga maar snel aan de gang, anders ga je het niet redden.’
Pffft, ik leer vrouwen nooit begrijpen.
Bart
