Troonrede: the day after

We hebben het weer gehad: de jaarlijkse voorleeswedstrijd. Helaas was er maar één kandidaat: onze nieuwe koning. En wat mij betreft heeft hij de wedstrijd glansrijk verloren. Het verhaal was slap, de voorlezer een ramp en de entourage bagger. Kortom: voel me bestolen. Los wat we van het hele circus vinden: Zowel Wilhelmina, Juliana als Beatrix hadden het. Statig, majestueus en respect afdwingend. Er stond iets, er zat iets en er werd iets voorgedragen. En daarmee ontstond dan een plaatje van iets plechtigs. iets traditiewaardigs. Ook al was de boodschap nog zo slecht, de verpakking maakte veel goed...

Het begon dit keer al met de kleding: een billentikker voor hem en een jurkje voor haar. En wat dat laatste betreft: niet bepaald gesponsord door de voedselbank. Dacht even dat de gouden koets herself naar binnen kwam huppen. En dan de manier waarop onze koninklijke puntmuts de ridderzaal in kwam stampen. Hij kreeg daarbij ondersteuning van Anouschka van Miltenburg. Dat is de baas van de commissie van in en uitgeleide. De club die zorgt dat de Koning niet over de loper struikelt en dat eventuele Oosteuropese zakkenrollers geen kans krijgen toe te slaan. Alhoewel, Wilders zat ook in de zaal. Het deed Alex allemaal niks. Had nog net niet zijn handen in zijn zakken, maar de neiging was er wel. Meneer kwam even een klusje doen. Hij knikte zo hier en daar wat in het rond en plofte toen op de troon.

Hij had het verhaaltje al wel een paar keer geoefend. Waarschijnlijk bij het naar bed brengen van de dochters A,A & A. Als voorleesvoer. En Max had hem daarin bijgestaan. Maar helaas snapt die ook niet goed hoe je Hollandse emotie in een slecht verhaal moet duwen. Heeft ook geen inburgering gedaan. Kun je haar ook niet kwalijk nemen. Maar goed, hij ratelde het inmiddels uitgelekte stuk af, nam een driewerf hoera in ontvangst, en ging toen naarstig op zoek naar een WC. Hij moest er ongetwijfeld vreselijk van op de pot... Nadat zowel hij als Max waren uitgelekt en Mama voor een feedbackje was gebeld, werd Anouschka weer voor gerangeerd en vertrok de hele stoet in omgekeerde richting. Naar buiten.

Wat mij betreft is er met het aftreden van Beatrix ook een eind gekomen aan de monarchie. Het is klaar. Het is over en het is uit. Het is niks meer. Alex kan maar het beste opstappen. Want zoals een bekend spreekwoord zegt: “Je moet altijd op je hoogtepunt stoppen”. En dat heeft hij gisteren wel bereikt.

Brompot

Oorlog

‘Ik hoorde net van mevrouw Meijer dat de Brouwers ook weer terug zijn’, vertelde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje.

‘O, die waren toch naar Trumpië? Naar haar ouders?’, herinnerde ik mij hardop.

‘Trumpië? Amerika bedoel je.’

‘O? Heet dat nog steeds zo?’

‘Ze zijn gisteren terug gekomen. Ze zouden een half jaar weg blijven maar zijn nu al terug. Vanwege de spanningen.’

‘O? Had Rob ruzie met zijn schoonmoeder?’, lachte ik. ‘Heel herkenbaar.’

‘Nee drol, vanwege de spanningen in de wereld. Ze zijn bang dat er iets gaat gebeuren. En dan zijn ze toch liever thuis.’

‘Wat gaat er gebeuren dan?’

‘Nou ja, je kan niet weten, toch? Al die oorlogen.’

‘Rustig aan Truusje, komt vast wel goed.’

‘Nou ja, de ouders van Sofie overwegen zelf ook om Amerika te verlaten en weer hier te gaan wonen. Nederland is toch een stuk veiliger.’

‘Zal Rob blij mee zijn’, grinnikte ik.

‘Nou ja, Rob heeft het hun geadviseerd. Hij is best gek op zijn schoonouders. Trouwens, ik denk dat ik hetzelfde met mijn moeder zou hebben gedaan.’

‘Nou Truusje, dat dacht ik toch niet. Oorlogen moet je afstand houden.’ 

Bart

Het stemmen

‘En, hoe laat wil je gaan stemmen?', vroeg Truus tijdens ons kalender-van-de-dag overlegje. Dat vindt 's morgens altijd plaats zo tussen het laatste slokje ontbijtthee en het eerste koffiemoment. 

'De piano?', vroeg ik flauw zoals ik op dat moment van de dag kan zijn.

'Flauw', zei ze. 

'Geen idee. Tot hoe laat kan het?'

'Tot negen uur vanavond. Trouwens, wil je ook voor mij stemmen? Dan vul ik de volmacht in. Scheelt bij het stembureau.'

'Nu je het er toch over hebt: Waar is het stembureau?', vroeg ik.

'In de sporthal. Bij de super.'

'Ah, kijk. Dan kunnen de stembureau-ambtenaren tussentijds een broodje halen en daarna nog wat gymnastieken', lachte ik.

'Weer flauw, Bart. Die mensen zitten er voor ons.'

'Dat betwijfel ik, schat. Ze krijgen er dik voor betaald.'

'Weet je, ik schrijf mijn keus op een briefje. Anders vergeet je het toch weer. Je vergeet de laatste tijd alles', vond ze.

'Onzin. Ik krijg teveel prikkels van jou. Mijn hoofd kan dat niet aan.'

'En? Gelukt?', vroeg ze toen ik een poosje later terugkeerde.

'Jazeker. Twijfelde je eraan?'

'Met jou weet je het nooit', grinnikte ze. 'En mijn stem ook volgens afspraak uitgebracht?'

'Jazeker, en ik heb jouw stemkeuze volledig geheim gehouden en uitgebracht.'

'Mooi, en hoe bedoel je volledig geheim gehouden?', vroeg ze.

'Ik heb jouw briefje ongeopend in de stembus gemikt.'

Bart

Te vroeg

‘Het moet toch niet gekker worden,Truus. Het is half maart en het kerstbrood ligt nu al bij de Super in het schap’, meldde ik bij terugkeer van een inspannende boodschappenronde.

‘Dat is paasbrood. Het is binnenkort Pasen.’

‘Binnenkort? Als ik de pepernotenformule volg dan duurt dat minimaal nog drie maand.’

‘Pepernotenformule?’, vroeg ze met een vragende blik.

‘Ja, drie maanden te vroeg. Pepernoten liggen toch ook in Augustus al in het schap?’

‘Bart, begin April is het Pasen. Dus ik snap de timing van de winkel wel. Ik denk dat je jouw pepernotenformule in dit geval een tikkeltje naar beneden moet bijstellen. Naar drie weken in plaats van drie maand.’

Ik zag een knipoog.

‘Waarom zou ik?’

‘Nou ja, dat past beter bij jou zelf.’

‘Bij mijzelf? De pepernootformule?’

‘Ja, jij was bij je geboorte ook drie weken te vroeg.’

Bart