Een gaatje

‘Agnes vroeg mij net of je vandaag nog een gaatje hebt in je overbezette agenda', vroeg Truus. Ze kwam na een kliko-bezoekje de kamer in.

'Dan moet ik eerst even kijken. Wat was de klacht of verzoek?’

'Iets met het boren van een spijker voor een foto.'

'Komt daar het vriendje van de week aan te hangen? Op haar slaapkamer?', vroeg ik.

'Bart, het gaat simpelweg om een gaatje. Niet te diep doordenken.'

'Een gaatje. Heeft ze een boor?'

'Nee, ze heeft geen boor. Wel een hamer om de spijker te timmeren. Maar dat ging niet.'

'O, was dat het wat ik gisteren hoorde. Ik dacht al dat er iets aan de hand was.'

'Ze heeft ook nog op haar vinger gemept en loopt nu in het gips. Gebroken.'

'Kijk, dat krijg je er van. Ondeskundig handelen. Typisch weer zo'n schoenmakerverhaal.'

'Schoenmaker? Die heeft het niet gedaan. Ze heeft zelf..'

'Spreekwoord Truusje: Schoenmaker blijf bij je leest.' 

'En jij bent schoenmaker met een leest?'

'Pffft, Ik ga een gaatje timmeren... tot zo.'

'En, gelukt?', vroeg ze na mijn thuiskomst.

'Eh.. ik moet even snel gips halen, waar zijn de autosleutels?'

'Hoezo gips? Heb je soms ook op je vinger gemept?'

'Nee, maar achteraf bleek dat de foto áán de muur moest hangen in plaats van erín.'

Bart

verjaren

‘Dus jij wordt morgen weer een dagje ouder, Bartje!’, lachte mijn schoonmoeder. Ik bespeurde iets van leedvermaak in haar stem.

‘Laat dat “tje” maar weg’, riep ik nijdig. ‘Dat was voorbehouden aan mijn moeder. Die mocht dat als enige.’

‘Hoezo zij wel?’

‘Zij heeft mij gebaard. Dat verschaft rechten.’

‘Moet wel een zware bevalling zijn geweest’, lachte ze. 

‘Klopt, ik was bij mijn geboorte al voorzien van een enorme voorraad hersencellen. Knap dat u al zoiets vermoedde.’ 

‘Ik dacht meer aan je voeten.’

‘Mijn voeten?’ 

‘Die waren volgens Truus bij je geboorte al enorm.’

‘Truus was er helemaal niet bij.’

‘Volgens de overlevering. Je moeder vertelde dat ooit.’

‘Bart, je bent vergeten gebak te bestellen’, riep Truus vanuit de keuken.

‘Vergeten? Dat is raar. Bart beschikt namelijk over een enorm aantal hersencellen. Tenminste, dat vertelde hij zojuist’, riep schoonmama.

‘Dat zal, maar bij mannen nemen die elk jaar in aantal flink af’, lachte de keuken.

‘Jaja, bij mannen. En natuurlijk niet bij vrouwen’, sneerde ik. 

‘Nee. Teleurgesteld?’, vroeg Ma.

‘Dat niet, maar het zou in uw geval wel het één en ander verklaren.’

Bart