Kledingprobleem

‘Waarom trek je geen sandalen aan? Staan in de kast op de overloop’, hoorde ik Truus vanuit de hal naar boven vragen. Ze klonk met een zekere, bijna dwingende stem. 

‘Ik trek mijn sneakers aan. Die groene!’, reageerde ik ietwat geïrriteerd.

‘Waarom? Het is warm en sandalen zijn lekker luchtig.’

‘Truus ik ga beslist niet op saharaschuifelaars naar de stad.’

‘En waarom niet? Die sneakers zijn oud, versleten en veel te warm.’

‘Nee, sandalen zijn fijn.’

‘Ik zou niet weten waarom ze niet fijn zijn. Ze staan bovendien zó leuk onder je groene korte broek!’

‘Ik heb die rode broek aangetrokken.’

‘Die rode? Die is helemaal verschoten.’

‘Valt reuze mee. Er heeft wat gebruiks-sporen maar die mogen gezien worden.’

‘Waarom trek in hemelsnaam die rode aan terwijl die groene zo mooi is!’, riep ze boos.

‘Die groene past niet!’

‘Past niet? Hij is net nieuw!’

‘Qua kleur. Hij past namelijk niet bij mijn groene sneakers.’

Bart

Nepnieuws

‘Ha die Bart’, hoorde ik een bekende stem achter mij. Een stem waarbij ik doorgaans naar binnen vlucht, de deur achter mij dichtgooi en de gordijnen dichttrek: Karin Krul, buurtroddelaarster. 

Dit keer niet. Niet, omdat Truus en ik een strategie hebben bepaald hoe om te gaan met dit tweebenige rampenplan: het in haar richting verspreiden van nepnieuws oftewel het bekende koekje van eigen shit.

‘Goh, Karin, wat vervelend voor je’, begon ik.

‘Vervelend? Hoe bedoel je?’

‘Je baantje als caissière.’

‘Wat is er met mijn baantje als caissière?’

‘Nou ja, ik hoorde dat de Super op termijn gaat sluiten.’

‘Op termijn sluiten? Hoe bedoel je dat?’

‘Ik hoorde dat hij dicht gaat. Vervelend voor je.’

Ik kon hier zo van genieten. Dat smoelwerk, zoals ze me aankeek.

‘Oooo, ik weet al wat je bedoelt. Hij gaat een weekje dicht in verband met een verbouwing. De kassa’s gaan eruit en er komt een zelfscan. En voor wat betreft mijn baantje: ik zit dan niet meer achter de kassa maar mag de controles bij de zelfscan doen. Kan ik nog beter zien wat jullie allemaal kopen.’

Bart