Dit keer niet. Niet, omdat Truus en ik een strategie hebben bepaald hoe om te gaan met dit tweebenige rampenplan: het in haar richting verspreiden van nepnieuws oftewel het bekende koekje van eigen shit.
‘Goh, Karin, wat vervelend voor je’, begon ik.
‘Vervelend? Hoe bedoel je?’
‘Je baantje als caissière.’
‘Wat is er met mijn baantje als caissière?’
‘Nou ja, ik hoorde dat de Super op termijn gaat sluiten.’
‘Op termijn sluiten? Hoe bedoel je dat?’
‘Ik hoorde dat hij dicht gaat. Vervelend voor je.’
Ik kon hier zo van genieten. Dat smoelwerk, zoals ze me aankeek.
‘Oooo, ik weet al wat je bedoelt. Hij gaat een weekje dicht in verband met een verbouwing. De kassa’s gaan eruit en er komt een zelfscan. En voor wat betreft mijn baantje: ik zit dan niet meer achter de kassa maar mag de controles bij de zelfscan doen. Kan ik nog beter zien wat jullie allemaal kopen.’
Bart
