Konijnen

Mijn echtgenote Truus en ik zijn kampeerders. Bij Truus is het er ooit met een paplepel ingegoten. Ik kreeg tijdens het gepap wat spetters mee. Niet veel, maar genoeg om het ook leuk te kunnen vinden. 

Soms echter word ik wel eens wat moe van gewoontes zoals bijvoorbeeld het ochtendritueel. 

Afgelopen tijd stonden we namelijk achteraan op een veldje. Mooie plek maar wel met het nadeel dat de “natte groep” helemaal vooraan was gesitueerd. Gevolg: het maken van heel veel meters waarbij je steeds langs de rij overige kampeerplaatsen moest tijgeren om bij het loosstation te arriveren. Zo ook ‘s ochtends vanwege de eerste lozing…

Van de eerste tot de twaalfde plek herhaalde ik steeds dezelfde beleefdheidsgroet: ‘goede morgen, goede morgen, ook goede morgen, goede morgen, smakelijk ontbijt, goede morgen, Moggûh….’ Behalve dat je er doodmoe van wordt, loop je het risico iemand te hebben overgeslagen en dat kan natuurlijk niet.

Tijdens één van mijn ochtendwandelingen richting riool meende ik er bij aankomst één te zijn vergeten. Geen punt, bedacht ik mij. Op de terugtocht kon ik het nog goedmaken. Toch twijfelde. Ter hoogte van plek twaalf zag ik ze zitten. Die was ik volgens mij echt vergeten.

‘Moggûh, ik twijfel of ik u al heb gehad’, lachte ik naar een oudere bep met papillotten in het haar. Haar man keek op. ‘Beste man, ik weet niet uit welk konijnenhok je vanmorgen bent ontsnapt, maar dit soort specifieke klussen doe ik toch echt liever zelf.’

Bart