Buurtganzen

'Heb je dat ook al gezien? Die twee ganzen die hier de laatste tijd regelmatig voorbij waggelen?', vroeg mijn echtgenote. Ze keek uit het keukenraam.

'Je bedoelt Jaap van Annie en Takkie?'

'Waar heb jij het nu weer over?', vroeg ze. 'En wie is Takkie?'

'Dat is dat Takkewijf van veertien.'

'Ik zeg dus net dat er twee ganzen voorbij waggelen.'

'Waar zie jij ganzen?', ik liep naar de keuken. Ze wees.

'Geen idee wat die daar moeten. Moet ik ze wegjagen?', stelde ik voor.

'Waarom nou weer wegjagen? Die beesten doen toch niks?'

'Jawel, ze zorgen voor onrust in de buurt.' 

'Hoezo onrust? Wat zwam je nou?' 

'Nou ja, ik zit rustig mijn krantje te vreten, begin jij over die ganzen.'

'Hallo, ik heb niet gevraagd of je wil komen kijken hoor. Dat doet jouw mannelijke nieuwschierigheidsknobbel.'

'Ach ja, het ligt zoals gebruikelijk weer aan mij', mopperde ik en liep terug naar mijn krantje.

'Zou het een paartje zijn?', vroeg de keuken.

'Zijn ze geringd?', vroeg ik.

'Flauw. Ik maak een foto. Ben benieuwd wat voor een soort het is.'

'Het zijn vast Gijs en Guusje Gans uit Duckstad.'

'Ik ga ze even googelen', zei ze terwijl ze haar tablet pakte.

'Pas op want ze zijn bedreigd', deed ik leuk.

'Ah... kijk, hier heb ik ze.' 

'Waar heb je ze?', vroeg ik.

'Op de site van de vogelclub. Het zijn een paar Rotganzen', riep ze enthousiast.'

Ik slaakte een diepe zucht. 'Precies zoals ik al zei: Jaap van Annie en Takkie.'

Bart 

Copyright Brompot columns en korte verhalen juni 2021

Een keuze

‘Bart, mevrouw de Wit komt vanmiddag. Ben jij dan thuis?’

‘Wie is mevrouw de Wit?’

‘Vrouw van schilder de Wit.’

‘Dat zal. Laat ik het dan zo vragen: wat komt ze doen?’

‘O, niks bijzonders. Gewoon even op visite.’

‘Kul, Truus. Er moet een aanleiding zijn.’

‘Een aanleiding?’

‘Ja, ze komt vast niet voor niks.’

‘Heb jij nog plannen vanmiddag’, vroeg ze.

‘Nee. Maar wil je me weg hebben?’

‘Nou ja, je hoeft niet persé weg…’

‘Ik ruik iets van een voorwaarde.’

‘Wat bedoel je?’

‘Nou ja, zoiets van “je mag wel blijven maar…”’

‘Klopt. Ik wil namelijk ongestoord met haar kunnen praten, Bart.’

‘Oooo, ik snap hem. Ik mag me er niet mee bemoeien.’

‘Juist. En anders heb ik liever dat je gaat vegen of zoiets.’

‘Ha die mevrouw de Wit’, begroette ik haar die middag toen ik de oprit aan het vegen was.

‘Middag Bart. Aan het vegen?’

‘Ja, tenminste die indruk probeer ik te wekken.’

‘Kom jij er ook bijzitten?’, vroeg ze.

‘Waarbij?’

‘O, heeft Truus het niet verteld?’

‘Neu, ik hoef natuurlijk ook niet alles te horen’, lachte ik.

‘Oké, nou ja, ze heeft smaak genoeg, denk ik.’

‘Smaak?’

‘Ja, om een kleur muurverf uit te kiezen die jij erop gaat smeren.’

Bart