‘Goh, wat kijk je toch somber vanochtend’, constateerde Truus toen ze mij tijdens het tien uur koffiemomentje aankeek.
‘Is er iets?’
‘Ik heb vannacht gedroomd.’
‘Nachtmerrie?’
‘Nee, van mijn tante Joke. Je weet wel.’
‘Nee, weet ik niet. Wat dan?’
‘Je kent tante Joke toch wel?’
‘Nauwelijks.’
‘Kom op, Truus. Het is die griezel die van het spookeiland is ontsnapt.’
‘O, die. Ik vond haar altijd wel grappig.’
‘En over haar heb je gedroomd?’
‘Ja, ze dreigde mij te onterven als ik haar nog één keer spook zou noemen.’
‘Toe maar, onterven. Dat is nogal een stap.’
‘Stap? Dat is het helemáál niet, Truus. Ik zou zelfs blij zijn want wat moet ik met een spookeiland.’
‘Maar zo aan je gezicht te zien was het toch een nare droom.’
‘Klopt, ik wilde de onterving namelijk definitief regelen maar ik heb de hele nacht tevergeefs naar haar telefoonnummer gezocht.’
Bart

Geen opmerkingen:
Een reactie posten