Duur

‘Goh, wat is die benzine toch duur’, riep een dame ontzet toen ze, terwijl ze de slurf in de tank had hangen, naar de prijs op de pomp keek. Ik verrichte op dat moment dezelfde handeling en vond dat ze wel een punt had. Ik zei het tegen haar. 

‘U heeft wel een punt.’

‘Waar?’

‘Een punt. U heeft gelijk. Dat bedoelde ik.’

‘O, ik schrok al. Ik dacht dacht dat u op een beschadiging doelde. Dan ontstaat er vanavond oorlog.’

‘En dan wordt de literprijs nog hoger!’, lachte ik.

‘Ik bedoel met mijn man. Die is met meerdere liefjes getrouwd. En ik ben de minst populaire. Goh, ik zit inmiddels al op honderd euro.’

‘Ik keek. O, ik nog maar op zestig. Is uw man zo zuinig op zijn auto?’

‘Ja, het is geen heilige koe maar voor hem een testosteron-bom. En die kan enorm ontploffen’, lachte ze. 

‘Dat had ik vroeger met mijn vader. Die schoot ook altijd door. Die had in de garage vloerbedekking op de vloer en een schemerlampje aan de muur. Anders was de auto zo eenzaam.’

‘Wij hebben parket in de garage’, lachte ze.

‘Kijk, baas boven baas.’

‘Nou ja, ergens snap ik hem wel. De auto is hagelnieuw en was ook hartstikke duur’, vertelde ze.

‘Nét zoals de benzine. Nieuw en hartstikke duur. En vóórdat je het weet heb je een flinke deuk te pakken.’

‘Een flinke deuk?’, vroeg ze verontrust.

‘Ja, niet in de auto maar in je portemonnee.’

Bart