‘Hij ligt dan in de caravan, in zijn mandje tussen onze bedden in. Zo lief!’, vertelde het “vrouwtje”. ‘En je hoort hem ook helemaal niet, de schat.’ De heer des caravans vond het nodig deze toevoeging te plegen.
‘En als je ‘s nachts naar de WC moet? Ligt hij dan niet vreselijk in de weg?’, vroeg ik.
‘O nee, echt niet. Hij schuift zelfs een stukje op. Alsof hij het aanvoelt.’
‘Het is ook wel een schatje’, vond mijn Truus met een voor mij gevaarlijke blik in haar ogen.
‘Dus jullie hebben er eigenlijk niks mee te doen?’, vroeg ze.
‘Helemaaal niks, één brok gezelligheid’, bepte het vrouwtje.
‘Hoor je dat Bart?’
Ik hoorde het en had hem meteen door: kinderen de deur uit, hond de deur in. Dat ging niet gebeuren.
‘Ja hoor’, antwoordde ik zuinigjes. ‘Ik heb het helemaal gehoord.’
Die nacht werden we om een uurtje of vier ruw gewekt. Uit de caravan naast ons, die van het hondje, klonk een enorm gevloek en gescheld, gevolg door geblaf.
‘Wat was dat dan?’, vroeg mijn Truus.
‘Hm, ik denk dat de buurman naar het toilet moest en het hondje niet voldoende is opgeschoven.’
We hebben het niet meer over een hond gehad.
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten