'Dat mag u, maar ik vul alleen vakken. Als u..'
'O, maar dan ben ik aan het goede adres. Heb jij toevallig nog opdracht gekregen om ook het boontjesvak te vullen?'
'Het boontjesvak? Nee, dat is voor "groente". Ik zal haar even laten oproepen.'
Ze verdween in de drukte.
Even later hoorde ik gekraak uit de aan het plafond getimmerde douchekop, gevolgd door de chefstem. 'Annemiek voor "groente", Annemiek voor "groente"'
'Ah, jij bent de Annemiek van de groente', voorspelde ik lachend toen het meisje de hoek omkwam.
'Nee, ik ben Josien. Annemiek is bij de zuivel bezig. Zegt u het maar hoor', nodigde ze mij klantvriendelijk uit.
'Hebben jullie nog verse boontjes in het magazijn?'
'O? Zijn ze op?' Ze draaide zich naar het vak.
'Er liggen toch nog boontjes?', stelde ze al wijzend vast.
'Jawel, maar deze knakken niet, ze buigen.'
'Hoe bedoelt u dat?', vroeg ze.
'Nou, kijk, als ik zo'n boontje thuis afhaal en van mijn Truus moet knakken, dan knakt hij niet. Probeer maar.' Ik pakte er één en gaf het haar.
'Ik snap het niet', zei ze. 'Je kunt ze toch buigen?'
Ze boog het boontje.
'Jawel, maar dan moet ik ze doorsnijden. En mijn echtgenote wil juist dat ik ze knak.'
'Ik snap het verschil niet, meneer. Met een mes doorsnijden of met de hand knakken. Het gaat toch om het resultaat?'
'Jawel, maar als je knakt hoor je knak. Als je snijdt hoor je niks.'
Ze keek me verbaasd aan. 'En wat is nu het probleem?', vroeg ze.
Ik haalde mijn schouders op. 'Ik heb echt géén idee.'
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten