‘Ik las net in de krant dat we weer mee gaan doen aan het songfestival’, vertelde Truus tijdens ons 10 uur koffiemomentje.
‘Deden we dat dan niet meer?’, vroeg ik nadat ik mij realiseerde het niet gemist te hebben.
‘Nee, dat weet je toch wel?’
‘O, was dat niet vanwege die geschorste huppelkont met die idiote schoudervullingen?’
‘Dat was twee jaar dáárvoor. Toen móchten we niet meer meedoen. Afgelopen keer wílden we niet meedoen vanwege de deelname van Israël.’
‘Het zal, Truus. Blijkbaar kunnen we prima leven zonder die poppenkast. Nemen we nog een bakkie?’
‘Omdat het op het laatste moment tot deelname is besloten, moeten ze nu nog op zoek naar een artiest en een liedje. Het is de vraag of ze nog op tijd zijn.’
‘Wanneer wordt dat dan gehouden?’
‘In mei 2027.’
‘Schat het is nu september. Het is toch niet veel meer dan iemand van de straat plukken, een liedje van Annie MG Schmidt in laten studeren en klaar? Ik snap het probleem niet.’
‘Annie MG Schmidt?’
‘Ja, iets van haar repertoire. Dikkertje Dap lijkt mij wel geschikt. Compleet met Akkimakkie-dreun.’
‘Zo gemakkelijk gaat dat blijkbaar niet, Bart, want ze moeten volgens de krant eerst nog op zoek naar songfestival-experts.’
‘Kijk, nu snap ik waarom ze zoveel tijd nodig hebben: de zogenaamde experts zijn vanwege de resultaten uit het verleden allemaal het land uitgevlucht.’
Bart
