klokkijken

'Heb jij toevallig nog iets van mijn moeder gehoord?', vroeg Truus. We zaten aan tafel de dag door te nemen ondersteund door een kopje koffie en een speculaasje.

'Nee, het is lekker rustig de laatste tijd. Ze begint het te snappen', zei ik.

'Hoe bedoel je?'

'Nou, dat mijn pensioentijd echt van mij is en ik daar de volledige regie over voer.'

'Hm, volgens mij doen we dat samen', stelde ze. 

'Je moet dat speculaasje niet zo lang in de koffie soppen!', waarschuwde ze. 

'Kijk, dat bedoel ik. Het is mijn tijd.' Ik trok een bijbehorend gezicht.

'Dan sop lekker verder', riep ze.

'Ik snap er niks van.'

'Waar snap je niks van?'

'Van mijn moeder. Daar hadden we het toch over?'

'We hadden het over mijn pensioentijd in combinatie met mijn speculaasje.'

'De ene week loopt ze de deur plat, de andere week zie je haar niet', ging ze verder.

'Gemiddeld toch nog te veel. Uurtje in de week is meer dan genoeg.'

'Dat zei ik indertijd toch ook niet over jouw moeder?'

'Mijn moeder kwam gemiddeld een kwartiertje per week.'

'Hm, je was altijd al slecht in klokkijken.'

'O, nou gaan we het nu daar over hebben?', vroeg ik.

'Ja, je kunt amper tot drie tellen.'

'Slaat helemaal nergens op.'

'O nee?', lachte ze. Kijk dan maar eens in je kopje. Je speculaasje moest te lang wachten en is inmiddels verdronken.'

Bart