verjaren

‘Dus jij wordt morgen weer een dagje ouder, Bartje!’, lachte mijn schoonmoeder. Ik bespeurde iets van leedvermaak in haar stem.

‘Laat dat “tje” maar weg’, riep ik nijdig. ‘Dat was voorbehouden aan mijn moeder. Die mocht dat als enige.’

‘Hoezo zij wel?’

‘Zij heeft mij gebaard. Dat verschaft rechten.’

‘Moet wel een zware bevalling zijn geweest’, lachte ze. 

‘Klopt, ik was bij mijn geboorte al voorzien van een enorme voorraad hersencellen. Knap dat u al zoiets vermoedde.’ 

‘Ik dacht meer aan je voeten.’

‘Mijn voeten?’ 

‘Die waren volgens Truus bij je geboorte al enorm.’

‘Truus was er helemaal niet bij.’

‘Volgens de overlevering. Je moeder vertelde dat ooit.’

‘Bart, je bent vergeten gebak te bestellen’, riep Truus vanuit de keuken.

‘Vergeten? Dat is raar. Bart beschikt namelijk over een enorm aantal hersencellen. Tenminste, dat vertelde hij zojuist’, riep schoonmama.

‘Dat zal, maar bij mannen nemen die elk jaar in aantal flink af’, lachte de keuken.

‘Jaja, bij mannen. En natuurlijk niet bij vrouwen’, sneerde ik. 

‘Nee. Teleurgesteld?’, vroeg Ma.

‘Dat niet, maar het zou in uw geval wel het één en ander verklaren.’

Bart