‘Waar kijk je naar?’, vroeg Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje toen het opviel dat ik al vijf seconden mijn mond hield en bewegingsloos naar iets op tafel staarde.
‘O, ik kijk naar de fruitschaal en moet aan mijn moeder denken. Ze was altijd zo blij met die schaal.’
‘Bart, die schaal heeft net zo weinig met je moeder te maken als een ooievaar met bevallingen. Hij was van mijn Oma. Die van je moeder is jaren geleden gesneuveld.’
‘Schat, deze stond al bij mijn moeder op tafel toen jij nog op de tekentafel lag. Ik heb vast nog wel een foto uit die tijd.’
‘Kan niet. Deze was van mijn Oma. Hij is echt antiek!’
‘Ja, je Oma ook.’
‘Soms vraag ik mij wel eens af hoe je het verzint.’
‘Verzint? Man het is toch zonneklaar? Deze schaal was van mijn Oma!’
‘Het fruit wat er op ligt zeker ook! Die appel heeft een rimpel van ouderdom.’
‘Heb je je eigen hoofd al eens bekeken?’
‘Truus, je lijkt soms net je moeder. Die heeft het geheugen van een makreel.’
‘Van een makreel?’
‘Ja, wat dat betreft valt de appel niet ver van de boom.’
‘Dat klopt, en hij valt precies in de fruitschaal van mijn Oma. En die staat hier voor je op tafel.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten