‘Ha die Bart, nog lekker twee weekjes op pad?’, vroeg mevrouw Boerstoel die bij onze oprit remde en van haar fiets stapte. Ik stond bij de caravan.
‘Ja, nog even lekker weg’, antwoordde ik.
‘Ik was net bij de Super en ik hoorde het al van Karin Krul. Ze zat achter de kassa.’
‘O, kijk. Dan weet u vast ook al waar we naartoe gaan’, suggereerde ik.
‘Nee, daar had ze het niet over. Dat niet.’
‘O? Wat dan wel?’, vroeg ik nieuwsgierig.
‘Ach je kent haar. Ze vroeg zich openlijk af waar jullie het toch allemaal van doen!’
‘Van doen? Hoezo van doen?’
‘Nou ja, ze vroeg zich dat af omdat jullie al zes weken Frankrijk achter de rug hadden, en dan nu nog weer twee weken…’
‘Wat is het toch een akelige roddelaarster’, riep ik nijdig.
‘Nou ja, ze had wel een idee waar jullie het van betalen’, lachte ze.
‘O ja? Had ze een idee?’
‘Ja, volgens haar zit je schoonmoeder ruim in de middelen. Dus…’
‘Dus? Wat dus? Denkt ze nou werkelijk dat mijn “schatrijke” schoonmoeder onze vakantie zou willen financieren?’
‘Dat vroeg ik ook, maar daar had ze wel een goede onderbouwing voor.’
‘Een goede onderbouwing? Krul?’
‘Ja, zo zou je schoonmoeder rust kopen. Is ze twee weken van je verlost.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten