Laatste woord

Laatste woord

Ik stond, zoals wel vaker, net de schoonheid van onze oprit-straatkeien te bewonderen toen ze stopte. 

Moggûh Bart. Ik had het gisteren nog met Annie over jou: jij kunt altijd zo raar doen. Zo, hoe zal ik het zeggen, je hebt altijd een antwoord paraat. Het laatste woord is altijd van jou. Raar dus.’

Voor mij stond het orakel van de straat: Toos Harmsen. Een dametje met pit die in mijn beleving wekelijks een gang naar de kapper maakt. Niet voor de krullen maar om met een zeis de haren van haar tanden te laten maaien.

‘En dat irriteert of zo?’, vroeg ik. Ik was op mijn hoede want een gesprekje met deze dame was toch wel even wat anders dan kwebbelen met Annie van der Heuvel.

‘Nou ja, het lukt jou altijd weer om iemand verbaal de pas af te snijden. Annie, mevrouw Meijer, mevrouw Boerstoel, die mevrouw van de Porsche, je schoonmoeder, mevrouw Krul.. En ik denk dat jouw Truus ook nog wel eens op haar hoofd krabt.’

‘Mijn Truus krabt niet zelf, dat doe ik altijd.’

‘Kijk, dit bedoel ik nou. Weer het laatste woord.’  

‘Ja, en wat moet ik nou met deze opmerking?’, vroeg ik streng. ‘Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is en binnen dat kader ben ik een kraai.’

‘Heb je hiervoor een cursus gevolgd of zo?’, vroeg ze.

‘Hoezo, wil je nog wat bijleren? Volgens mij ben je zelf ook behoorlijk van de tongriem gesneden.’

‘Nou, ik kan nog wel wat tips gebruiken. Mijn schoonmoeder begint de laatste tijd ook heel vervelend te worden.’

Bart