Soepel
‘Ik kan het wel vinden, sterker nog, ik heb het gevonden, maar ik kan er niet goed bij.’
‘Zal ik het voor u doen?’, bood ze aan.
‘Dat vind ik heel lief van je maar kun je dan ook met de rest van het lijstje meelopen?’
‘Dat gaat niet lukken meneer, ik moet de vakken vullen.’
‘Dat is inderdaad wat anders.’
‘Moet je soms ook de suiker bijvullen?’
‘O, dat zou zo maar kunnen. Maar laat ik u eerst maar helpen. Zal ik u overeind trekken? Dan kan ik erbij.’
Ze stak een hand uit.
‘Zo erg is het niet hoor’, lachte ik politiek correct terwijl ik toch haar toegestoken hand pakte en mijzelf overeind trok.
‘Zo, nu jij’, lachte ik.
Ze ging soepeltjes op de knieën, pakte de suiker en stak het omhoog zodat ik het aan kon pakken.
‘Dan ga ik je nu een wederdienst bewijzen’, zei ik terwijl ik haar op mijn beurt een hand toestak.
‘O, maar dat is niet nodig meneer. Ik ben nog soepeltjes.’ Ze veerde overeind en stond in een flits weer naast mij.
‘Zou jij dat op mijn leeftijd ook nog zo soepel kunnen?’, vroeg ik.
‘Vast wel’, zei ze. ‘Maar dat is niet nodig.’
‘Niet? Laat jij het dan ook door een medewerkster doen?’
‘Nee hoor, ik gebruik gewoon geen suiker.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten