Poetsen

Poetsen

‘Hé Carla, wat zag ik, heb je de Porsche gepoetst?’, vroeg ik toen ze aan onze oprit voorbij kwam lopen. Ik stond net te vegen.

‘Ja, hij was er weer aan toe. Zwart hè, daar zie je alles op’, zuchtte ze.

‘Klopt, Truus scheldt ook altijd op ons zwarte aanrecht. Je blijft poetsen.’

‘Het liefst rij ik door de wasstraat, maar dat is niet goed voor de lak zegt de dealer. Krast.’

‘Ja, dat heb je met Porsches. Staan ze om bekend.’

‘Het zal Bart.’

‘Maar van krassen heeft Truus dan weer geen last. De lak is massief hard. Krasvast.’

‘Maar waarom loopt ze dan zo op dat aanrecht te schelden?’

‘Nou ja, het blijft veel werk. En zwaar.’

Ze keek me verbaasd aan. ‘Snap ik niet.’

‘Ik wel, elke week dat blad losschroeven en ermee door de wasstraat rennen is bijna niet te doen.’

Bart