Kerst-eters

Kerst-eters

‘En, krijgen jullie nog eters met kerst?’, vroeg de aan onze oprit passerende Karin Krul (buurtroddelaarster). Ik stond net met mijn achterwerk gebukt naar de straatkant, en zag haar niet aankomen. Ik schrok me dus een geforceerde rugspier en kwam moeizaam, maar vooral ook pisnijdig overeind.

En, altijd als ik pisnijdig overeind kom, ben ik niet te genieten en is een gewoon gesprek tijdelijk niet mogelijk. Zo ook dit keer.

‘Karin, jij beschikt over het fatale talent om altijd op ongelegen momenten je mond open te trekken.’

Ze keek me verbaasd aan.

‘Ik mag toch wel een vraag stellen?’

‘Nee. En waarom zou je willen weten of wij eters krijgen? Om het vanachter de kassa bij de Super te delen met de rest van de buurt?’

‘Hoe kom je daar nou bij, Bart? Wat ben je toch een nare man.’

‘Nee, ik sprak Annie van der Heuvel en die vertelde mij in vertrouwen dat haar zus met kerst overkomt uit Australië. Zij en Joop hebben de reis betaald want die zus ligt in scheiding. Vandaar.’

‘Vandaar? Hoezo “vandaar”?’, reageerde ik nog steeds nijdig.

‘Daarom stelde ik jou die vraag, Bart.’

‘Wat hebben onze kinderen en kleinkinderen in vredesnaam met de gescheiden zus van Annie te maken?’

‘O, kijk, komen je kinderen en kleinkinderen met kerst? Gezellig! O ja, Bart, nu we het er toch over hebben… Ik sprak vorige week je schoonmoeder. Ze wacht ook nog op een uitnodiging.’

Bart