Vissen
‘Ik zal het je moeder zeggen als ik straks boven kom.’
‘Slaat dat nou weer op?’
‘Hoeft ze geen kleefpasta onder haar gebit te spuiten.’
‘Bart, het gaat over buuf Agnes. Niet over mijn moeder. Wat zwam je toch!’
‘Schatje, altijd als Agnes het weekend thuis is en haar vriendje ‘s nachts komt vissen, dan rammelt op onze slaapkamer het fotolijstje met je moeder van de muur.’
Ze keek me aan.
‘Wat ben jij toch een ongelofelijke kletskous.’
‘Dank je. Was jij niet degene die er laatst over begon?’, vroeg ik.
‘Waar over begon?’
‘Ja, over mijn sokken! Waar hebben we het nou over?’
‘Ben ik over Agnes begonnen?’
‘Ja, dat ze vaak een ander vriendje heeft.’
‘Daar had jij het over. Dat ze meer vriendjes heeft als dat er klinknagels in de Rijnbrug zijn geslagen.’
‘Zei ik dat?’
‘Ja, jij Bart. Dus hou alsjeblieft op met je vingerwijzing.’
‘Truusje, ik heb de klinknagels nooit geteld. Dus hoe kom je erbij!’
‘Hou maar op, dit leidt tot niets. En dan, ze heeft momenteel niet eens een vriendje!’
‘Dat zal, maar ze heeft wel een visvergunning. Dus je weet nooit wanneer ze beet heeft en er weer één aan de haak slaat.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten