‘Strooizout?’, herhaalde ze mijn vraag.
‘Ja, om te strooien’, verduidelijkte ik.
‘Ja, dat snap ik’, antwoordde ze. ‘Buiten. Buiten strooien!’
‘Juist. Binnen strooien we namelijk niet.’
‘Nou ja, op uw eitje misschien?’, lachte ze licht roggelend.
‘O nee, ik strooi beslist geen zout op mijn eitjes.’
‘Dan zijn ze toch niet lekker?’, vond ze.
‘Hoe bedoel je?’
‘Zonder zout.’
‘O, maar ik eet ze wel met zout!’
‘Ik kan het niet helemaal meer volgen meneer.’
‘Ik knisper zout. Ik doe wat tussen mijn vingers en doseer het dan zuinigjes over de eitjes.’
‘Juist. U knispert.’ Ze keek daarbij intens naar haar eigen eeltige vingers.
‘We hebben zakken van vijf, tien en vijfentwintig kilo. Hoe groot is het oppervlak?’
‘Eh… mijn oprit.. tien bij vijftien, honderdvijftig vierkante meter?’
‘Dan heeft u aan een klein zakje genoeg’, vond ze.
‘Is dat niet te weinig?’, vroeg ik.
‘Nee hoor, tenminste, als u wat zuinig strooit.’
‘Zuinig strooien?’
‘Ja, knisperen meneer. Gewoon blijven knisperen.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten