De gok

De gok

‘Ik ben vanmiddag op de thee bij Sofie’, kondigde Truus tijdens ons tien uur koffiemomentje aan.

‘Die van de Mezenlaan?’, vroeg ik al slurpend.

‘Nee, ze woont aan de Markt. Hoezo Mezenlaan?’

‘O, het was een gokje. Er woont vast wel een Sofie aan de Mezenlaan. Maar de Markt is ook goed hoor.’

‘Wat heb jij met de Mezenlaan?’, vroeg ze.

‘Ik? Niks! Ik heb niks met de Mezenlaan. Het was maar zo een gok’, herhaalde ik met enige nadruk.

‘Raar. Echt raar. Er moet een reden zijn dat jij de Mezenlaan noemt.’

‘Omdat ik het idee had dat er vast wel een Sofie aan de Mezenlaan zou wonen. Gok. Snap je nu?’

Ze slaakte een diepe zucht.

‘Ik ken je nu ruim een halve eeuw, Bart. Maar ik sta toch iedere keer weer verbaasd.’

‘Dat houdt het spannend, schat’, lachte ik.

‘Jaja, de Mezenlaan. Waarom roept mijn man iets over een Sofie aan de Mezenlaan. Heel bijzonder.’

‘Schat, luister, ik heb nog overwogen om deze Sofie te koppelen aan een woning aan de Oranjestraat maar heb daar toch van afgezien.’

‘En deze Bart’, ze wees naar mij, ‘Hij zwamt maar door en door en door… En waarom dan niet de Oranjestraat?’

‘Omdat er nooit een Sofie aan de Oranjestraat kan wonen. De Oranjestraat bestaat namelijk niet.’

Bart