Treingesprek

Treingesprek.

‘Ik hoorde het van Jan!’, vertelde ze. De ‘ze’ zat tegenover mij en naast een dame waarvan ik het idee kreeg dat ze iets van een vriendin was. Van haar dan. Die het over de Jan had.

O ja, ik zat in een trein. De trein van A naar B.

‘Klopt, ik heb het ook gehoord. Had ik niet verwacht.’ 

‘Nee, ik ook niet. Maar het is eigenlijk hetzelfde liedje als bij mijn zus.’

‘Ja, dat zou je bijna zo zeggen. Alleen was jouw zus niet zo.. hoe zal ik het zeggen..’

‘Van slag’, hoorde ik haar aanvullen.

‘Nou ja, van slag… Zij kan ook wel emotioneel reageren.’

‘Ja, dat geloof ik ook wel.’

‘Maar goed, Arnold zat er toen wel mee.’

‘Ja, Jan dus ook.’

‘Moeten wij er iets mee?’

‘Wie, wij? Wat dan?’

‘Weet ik niet. Misschien moeten we Jan een hart onder de riem steken?’

‘Je bedoelt even langsgaan?’

‘Zoiets, of een belletje plegen.’

‘Ik zou hem bellen. Bezoeken is gelijk weer zoiets.’

‘Ja, kunnen we doen. Bel jij dan?’

‘Ja, prima. Doe ik meteen als ik thuiskom.’

‘Fijn, en zeg dan maar dat ik met hem meeleef.’

‘Zal ik doen.’

‘Zeg, ik moet er hier uit. Ik bel je wel als ik Jan heb gesproken.’

Ze stond op, tikte haar vriendin op haar schouder en verliet de coupé.

‘Ja, het is allemaal wat, meneer’, verzuchtte de achtergebleven dame in mijn richting.

Ik keek haar aan en knikte instemmend. Het was inderdaad “allemaal wat”.

Bart