‘Ga je ook nog stemmen, Bart? Volgende week bedoel ik’, vulde de op onze oprit gestopte mevrouw Boerstoel aan toen ik niet meteen reageerde.’
‘Stemmen?’
‘Ja, dat weet je toch wel? De verkiezingen!’
‘Verkiezingen? Moeten we weer stemmen? Dat is mij totaal ontgaan. Ik heb Truus er ook niet over gehoord.’
‘Kijk jij geen TV? Of zit je soms hele dagen in die schuilkelder van je.’
Ik merkte bij haar een lichte irritatie. Even volhouden nog.
‘Ja hoor, wij kijken altijd Netflix. Mooie series!’
‘En het actuele nieuws dan? Hebben jullie geen krant?’
‘Jawel, digitaal.’
‘Maar dan lees je toch ook alles over de verkiezingen?’
‘Blijkbaar niet.’
‘Maar in de digitale krant staat toch hetzelfde nieuws als in de gewone krant?’
‘Normaal gesproken wel, mevrouw Boerstoel.’
‘Wat bedoel je met “normaal gesproken?”.’
Ze vormde bij deze uitspraak haar vingers tot denkbeeldige komma’s.
‘Precies zoals ik het zeg. Maar wij hebben een speciale versie.’
‘O ja hoor, meneer Bart heeft weer een speciale versie.’
‘Jazeker, het voordeel van “digitaal” lezen is dat je politieke sprookjes, loze beloftes, haatzaaierij, ruzies, en fabels uit kunt zetten. Blijft er niets over.’
Bart
Geen opmerkingen:
Een reactie posten